W XVIII i XIX w. do ekstrakcji zębów powszechnie stosowany był tzw. klucz dentystyczny (ang. dental key lub English key). Dziś jego wygląd i sposób użycia budzą grozę, jednak przez wiele dekad było to narzędzie umożliwiające relatywnie szybkie pozbycie się chorego zęba. Historia tego instrumentu dowodzi, jak bardzo zmieniła się stomatologia na przestrzeni ostatnich dwóch stuleci.
Klucz dentystyczny przypominał klucz od drzwi. Składał się z rączki, metalowej osi oraz charakterystycznego „pazurka”, którym obejmowano koronę zęba. Instrument wkładano poziomo do jamy ustnej, pazurek zaciskano wokół zęba, a następnie obracano rączkę, aby „wykręcić” chory ząb z zębodołu.
Pierwsze egzemplarze „angielskiego klucza” były bardzo proste i niebezpieczne w użyciu – ponieważ nacisk na ząb i sąsiednie struktury był znaczny. W 1765 r. Austriak, osobisty lekarz cesarzowej Marii Teresy, Ferdinand Julius Leber, zaprojektował wersję klucza z lekko zagiętym trzonem, co poprawiło ergonomię użycia narzędzia. W kolejnych latach wprowadzono wersje z wymiennymi pazurkami oraz regulowanymi mechanizmami zaciskania, zwiększając kontrolę nad zabiegiem.
Zalety i ryzyko stosowania „angielskiego klucza”
Dla osób zajmujących się ekstrakcjami w XVIII i XIX w. klucz dentystyczny miał dwie główne zalety. Przede wszystkim pozwalał na szybkie usunięcie zęba – zwłaszcza trzonowego, trudniejszego do usunięcia innymi metodami. Był też stosunkowo prosty w obsłudze i szeroko dostępny.
Jednak jego użycie wiązało się ze znacznym ryzykiem. Niedokładne lub nieumiejętne użycie narzędzia mogło prowadzić do złamania zęba, uszkodzenia szczęki, czy zranienia tkanek miękkich jamy ustnej. Historyk John M. Hyson Jr. podkreślał, iż klucz dentystyczny powodował więcej urazów niż wszystkie inne narzędzia do ekstrakcji zębów używane w tym okresie. Nie bez powodu wielu pacjentów obawiało się wizyty u dentysty właśnie z powodu stosowania tego instrumentu.
W miarę rozwoju technik stomatologicznych i pojawienia się bardziej precyzyjnych narzędzi klucz dentystyczny stopniowo tracił na znaczeniu. Kleszcze dentystyczne, dostosowane do różnych kształtów i rozmiarów zębów, pozwalały na mniej traumatyczne i bardziej kontrolowane usuwanie chorych zębów. Choć klucz dentystyczny pozostawał w użyciu jeszcze w XIX w., jego zastosowanie stawało się coraz rzadsze. Pojawiły się także jego uproszczone wersje, takie jak np. dimpel extractor, który stosowano choćby na początku XX w.
Dziś klucz dentystyczny można postrzegać jako symbol przełomu w historii stomatologii – narzędzie, które wpisuje się między brutalne metody ekstrakcji a precyzyjne, bezpieczne i kontrolowane techniki stosowane współcześnie.
Źródła: https://carlislehistory.org/
https://dentalmuseum.pacific.edu/
Fot. Fot. Christophe François Delabarre, https://en.wikipedia.org
