Naczelna Rada Lekarska po raz kolejny zabrała głos w sprawie obowiązku znajomości języka polskiego przez lekarzy i lekarzy dentystów z zagranicy. W przyjętym 30 stycznia br. stanowisku samorząd lekarski wskazał na niejasności obowiązujących przepisów oraz zbyt niskie wymagania językowe, które – zdaniem NIL – mogą mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo pacjentów.
Jak podkreśliła Naczelna Rada Lekarska, obecny sposób wykazywania znajomości języka polskiego przez lekarzy posiadających czasowe lub warunkowe prawo wykonywania zawodu wymaga korekty. – Niezbędne są pilne zmiany w zakresie sposobu wykazywania odpowiedniej znajomości języka polskiego przez lekarzy i lekarzy dentystów już posiadających prawo wykonywania zawodu na określony zakres czynności zawodowych, okres i miejsce zatrudnienia w podmiocie leczniczym albo warunkowe prawo wykonywania zawodu lub dopiero ubiegających się o przyznanie tego rodzaju prawa wykonywania zawodu – czytamy.
Samorząd przypomniał, iż – zgodnie z przepisami – lekarze, którzy wcześniej uzyskali tego typu PWZ są zobowiązani do przedłożenia dokumentu poświadczającego znajomość języka polskiego minimum na poziomie B1 najpóźniej do 1 maja 2026 r. „pod rygorem utraty PWZ”. Zdaniem NIL, nieprecyzyjne regulacje mogą sprawić, iż część lekarzy nie spełni wymagań formalnych w terminie.
Certyfikat państwowy zamiast dowolnych zaświadczeń
Szczególne zastrzeżenia Naczelnej Rady Lekarskiej wbudziła treść komunikatu Ministra Zdrowia z października 2024 r. dotyczącego dokumentów potwierdzających znajomość języka polskiego.
NIL zwróciła uwagę, iż zapis odnoszący się do egzaminów językowych jest zbyt ogólny i może wprowadzać w błąd – w pkt. 4 komunikatu należałoby wprost wskazać, iż dokumentem takim jest certyfikat znajomości języka polskiego wydawany przez Państwową Komisję ds. Poświadczania Znajomości Języka Polskiego jako Obcego.
– Obecne brzmienie pkt. 4 komunikatu może być błędnie rozumiane, czego dowodem jest to, iż niektórzy lekarze i lekarze dentyści przedkładają w okręgowych izbach lekarskich nie certyfikat znajomości języka polskiego na danym poziomie wydawany przez Państwową Komisję, a różnego rodzaju dokumenty wydawane bezpośrednio przez podmioty uprawnione do organizowania egzaminów z języka polskiego jako obcego. Nieświadomość tego, iż adekwatnym dokumentem jest w tym zakresie certyfikat wydawany przez Państwową Komisję może prowadzić do tego, iż lekarz nie przedłoży w wymaganym prawem terminie adekwatnego dokumentu – dodano.
Obywatelstwo nie jest wyznacznikiem znajomości języka polskiego
Naczelna Rada Lekarska krytycznie oceniła także uznawanie dokumentu potwierdzającego nabycie obywatelstwa polskiego za dowód znajomości języka. – Nabycie obywatelstwa polskiego, które może nastąpić z mocy prawa, przez nadanie obywatelstwa polskiego, przez uznanie za obywatela polskiego albo przez przywrócenie obywatelstwa polskiego, nie jest samo w sobie dowodem znajomości języka polskiego niezbędnej do wykonywania w Polsce zawodu lekarza lub lekarza dentysty – zaznaczono.
Jednocześnie samorząd po raz kolejny sprzeciwił się uznawaniu znajomości języka polskiego na poziomie B1 za wystarczający. W stanowisku szczegółowo wyjaśniono, iż poziom ten oznacza jedynie rozumienie „głównych wątków przekazu zawartego w jasnych, standardowych wypowiedziach” oraz zdolność tworzenia prostych wypowiedzi.
Zdaniem NIL dopiero poziom B2 gwarantuje, iż lekarz „rozumie dyskusje na tematy techniczne z zakresu jego specjalności i posiada zdolność do porozumiewania się na tyle płynnie i spontanicznie, aby prowadzić normalną rozmowę z rodzimym użytkownikiem języka”. – Co najmniej takiej znajomości języka powinno się oczekiwać od osób udzielających polskim pacjentom świadczeń zdrowotnych – podkreśliła Naczelna Rada Lekarska, apelując o pilne zmiany w przepisach oraz jednoznaczne standardy językowe dla lekarzy i lekarzy dentystów z zagranicy.
Źródło: https://nil.org.pl/
W czerwcu 2025 r. – podczas Mazowieckich Spotkań Stomatologicznych – o staż podyplomowy lekarzy dentystów zapytaliśmy dr. n. med. Dariusza Paluszka – wiceprezesa Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie, przewodniczącego tamtejszej Komisji ds. Lekarzy Dentystów.
