Wystawa indywidualna Bartka Jarmolińskiego “In Sacrvm Symbiosis” w Galerii EL

razemztoba.pl 13 godzin temu

Wystawa „In Sacrvm Symbiosis” Bartka Jarmolińskiego to wielowarstwowy dyskurs o naturze obrazu, który w przestrzeni Krużganka Centrum Sztuki Galeria EL – zyskuje szczególny, niemal metafizyczny ciężar.

Ciało idealne. Artysta, występujący tu w roli antropologa kultury wizualnej, poddaje krytycznej analizie kanon zachodnioeuropejskiego malarstwa, konfrontując go z bezlitosną realnością biologii. Punktem wyjścia dla prezentowanego cyklu „Symbiosis” jest koncepcja symulakrum Jeana Baudrillarda. Jarmoliński dostrzega w idealizowanych przedstawieniach postaci ludzkich i boskich z okresu włoskiego quattrocenta i cinquecenta znaki, które zamiast opisywać rzeczywistość, skutecznie ją przesłaniają. Doskonałe ciała z płócien Rafaela, Botticellego czy Leonarda da Vinci to konstrukty – modele piękna i harmonii, które nigdy nie istniały w świecie fizycznym. Są to wizualne mity – kody, które przez wieki kształtowały naszą percepcję sacrum i ludzkiej godności.

Anatomia dekonstrukcji. Jarmoliński dokonuje na tych ikonach swoistej wiwisekcji. Wykorzystując sylwetki zaczerpnięte z dzieł wielkich mistrzów renesansu, artysta wypełnia ich wnętrza motywami anatomicznymi. Tam, gdzie tradycja kazała nam widzieć gładką cerę i eteryczne spojrzenie, pojawia się tkanka, mięśnie i organy – to, co ukryte „pod skórą”. Tytułowa symbioza jest tutaj zespoleniem z tradycją, wobec której artysta żywi głęboki podziw i szacunek, konfrontacją ideału z brutalnością przemijania, dialogiem między historyczną formą a współczesną świadomością egzystencjalną. Poprzez ten zabieg artysta demitologizuje świat idei. Uświadamia nam, iż u podstaw każdego, choćby najbardziej uświęconego wizerunku, leży krucha, śmiertelna materia. To zderzenie doskonałego konturu z biologicznym wnętrzem demaskuje rozdźwięk między wyobrażeniem a prawdą o człowieku.

Przestrzeń spotkania. Lokalizacja wystawy nie jest przypadkowa. Architektura krużganka, nasycona historią i sakralnym kontekstem, staje się naturalnym przedłużeniem prac Jarmolińskiego. Przechadzając się wzdłuż krużganka, widz uczestniczy w procesie samopoznania, obserwując, jak artysta – pozycjonujący siebie jednocześnie jako badacza i obiekt badania – szuka części wspólnej między własnym sacrum a wiecznością zapisaną w kanonie sztuki.

„In Sacrvm Symbiosis” to nie tylko lekcja historii sztuki czy pokaz malarskiej sprawności. To przede wszystkim opowieść o kruchości – nie tylko naszej egzystencji, ale i samych ideałów, którymi próbujemy ją oswoić. Jarmoliński przypomina nam, iż w ostatecznym rozrachunku każde sacrum nosi w sobie pierwiastek biologicznej prawdy.