Przez dziesięciolecia antybiotyki i środki antyseptyczne należały do najważniejszych narzędzi wspierających leczenie stomatologiczne. Dzięki nim możliwe stało się skuteczne ograniczanie zakażeń, bezpieczne przeprowadzanie zabiegów chirurgicznych oraz kontrolowanie stanów zapalnych. Jednak w obliczu narastającej oporności drobnoustrojów na leczenie przeciwdrobnoustrojowe poważnym wyzwaniem współczesnej medycyny, w tym także stomatologii, staje się odpowiedzialne korzystanie z dostępnych w tej chwili metod.
Antybiotykooporność przez wiele lat była kojarzona przede wszystkim z leczeniem szpitalnym i ciężkimi zakażeniami ogólnoustrojowymi. Dziś wiadomo jednak, iż istotny wpływ na rozwój tego zjawiska mają też decyzje podejmowane w gabinetach lekarskich, w tym dentystycznych.
W praktyce klinicznej przez cały czas zdarzają się sytuacje, gdy antybiotyki są przepisywane w przypadkach, gdy podstawą skutecznego leczenia powinno być postępowanie miejscowe. Dotyczy to np. niepowikłanych zakażeń endodontycznych, ograniczonych do tkanek okołowierzchołkowych, bez objawów ogólnych i bez cech szerzenia się infekcji. W takich przypadkach najważniejsze znaczenie mają adekwatne opracowanie kanału, drenaż czy eliminacja źródła zakażenia, podczas gdy zastosowanie antybiotyku nie zawsze przynosi dodatkowe korzyści terapeutyczne.
Podobne dyskusje dotyczą profilaktycznego stosowania antybiotyków przed zabiegami chirurgicznymi i implantologicznymi. Choć istnieją sytuacje kliniczne uzasadniające ich użycie, współczesne wytyczne coraz częściej podkreślają konieczność indywidualnej oceny ryzyka zamiast rutynowego wdrażania antybiotykoterapii u każdego pacjenta. Celem nie jest zmniejszenie bezpieczeństwa leczenia, ale rozsądne stosowanie leków przeciwdrobnoustrojowych i ograniczenie powstawania bakterii opornych na leczenie.
Środki antyseptyczne również wymagają rozsądnego stosowania
W debacie dotyczącej oporności drobnoustrojów coraz częściej pojawia się także temat środków antyseptycznych. Choć mechanizmy związane ze zmniejszoną wrażliwością bakterii na substancje antyseptyczne różnią się od klasycznej antybiotykooporności, badacze zwracają uwagę, iż długotrwała i nie zawsze uzasadniona ekspozycja mikroorganizmów na określone preparaty może wpływać na ich zdolności adaptacyjne.
Szczególne zainteresowanie budzi chlorheksydyna, od wielu lat uznawana za jeden z najskuteczniejszych środków ograniczających ilość płytki bakteryjnej. Jej wartość kliniczna pozostaje niepodważalna, jednak eksperci coraz częściej wskazują na potrzebę stosowania jej zgodnie z określonymi wskazaniami i przez ograniczony czas. W praktyce zdarzają się sytuacje, gdy pacjenci kontynuują płukanie jamy ustnej chlorheksydyną przez wiele tygodni lub miesięcy po zabiegach chirurgicznych, mimo iż preparat był zalecany jedynie na okres gojenia tkanek. To zaś nie tylko zwiększa ryzyko działań niepożądanych (np. przebarwienia czy zaburzenia odczuwania smaku), ale także budzi pytania dotyczące długofalowego wpływu na mikrobiom jamy ustnej.
Wiele uwagi poświęca się również wykorzystaniu preparatów przeciwdrobnoustrojowych w profilaktyce i leczeniu chorób okołoimplantacyjnych. Wraz ze wzrostem liczby wszczepianych implantów rośnie znaczenie skutecznej kontroli biofilmu bakteryjnego, jednak eksperci podkreślają, iż długoterminowy sukces terapii zależy przede wszystkim od adekwatnej higieny, regularnych wizyt kontrolnych i indywidualnie dobranych procedur podtrzymujących, a nie od długoterminiowego stosowania preparatów o działaniu przeciwdrobnoustrojowym.
Ochrona skuteczności terapii to wspólna odpowiedzialność
Współczesna stomatologia coraz wyraźniej uczestniczy w działaniach mających na celu ograniczenie narastającej oporności drobnoustrojów. Każda decyzja dotycząca antybiotykoterapii, profilaktyki okołozabiegowej czy stosowania środków antyseptycznych wpływa nie tylko na leczenie konkretnego pacjenta, ale także na skuteczność terapii w przyszłości.
Choć oporność drobnoustrojów może wydawać się odległym problemem od codziennej pracy gabinetu dentystycznego, to właśnie tam zapada wiele decyzji, które mają wpływ na przyszłą skuteczność leczenia zakażeń. Dlatego odpowiedzialne stosowanie środków przeciwdrobnoustrojowych jest nie tylko dobrą praktyką kliniczną, ale też elementem troski o bezpieczeństwo przyszłych pacjentów.
Źródło: https://www.the-dentist.co.uk/
Czy stosowanie antybiotyków jako leków pierwszego rzutu w stanach zapalnych wokół implantu jest przez cały czas uzasadnione? Mówi dr hab. n. med. Kornel Krasny – specjalista chirurgii stomatologicznej, wieloletni pracownik naukowo-dydaktyczny Zakładu Chirurgii Stomatologicznej WUM, absolwent New York University College of Dentistry, prezes Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Implantologii Stomatologicznej, biegły sądowy, lekarz sądowy Sądu Okręgowego w Warszawie. – Przede wszystkim trzeba sprawdzić, jaki jest powód tego stanu zapalnego. jeżeli jest on ostry, jeżeli pojawia się wyciek treści ropnej albo pogarsza się stan ogólny pacjenta, to podanie antybiotyku jest wskazane – podkreśla ekspert.
