Opieka nad osobą z demencją to ogromne wyzwanie – także w kontekście zdrowia jamy ustnej. Postępujące zaburzenia poznawcze sprawiają, iż ból zęba może pozostać niewypowiedziany, a problemy stomatologiczne niezauważone. Jak skutecznie łączyć leczenie dentystyczne z opieką nad pacjentem z demencją i jak przygotować go do wizyty w gabinecie?
Jak podkreśla prof. Karin Arsenault – specjalistka stomatologii geriatrycznej i dyrektor programu edukacyjnego w tym zakresie na Tufts University School of Dental Medicine – najszybciej rosnącą grupą demograficzną są w tej chwili osoby w wieku 85+. To właśnie w tej populacji najczęściej rozwija się demencja – postępujące schorzenie neurologiczne, którego ryzyko wystąpienia wzrasta wraz z wiekiem.
– W efekcie lekarze dentyści coraz częściej pracują z pacjentami dotkniętymi różnymi stadami tego schorzenia, co czyni temat jednym z kluczowych we współczesnej stomatologii geriatrycznej – mówi prof. Arsenault cytowana na stronie uczelni.
Opieka jamy ustnej w zależności od stadium demencji
Demencja rozwija się etapami. W początkowej fazie pacjenci wciąż są w stanie samodzielnie dbać o higienę jamy ustnej, choć zaczynają pojawiać się problemy z pamięcią czy doborem słów. To dobry moment, by stopniowo włączać opiekuna w codzienne czynności, np. poprzez obecność w łazience podczas szczotkowania oraz dbać o regularne wizyty kontrolne u stomatologa, które utrwalają znajome schematy.
W stadium średnio zaawansowanym narastają dezorientacja i zmiany zachowania. Pacjent wymaga już aktywnej pomocy – skuteczne okazują się instrukcje gestami czy obrazkowe „storyboardy” w łazience. Na tym etapie wskazane mogą już być małe, dziecięce szczoteczki, a w razie potrzeby – jednorazowe gaziki stomatologiczne (szczoteczki elektryczne bywają źle tolerowane z powodu wibracji). Sprawdzoną techniką jest szczotkowanie „wspólne”, gdy pacjent kładzie swoją dłoń na dłoni opiekuna, zachowując poczucie kontroli.
W stadium zaawansowanym pacjent traci zdolność komunikacji, samodzielność i często nie toleruje choćby własnych protez. Wówczas kluczowa staje się obserwacja objawów sugerujących ból lub infekcję.
Sygnały alarmowe i kontakt z dentystą
Brak werbalnej komunikacji ze strony pacjenta z demencją nie oznacza braku dolegliwości. Zmiany w sposobie jedzenia (unikanie potraw twardych, gorących lub zimnych), przejście na dietę papkowatą, obrzęk twarzy, krwawienie dziąseł, rozchwianie zębów czy nasilony nieprzyjemny zapach z ust mogą świadczyć o poważnym problemie stomatologicznym. Charakterystyczne są także gesty, np. pocieranie policzków czy uderzanie się w twarz, a także wzrost drażliwości i niepokoju.
W takich sytuacjach warto niezwłocznie skontaktować się z lekarzem dentystą. Prof. Arsenault zaleca choćby przesyłanie zdjęć jamy ustnej wykonanych telefonem, co może pomóc w podjęciu decyzji o konieczności wizyty. Wczesna reakcja pozwala uniknąć powikłań i cierpienia pacjenta.
Jak przygotować udaną wizytę i wspierać opiekę na odległość?
Wizyta stomatologiczna pacjenta z demencją wymaga szczególnego przygotowania – zarówno ze strony opiekuna, jak i całego personelu placówki. Najlepiej sprawdzają się małe, spokojne gabinety z doświadczeniem w pracy z takimi chorymi. Opiekun – osoba znana pacjentowi – powinien mu towarzyszyć, a formalności warto załatwić z wyprzedzeniem, by ominąć stresującą poczekalnię. Komfort fizyczny (ciepły koc, ulubiony sweter) oraz znane dźwięki – np. ulubiona muzyka – mogą znacząco poprawić tolerancję wizyty.
W przypadku rodzin zamieszkałych daleko z perspektywy lekarza dentysty kluczowa jest dobra komunikacja z opiekunami osoby chorej oraz prowadzenie precyzyjnej dokumentacji. jeżeli opiekunowie nie mają doświadczenia w higienie jamy ustnej, warto zaangażować zespół stomatologiczny w szkolenie praktyczne. Niezwykle istotna jest również wiedza o przyjmowanych lekach – wiele z nich powoduje kserostomię, która sprzyja próchnicy i problemom z protezami.
– Na każdym etapie choroby fundamentem skutecznej opieki pozostaje spokój, cierpliwość i poczucie bezpieczeństwa przekazywane pacjentowi. Zawsze bądźmy spokojni – dodaje prof. Karin Arsenault.
Źródło: https://now.tufts.edu
– Pacjent senioralny jest pacjentem specyficznym. Jest to często pacjent z niedosłuchem, do czego nie zawsze się nam przyznaje, niekiedy również z zaburzonymi funkcjami poznawczymi. Komunikacja z nim jest więc wymagająca – mówi prof. dr hab. n. med. Agnieszka Mielczarek, dziekan Wydziału Lekarsko-Stomatologicznego WUM, kierownik Zakładu Stomatologii Zachowawczej warszawskiej uczelni, konsultant krajowa w dziedzinie stomatologii zachowawczej z endodoncją, wiceprezes Polskiego Towarzystwa Stomatologii Geriatrycznej. Jak dodaje, komunikacja z pacjentami – również w podeszłym wieku – stanowi w tej chwili bardzo ważne zagadnienie zarówno kształcenia przeddyplomowego, jak i podyplomowego lekarzy dentystów.
