Opublikowany na początku lutego artykuł zespołu naukowców z USA, Brazylii oraz Japonii analizuje wyniki badań klinicznych dotyczących leczenia periodontitis. Autorzy wskazują, jakie czynniki mają decydujący wpływ na powodzenie terapii, jakie mechanizmy stoją za stabilizacją mikrobioty w jamie ustnej oraz dlaczego podejście holistyczne ma najważniejsze znaczenie dla osiągania trwałych efektów klinicznych.
Badania sugerują, iż moment włączenia antybiotyków w trakcie leczenia zapalenia przyzębia może wpływać na stabilność mikrobiologiczną w jamie ustnej. Według autorów podawanie antybiotyków już na początku terapii – równocześnie ze skalingiem i root planingiem – może przyspieszyć eliminację patogenów i sprzyjać szybszemu odbudowaniu korzystnej mikroflory bakteryjnej.
Choć różnice kliniczne po roku obserwacji były statystycznie niewielkie między grupami pacjentów otrzymujących leki wcześniej a tymi, którzy przyjęli je później, wczesna antybiotykoterapia znacząco przyspieszała mikrobiologiczną przemianę środowiska biofilmu poddziąsłowego. Może to mieć znaczenie w ograniczaniu ryzyka nawrotów choroby w dłuższej perspektywie.
Zdaniem autorów decyzje dotyczące leczenia antybiotykami nie powinny być podejmowane rutynowo, ale dobierane indywidualnie do pacjenta. Należy uwzględnić m.in. głębokość kieszonek przyzębnych oraz nasilenie zaburzeń mikrobiologicznych. Wskazuje to również, iż leczenie periodontitis powinno być rozumiane jako interwencja nie tylko mechaniczna, ale także biologiczna, w której kluczową rolę odgrywa kontrola mikrobiologiczna.
Podstawowe filary skutecznego leczenia
• Dokładne usunięcie biofilmu
Pierwszym krokiem w leczeniu periodontitis jest mechaniczne usunięcie biofilmu bakteryjnego i złogów kamienia powyżej oraz poniżej linii dziąseł. Skaling i root planing pozostają fundamentem leczenia niechirurgicznego, ale ich skuteczność zależy od precyzji wykonania oraz skuteczności oczyszczenia głębokich kieszonek przyzębnych.
• Kontrola mikrobiologiczna
Biofilm poddziąsłowy zawiera liczne patogeny, w tym bakterie takie jak Porphyromonas gingivalis, które odgrywają kluczową rolę w rozwoju choroby. Stabilizacja mikrobiomu poprzez odpowiednio dobrane środki antybakteryjne we wczesnej fazie leczenia może przyspieszyć eliminację patogenów i stworzyć środowisko sprzyjające regeneracji tkanek przyzębia.
• Prowadzenie pacjenta i jego zaangażowanie
Sam zabieg kliniczny to tylko część sukcesu. Równie ważne jest odpowiednie prowadzenie pacjenta w zakresie higieny jamy ustnej, jego edukacja oraz skuteczne motywowanie. W praktyce to właśnie pacjent – poprzez codzienne szczotkowanie, nitkowanie i kontrolę biofilmu – ma decydujący wpływ na trwałość efektów leczenia. Ścisłe przestrzeganie zaleceń oraz regularne wizyty kontrolne znacząco wpływają na pozytywne długoterminowe wyniki.
• Czynniki ogólne i czynniki ryzyka
Liczne badania wskazują, iż na przebieg i wyniki leczenia wpływają takie elementy jak palenie tytoniu, obecność chorób ogólnoustrojowych (np. cukrzycy), predyspozycje genetyczne czy stan układu odpornościowego. U osób palących lub z zaawansowanymi zmianami w przyzębiu trudniej jest osiągnąć satysfakcjonujące efekty leczenia niechirurgicznego, co wymaga indywidualnego planowania terapii i często rozszerzonego podejścia terapeutycznego.
Antybiotyki nie są „lekiem na wszystko”
Warto podkreślić, iż antybiotykoterapia – choć może przynosić korzyści – nie zastępuje adekwatnego mechanicznego oczyszczenia powierzchni korzeni oraz kontroli biofilmu. W literaturze medycznej podkreśla się, iż samo przyjmowanie antybiotyków bez kompleksowego usuwania biofilmu i bez adekwatnej higieny domowej daje zwykle jedynie krótkotrwałe efekty i nie zapobiega nawrotom choroby.
Ponadto nadużywanie antybiotyków budzi obawy związane z narastającą opornością bakterii. Dlatego ich stosowanie powinno być oparte na wyraźnych wskazaniach klinicznych oraz – w uzasadnionych przypadkach – analizie mikrobiologicznej.
Kompleksowe, wielowymiarowe podejście do periodontitis
Zdaniem autorów skuteczne leczenie chorób przyzębia wymaga połączenia dokładnego oczyszczenia zębów i kieszonek przyzębnych, rozsądnie dobranej antybiotykoterapii oraz stałej współpracy z pacjentem. Najnowsze badania wskazują, iż wczesne włączenie antybiotyku może pomóc w szybszym ustabilizowaniu mikroflory jamy ustnej. Ostateczny efekt terapii zależy jednak od kilku kluczowych elementów: staranności wykonania zabiegu, zaangażowania pacjenta w codzienną higienę jamy ustnej oraz uwzględnienia jego ogólnego stanu zdrowia.
Co ważne, cele terapeutyczne powinny być realistyczne, a plan leczenia – elastyczny i wielowymiarowy. Nie chodzi wyłącznie o zmniejszenie głębokości kieszonek przyzębnych, ale o długofalowe utrzymanie stabilnej, zdrowej równowagi biologicznej w jamie ustnej oraz wsparcie zdrowia całego organizmu.
Praca pt. „Does timing of systemic antibiotics influence periodontal treatment outcomes? A randomized clinical trial” ukazała się 7 lutego w czasopiśmie „Journal of Periodontology”.
Źródła: https://www.drbicuspid.com/
https://aap.onlinelibrary.wiley.com/
– Periodontitis nigdy nie było – i jest na to coraz więcej dowodów naukowych – przeciwwskazaniem do wszczepiania implantów. Choroba przyzębia, w zależności od swojego stadium i stopnia zaawansowania, zmniejsza możliwości implantoprotetyczne u pacjenta, ale nie ma żadnych twardych dowodów naukowych na to, iż jest przeciwwskazaniem do użycia wszczepów – mówi dr n. med. Witold Jurczyński, absolwent Collegium Medicum na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, specjalista II stopnia periodontologii. Jak na skuteczność leczenia implantoprotetycznego pacjentów z chorobą przyzębia wpływa ich motywacja w fazie higienizacyjnej? U jakiego odsetka pacjentów periodontologicznych można zastosować rozwiązania implantoprotetyczne? Zachęcamy do zapoznania się z materiałem filmowym.
