Zwierzęta

OKRUTNE PATOSCHRONISKO POD NADZOREM

OKRUTNE PATOSCHRONISKO POD NADZOREM

youtube.com 1 godzina temu Wpadnij tutaj: 🔴Portal Zero: https://www.zero.pl/ 🔴 Kanał Zero Extra: https://www.youtube.com/channel/UCNbQpy2EqkiK0AUdyyr35vA 🔴 Instagram: https://www.instagram.com/oficjalnezero/ 🔴 Facebook: https://www.facebook.com/oficjalnezeroo 🔴 Grupa Facebook:...
Joanna Przetakiewicz wyprowadza na spacer psy ze schroniska. Ma jeden apel

Joanna Przetakiewicz wyprowadza na spacer psy ze s...

plejada.pl 2 godzin temu Joanna Przetakiewicz dołączyła do grona gwiazd, które głośno walczą o lepszy los zwierząt. Projektantka opublikowała w mediach społecznościowych nagranie ze schroniska, na którym wyprowadza psy na spacer i wzruszająco apeluje do swoich obserwatorów. ...
Wirus dotarł do Krakowa. Może powodować duże straty gospodarcze!

Wirus dotarł do Krakowa. Może powodować duże strat...

cowkrakowie.pl 3 godzin temu Na terenie Krakowa stwierdzono przypadki wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAI) u dzikiego ptactwa – taką informację podał Magistart. W związku z tym Powiatowy Inspektorat Weterynarii oraz służby sanitarne przypominają o konieczności zachowania szczegó...
— Nie mogłem go zostawić, mamo — wyszeptał Nikita. — Rozumiesz? Po prostu nie mogłem Nikita miał czternaście lat, a cały świat był przeciwko niemu. A może raczej — po prostu nikt go nie rozumiał. — Znów ten łobuz! — mamrotała ciotka Krysia z klatki trzeciej, przechodząc pospiesznie na drugą stronę podwórka. — Wyobraź sobie, samotna matka wychowuje, to i są efekty! A Nikita szedł z rękami w kieszeni podartych dżinsów i udawał, iż nie słyszy. Choć dobrze słyszał. Mama pracowała — znowu do późna. Na stole w kuchni kartka: „Kotlety są w lodówce, podgrzej sobie”. I cisza. Zawsze cisza. Właśnie wracał ze szkoły, gdzie nauczyciele kolejny raz „rozmawiali” o jego zachowaniu. Jakby nie wiedział, iż stał się dla wszystkich problemem. Wiedział. Ale co z tego? — Hej, chłopcze! — zawołał do niego wujek Witek, sąsiad z parteru. — Widziałeś tu kulejącego psa? Trzeba by go przegonić. Nikita się zatrzymał. Spojrzał uważniej. Przy śmietniku rzeczywiście leżał pies. Nie szczeniak, dorosły rudzielec z białymi łatami. Nieruchomo, tylko oczy śledziły ludzi. Mądre, smutne oczy. — Niech go ktoś wreszcie przepędzi! — zawtórowała ciotka Krysia. — Chory pewnie! Nikita podszedł bliżej. Pies nie ruszał się, tylko słabo machał ogonem. Na łapie — poszarpana rana, przyschnięta krew. — Po co stoisz? — zirytował się wujek Witek. — Weź kij i przepędź! W Nikicie coś nagle pękło. — choćby nie próbujcie go tknąć! — wykrzyknął stanowczo, zasłaniając psa własnym ciałem. — Nikomu nic złego nie zrobił! — Ty to masz serce, — zdziwił się wujek Witek. — Obrońca zwierząt się znalazł. — I będę bronić! — Nikita ukląkł obok psa, ostrożnie wyciągnął rękę. Rudzielec obwąchał palce i delikatnie oblizał dłoń. Coś ciepłego zalało serce chłopca. Pierwszy raz od dawna ktoś podszedł do niego po ludzku. — Chodź, — szepnął psu. — Chodź ze mną. W domu Nikita zrobił Rudzieńcowi posłanie ze starych kurtek w kącie pokoju. Mama do wieczora w pracy — nikt nie będzie złościć się i wyganiać „zarazy”. Rana wyglądała źle. Nikita poszukał w internecie rad, jak pomóc zwierzętom. Czytał, marszcząc brwi na medyczne terminy, ale uczył się pilnie wszystkiego. — Trzeba przemyć wodą utlenioną, — mruczał, grzebiąc w domowej apteczce. — Potem brzegi jodem. Delikatnie, żeby nie bolało. Pies leżał spokojnie, ufnie dawał obandażować łapę. Patrzył na Nikitę wdzięcznymi oczami — tak nikt na niego nie patrzył od miesięcy. — Jak masz na imię? — zapytał Nikita, bandażując. — Rudy jesteś. Może Rudy? Pies szczeknął cicho — jakby się zgodził. Wieczorem przyszła mama. Nikita szykował się na awanturę, ale mama tylko obejrzała Rudego, sprawdziła bandaż. — Sam opatrywałeś? — zapytała cicho. — Sam. W internecie znalazłem jak. — A czym go będziesz karmił? — Coś wymyślę. Mama długo patrzyła na syna. Potem na psa, który ufnie lizał jej rękę. — Jutro pójdziemy do weterynarza, — powiedziała. — Sprawdzimy łapę. A imię już ma? — Rudy, — rozpromienił się Nikita. Pierwszy raz od miesięcy nie było między nimi muru niezrozumienia. Rano Nikita wstał godzinę wcześniej niż zwykle. Rudy chciał wstać, skomląc z bólu. — Leż, leż, — uspokajał go chłopiec. — Zaraz przyniosę wodę, coś do jedzenia. W domu nie było psiej karmy. Niestety, oddał ostatniego kotleta, rozmoczył chleb w mleku. Rudy jadł łapczywie, ale uważnie, oblizując każdy okruszek. W szkole Nikita pierwszy raz od dawna nie odpowiadał zaczepnie nauczycielom. Myślał tylko o jednym — czy Rudy czuje się lepiej? Czy go boli? Czy się nie nudzi? — Dziś jesteś jakiś inny, — zdziwiła się pani od wychowawczego. Nikita tylko wzruszył ramionami. Nie chciał opowiadać — wyśmieją. Po lekcjach biegł do domu, ignorując krzywe spojrzenia sąsiadów. Rudy przywitał go radośnie — już stał na trzech łapach. — No co, przyjacielu, chcesz na dwór? — Nikita zrobił smycz ze sznurka. — Tylko ostrożnie, dbaj o łapę. Na podwórku działy się cuda. Ciotka Krysia na widok nich prawie zadławiła się pestkami: — On go naprawdę do domu przyniósł! Nikita! Ty chyba oszalałeś?! — No i co z tego? — spokojnie odpowiedział chłopiec. — Leczę go. Niedługo wyzdrowieje. — Leczyć?! — podeszła sąsiadka. — A pieniądze na leki skąd masz? Kradniesz matce? Nikita zacisnął pięści, ale się opanował. Rudy przytulił się do nogi — wyczuwał napięcie. — Nie kradnę. Wydaję swoje oszczędności. Na drugie śniadania zbierałem, — odpowiedział cicho. Wujek Witek pokręcił głową: — Chłopcze, zrozum, to żywa istota. To nie zabawka. Trzeba karmić, leczyć, wyprowadzać. Od tej pory każdy dzień zaczynał się od porannego wyjścia. Rudy gwałtownie zdrowiał, już biegał, choć lekko utykał. Nikita uczył go komend — cierpliwie, godzinami. — Siad! Brawo! Podaj łapę! Właśnie tak! Sąsiedzi obserwowali z daleka. Jedni kręcili głową, inni się uśmiechali. Nikita widział tylko oddane oczy Rudego. Zmienił się. Nie od razu — powoli. Przestał odpowiadać opryskliwie, zaczął sprzątać w domu, poprawił ocenę. Znalazł cel. I to był dopiero początek. Po trzech tygodniach wydarzyło się coś, czego Nikita najbardziej się obawiał. Wracał z Rudym z wieczornego spaceru, gdy zza garaży wyskoczyła wataha bezdomnych psów. Pięć, może sześć — złych, głodnych, z błyszczącymi w ciemności oczami. Przywódca, wielki czarny kundel, szczerzył zęby. Rudy instynktownie stanął za plecami Nikity. Łapa go bolała, biegać nie umiał. Tamte psy wyczuły słabość. — Odejdźcie! — krzyknął Nikita, wymachując smyczą. — Wynocha! Ale wataha nie cofała się. Otoczyły ich. Czarny coraz głośniej warczał, szykując się do skoku. — Nikita! — z góry rozległ się kobiecy krzyk. — Uciekaj! Zostaw psa, biegnij! To była ciotka Krysia, wyglądająca z okna. Za nią kilka sąsiedzkich twarzy. — Dzieciaku! Nie udawaj bohatera! — krzyczał wujek Witek. — On nie ucieknie, przecież kuleje! Nikita spojrzał na Rudego. Ten drżał, ale nie uciekł. Przytulił się do nogi gospodarza, gotów być razem, bez względu na wszystko. Czarny pies skoczył pierwszy. Nikita zasłonił się rękami, ale zęby wbiły mu się w ramię, przebiły kurtkę. A Rudy, mimo chorej łapy, mimo strachu — rzucił się bronić swego człowieka. Wgryzł się w nogę przywódcy, zawisł na niej całym ciałem. Zaczęła się walka. Nikita bił się nogami, rękami, próbując osłonić Rudego. Dostał ugryzienia, podrapania, ale stał twardo. — Matko Boska, co tu się dzieje! — lamentowała ciotka Krysia. — Witek, zrób coś! Wujek Witek zbiegł ze schodów, chwycił kij, kawałek metalu — cokolwiek. — Wytrzymaj, chłopaku! — wołał. — Już idę! Nikita już padał pod naporem watahy, gdy usłyszał znany głos: — Już dość! To była mama. Wypadła z klatki z wiadrem wody i oblała psy. Wataha odskoczyła, warcząc. — Witek, pomóż! — wołała. Wujek Witek podbiegł z kijem, jeszcze kilku sąsiadów zeszło z góry. Bezdomni w końcu zrozumieli, iż siły są nierówne i uciekli. Nikita leżał na asfalcie, przytulając Rudego. Obaj we krwi, obaj drżeli, ale byli żywi. Całkiem cali. — Synku, — mama uklękła przy nim, oglądała rany. — Ale mnie nastraszyłeś. — Nie mogłem go zostawić, mamo, — wyszeptał Nikita. — Rozumiesz? Po prostu nie mogłem. — Rozumiem, — odpowiedziała cicho. Ciotka Krysia zeszła na dół, podeszła bliżej. Patrzyła na chłopca, jakby widziała go pierwszy raz w życiu. — Chłopcze, — wydusiła, — za psa mogłeś zgi…ąc przecież! — To nie „za psa”, — przerwał jej niespodziewanie wujek Witek. — To za przyjaciela. Wie pani, Krynka, jaka to różnica? Sąsiadka tylko kiwnęła głową. Po jej policzkach popłynęły łzy. — Chodźcie do domu, — powiedziała mama. — Trzeba opatrzyć rany. I Rudego też. Nikita z trudem wstał i wziął psa na ręce. Rudy cichutko skomlił, ale ogon lekko machał — cieszył się, bo gospodarz był blisko. — Zaczekajcie, — zatrzymał ich wujek Witek. — Jutro do weterynarza pojedziecie? — Pojedziemy. — Zawiozę was. Mam samochód. I za leczenie zapłacę — bo pies okazał się bohaterem. Nikita spojrzał zaskoczony na sąsiada. — Dziękuję, wuju Witku. Ale sam sobie poradzę. — Nie dyskutuj. Kiedyś odrobisz i oddasz. A na razie… — mężczyzna poklepał go po ramieniu. — Na razie jesteśmy z ciebie dumni. Prawda? Sąsiedzi kiwali głowami. Minął miesiąc. Zwyczajny październikowy wieczór. Nikita wracał z kliniki weterynaryjnej, gdzie w weekendy pomagał wolontariuszom. Rudy biegał obok — łapa wyzdrowiała, kulenie prawie zniknęło. — Nikita! — zawołała ciotka Krysia. — Zaczekaj! Chłopiec się zatrzymał, szykując się na kolejną pogadankę. Ale sąsiadka podała mu torbę z karmą. — Dla Rudego, — powiedziała speszona. — Dobra karma, droga. Tak o niego dbasz. — Dziękuję, ciociu Krysiu, — odpowiedział szczerze Nikita. — Ale mamy karmę. Dorabiam w klinice, pani doktor Anna płaci. — Weź mimo wszystko. Przyda się. W domu mama szykowała kolację. Gdy zobaczyła syna, uśmiechnęła się: — Jak w klinice? Pani doktor Anna zadowolona? — Mówi, iż mam dobre ręce. I cierpliwość jest. — Nikita pogładził Rudego po głowie. — Może zostanę weterynarzem. Poważnie myślę. — A nauka? — W porządku. choćby pan Piotr fizyk pochwalił. Mówi, iż jestem bardziej skupiony. Mama kiwnęła głową. W ciągu miesiąca syn zmienił się nie do poznania. Nie był opryskliwy, pomagał w domu, choćby sąsiadów witał. Najważniejsze — miał cel. Miał marzenie. — Wiesz, — zaczęła, — jutro Witek przyjdzie. Chce zaproponować ci dodatkową pracę. Jego znajomy ma hodowlę, potrzebuje pomocnika. Nikita rozpromienił się: — Naprawdę? Mogę zabrać Rudego? — Myślę, iż tak. Teraz to prawie pies służbowy. Wieczorem Nikita siedział z Rudym na podwórku. Trenowali komendę „pilnuj”. Pies pilnie wykonywał polecenia, patrząc oddanymi oczami. Wujek Witek przysiadł obok na ławce. — Jutro faktycznie do hodowli jedziesz? — Jadę. Z Rudym. — To połóż się wcześniej. Ciężki dzień cię czeka. Wujek poszedł, Nikita jeszcze chwilę siedział z Rudym. Pies położył pysk na kolanach gospodarza, cicho westchnął z zadowoleniem. Odnaleźli siebie. I już nigdy nie będą samotni.

— Nie mogłem go zostawić, mamo — wyszeptał Nikita....

polregion.pl 3 godzin temu Nie mogłem go zostawić, mamo wyszeptał Michał. Rozumiesz? Po prostu nie mogłem. Michał miał czternaście lat i cały świat wydawał się być przeciwko niemu. Albo raczej nie chciał go zrozumieć. Znowu ten łobuz! mruczała sąsiadka Klaudia z trzeciego pięt...
Echa interwencji w Sobolewie. Do gmin trafiają pisma ws. schronisk

Echa interwencji w Sobolewie. Do gmin trafiają pis...

kutno.net.pl 3 godzin temu Emocje opadną, a problem patochronisk pozostanie? Mowa o inicjatywie „Kutno ma Kota”, która promuje m.in. adopcję zwierząt, ich kastrację, czipowanie, czy odpowiednią opiekę nad wolnożyjącymi kotami. W tym tygodniu inicjatywa wróciła do wydarzeń, któ...
Ranking nielegalnego handlu szczeniętami. Polska w niechlubnej czołówce

Ranking nielegalnego handlu szczeniętami. Polska w...

innpoland.pl 3 godzin temu W Niemczech opublikowano nowy raport odnośnie nielegalnego handlu szczeniętami. W tym zestawieniu Polska zajęła niechlubne, wysokie miejsce. W Niemczech opublikowano nowy raport odnośnie nielegalnego handlu szczeniętami. W tym zestawieniu Polska zaję...
„Proszę… nie zostawiaj mnie samego. Nie dziś, nie tej nocy.” Ostatnie słowa, które 68-letni emerytowany nadkomisarz Janusz Kowalski wyszeptał, zanim osunął się na parkiet swojego salonu. Jedyne żywe stworzenie, które je usłyszało, to jego wierny, starzejący się policyjny owczarek niemiecki – Orion, partner i towarzysz przez dziewięć ostatnich lat. Janusz nigdy nie należał do wylewnych. choćby po odejściu małżonki, choćby na emeryturze, krył ból głęboko w sobie. Mieszkańcy osiedla znali go głównie jako cichego wdowca, który co wieczór spaceruje powoli ze swoim starym psem. Obaj szli tym samym, ociężałym krokiem – jakby czas postanowił obciążyć ich jednakowo. Dla innych byli dwoma zmęczonymi wojownikami, którzy nie potrzebowali niczyjej pomocy. Ale tego chłodnego wieczoru wszystko się zmieniło. Orion drzemał przy kaloryferze, gdy usłyszał nagłe łoskotnięcie – upadek Janusza na podłogę. Z trudem podniósł głowę, zmysły natychmiast się wyostrzyły. Pies poczuł strach. Usłyszał urywane oddechy. Ze stawami zesztywniałymi od starości, Orion przeczołgał się do swojego partnera. Janusz dyszał płytko, nieregularnie. Palce kurczyły się rozpaczliwie, jakby chciały sięgnąć po pomoc. Słów nie rozumiał, ale wyczuł wszystko: strach. Ból. Pożegnanie. Orion raz barknął. Potem ponownie. Głośniej, złowieszczo. Drapał pazurami w drzwi wejściowe – tak długo i mocno, iż zostawił na nich ślady krwi. Szczekał coraz głośniej, aż jego głos rozszedł się po całym podwórku i sąsiednich domach. W tej chwili na ganek przybiegła Lena – młoda sąsiadka, która często przynosiła Januszowi domowe ciasto. Od razu poznała, iż to nie zwykłe szczekanie, ale rozpaczliwy alarm. Próbowała dostać się do środka, ale drzwi były zamknięte. Przez szybę zobaczyła Janusza leżącego bez ruchu. – Janusz! – krzyknęła z paniką, już zerkając pod wycieraczkę po ukryty lata temu klucz „na wypadek, gdyby życie zaskoczyło”. Klucz wyślizgnął się jej dwa razy, zanim otworzyła drzwi. Wpadła do mieszkania tuż w chwili, gdy oczy Janusza przewracały się do tyłu. Orion czuwał przy nim, liżąc go po twarzy, żałośnie zawodząc. Lena z drżącymi rękami wybierała numer alarmowy: – 112! Proszę, mój sąsiad! Źle oddycha! Kilka minut później salon wypełnił się zamieszaniem ratowników z karetką. Orion, zwykle opanowany i łagodny, wczepił się łapami przed Janusza, chroniąc go własnym ciałem. – Proszę odciągnąć psa! – krzyknął ratownik. Lena próbowała delikatnie odciągnąć Oriona za obrożę, ale pies nie chciał ustąpić. Jego nogi drżały od artretyzmu, ale wytrwale trwał przy ukochanym panu. Starszy z ratowników, pan Nowak, zlustrował go wzrokiem. Zauważył szron na pysku, służbowe blizny i wyblakły policyjny breloczek przy obroży. – To nie zwykły pies – mruknął cicho do kolegi. – To pracujący owczarek. przez cały czas wykonuje swoją służbę. Ukląkł powoli, nie spoglądając psu w oczy. Jego głos złagodniał: – Jesteśmy tu, żeby pomóc twojemu partnerowi, chłopcze. Zaufaj nam. Orion coś zrozumiał. Z wysiłkiem przesunął się, ale nie odszedł – tylko mocno oparł się o nogi Janusza, na znak, iż nie zamierza się oddalać. Gdy przenieśli Janusza na nosze, monitor serca zwariował. Ręka opadła bezwładnie poza krawędź. Orion zawył tak przejmująco, iż wszystko ucichło. Kiedy pakowali Janusza do karetki, pies próbował wskoczyć za nim, ale tylne łapy odmówiły posłuszeństwa. Runął na podjazd, ryjąc pazurami w beton, próbując się podczołgać. – Nie możemy zabrać psa – zaprotestował kierowca. – Takie procedury… Janusz, niemal nieprzytomny, wyszeptał w pustkę: – Orion… Pan Nowak spojrzał na ledwo kontaktującego mężczyznę, potem na rozpaczającego psa. Zacisnął szczękę: – Pieprzyć procedury. Pomóż mi go wsadzić. We dwóch podnieśli ciężkiego owczarka, wsadzili do karetki przy Januszu. Gdy Orion dotknął właściciela, monitor serca nieco się ustabilizował – wystarczająco, by zapanowała cicha nadzieja. Cztery godziny później. Szpitalną ciszę przerywało tykanie aparatury. Janusz powoli odzyskiwał świadomość. Ostre światło, tlen, zapach lekarstw – wszystko wydawało się snem. – Wszystko z panem dobrze, panie Januszu, przestraszył nas pan – szepnęła pielęgniarka. – Gdzie mój pies? – wymamrotał. Na moment chciała odpowiedzieć standardową formułką o zakazie zwierząt, ale zamilkła. Odsunęła zasłonę. Orion leżał w rogu na kocu, oddychając ciężko, ale spokojnie. Pan Nowak nie zgodził się nigdzie go zabrać – wyjaśnił, iż parametry Janusza za każdym razem spadały, gdy psa nie było obok. Lekarka, po wysłuchaniu historii, wydała „wyjątek z serca”. – Orion… – wyszeptał Janusz. Pies podniósł głowę. Gdy zobaczył Janusza przytomnego, z wysiłkiem doczłapał do niego i położył głowę przy jego dłoni. Janusz zanurzył dłoń w miękkiej sierści i zaszlochał bezgłośnie. – Myślałem, iż cię zostawię… Myślałem, iż tej nocy to już koniec. Orion przybliżył się, liżąc łzy, ogonem słabo uderzając o łóżko. Pielęgniarka wycierała oczy w drzwiach. – To nie on tylko uratował pana życie – powiedziała. – Mam wrażenie, iż pan również uratował jego. Tej nocy Janusz nie musiał mierzyć się z mrokiem sam. Jego dłoń spoczywała na łapie Oriona – dwóch dawnych partnerów, którzy przetrwali dzięki sobie, obiecując cicho, iż nigdy więcej nie zostawią się nawzajem. Niech ta historia trafi do tych, którzy najbardziej jej potrzebują. 💖💖

„Proszę… nie zostawiaj mnie samego. Nie dziś, nie ...

newsempire24.com 4 godzin temu Proszę nie zostawiaj mnie dziś samego. Nie dziś w nocy. To były ostatnie słowa, jakie wyszeptał sześćdziesięcioośmioletni emerytowany policjant Wiktor Chmielewski, zanim upadł bezwładnie na parkiet w swoim salonie. Jedyną żywą istotą, która je usłysz...
To nie okoliczności się zdarzają. To ludzie je tworzą. Stworzyliście sytuację, w której wyrzucono żywe stworzenie na ulicę. A teraz chcecie ją zmienić, kiedy Wam wygodnie

To nie okoliczności się zdarzają. To ludzie je two...

polregion.pl 4 godzin temu Okoliczności się nie zdarzają. Tworzą je ludzie. To ty stworzyłeś sytuację, w której wyrzuciłeś żywą istotę na bruk. A teraz chcesz ją zmienić, gdy jest ci wygodnie. Olek wraca właśnie do domu z pracy. Typowy zimowy wieczór w Warszawie,...
Rybak uciekał przed słoniami. Wskoczył do wody, gdzie czaił się drapieżnik

Rybak uciekał przed słoniami. Wskoczył do wody, gd...

rmf24.pl 4 godzin temu 52-letni rybak zginął w Zambii po ataku krokodyla, gdy próbował uciec przed stadem słoni. To kolejny tragiczny przypadek konfliktu człowieka z dziką przyrodą w tym regionie.
Ptasia grypa u dzikich ptaków w Krakowie. Sprawdź, jakich zasad należy przestrzegać

Ptasia grypa u dzikich ptaków w Krakowie. Sprawdź,...

krakow.pl 4 godzin temu W związku z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy (HPAI) u dzikich ptaków w Krakowie, Powiatowy Inspektorat Weterynarii oraz służby sanitarne apelują o zachowanie szczególnej ostrożności i stosowanie się do zasad bioasekuracji. Ma to na celu ochronę zd...
Wolontariusze przerywają milczenie w sprawie płockiego schroniska: "Chcemy mówić głośno o tym, co dzieje się za jego bramami"

Wolontariusze przerywają milczenie w sprawie płock...

portalplock.pl 4 godzin temu Za sprawą głośnych interwencji m.in. piosenkarki Dody, modelki Joanny Krupy czy posła Łukasza Litewki, warunki w polskich schroniskach stały się niezwykle gorącym tematem. Zastrzeżenia wśród wielu osób budzi także sytuacja w placówce w Płocku. Opró...
KRADNĄ PSY I OBRAŻAJĄ LUDZI - RELACJA ZE SCHRONISKA W KUFLEWIE

KRADNĄ PSY I OBRAŻAJĄ LUDZI - RELACJA ZE SCHRONISK...

youtube.com 5 godzin temu Wpadnij tutaj: 🔴Portal Zero: https://www.zero.pl/ 🔴 Kanał Zero Extra: https://www.youtube.com/channel/UCNbQpy2EqkiK0AUdyyr35vA 🔴 Instagram: https://www.instagram.com/oficjalnezero/ 🔴 Facebook: https://www.facebook.com/oficjalnezeroo 🔴 Grupa Facebook:...
Jak syn Marii Olegowny w środku nocy zadzwonił przerażony po pomoc, bo na szosie znalazł potrąconego owczarka niemieckiego – czyli jak miłość do zwierząt może odmienić człowieka i całą rodzinę

Jak syn Marii Olegowny w środku nocy zadzwonił prz...

newsempire24.com 5 godzin temu Maria Władysławowna obudziła się o trzeciej nad ranem, gdy na szafce nocnej zaczął uporczywie wibrować stary telefon z klawiaturą. Przetarła oczy, nie dowierzając, kto może do niej dzwonić o tak nieprzyzwoitej porze. Sięgnęła po telefon, zerknęła na ...
Pies sam biegał po wsi. Zgłoszenie uratowało życie właściciela

Pies sam biegał po wsi. Zgłoszenie uratowało życie...

tvn24.pl 5 godzin temu Policjanci dostali zgłoszenie o psie, który bez opiekuna biega w Wietrzychowicach w województwie małopolskim. Gdy zapukali do drzwi właściciela czworonoga, okazało się, iż mężczyzna jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie. W jego domu ulatniał się gaz....
Skrajnie wycieńczony myszołów znaleziony pod Poznaniem. "Zaniepokoiło mnie to, iż ptak przestał reagować na obecność człowieka"

Skrajnie wycieńczony myszołów znaleziony pod Pozna...

epoznan.pl 5 godzin temu Ptak nie został bez pomocy.
Zabawa na niby. Pierwsze takie odkrycie u szympansów bonobo

Zabawa na niby. Pierwsze takie odkrycie u szympans...

facet.interia.pl 6 godzin temu Szympansy bonobo dały się już poznać jako jedne z najinteligentniejszych zwierząt. Naukowcy odkryli, iż mają też rozwiniętą wyobraźnię i zdolność tworzenia wtórnych reprezentacji mentalnych. Słynny szympans karłowaty Kanzi okazał się pierwszym stworz...
Serce kota biło głucho w piersi, myśli uciekały, dusza bolała. Jak to się mogło stać, iż jego pani oddała go obcym ludziom, dlaczego go zostawiła? Gdy Olesia dostała na parapetówkę zupełnie czarnego brytyjczyka, przez kilka minut była w szoku… Skromne mieszkanie z rynku wtórnego, na które z trudem odłożyła pieniądze, przez cały czas wymagało urządzenia. Miała też inne problemy, które pochłaniały jej uwagę. I wtedy pojawił się kotek. Gdy otrząsnęła się z szoku, spojrzała w bursztynowo-żółte oczy malucha, westchnęła, uśmiechnęła się i zapytała tego, kto podarował jej gościa: – To kot czy kotka? – Kot! – No dobrze, kot, będziesz Barśkiem – zwróciła się do kociaka. Ten otworzył malutką paszczę i posłusznie zapiszczał „Miau”… ***** Okazało się, iż brytyjczyki to bardzo towarzyskie zwierzęta. I tak już trzeci rok Olesia i Barsiek żyją jak rodzina, dusza w duszę. Co więcej, przy wspólnej egzystencji wyszło na jaw, iż Barsiek ma niezwykle czułą duszę i wielkie serce. Z euforią wita swoją panią po pracy, ogrzewa ją każdej nocy, ogląda z nią filmy wtulony pod bok i kręci się pod nogami podczas sprzątania. Życie z kotem nabrało kolorów. Przyjemnie wiedzieć, iż ktoś czeka na ciebie w domu, z kim możesz się i pośmiać, i posmucić. A przede wszystkim – rozumie cię bez słowa. Wydawałoby się – żyj i ciesz się, ale… Ostatnio Olesia zaczęła odczuwać ból po prawej stronie brzucha. Najpierw uznała, iż niewygodnie się przekręciła i nadwyrężyła mięśnie, potem obwiniała tłuste jedzenie. Gdy bóle narastały, udała się do lekarza. Gdy ten przekazał diagnozę i powiedział, co ją czeka, Olesia przepłakała cały wieczór, wtulając się w poduszkę. Barsiek, wyczuwając jej nastrój, cicho przytulił się do niej i próbował ją pocieszyć melodyjnym mruczeniem. Nieświadomie, wsłuchując się w mruczenie Barsika, Olesia zasnęła. Rano, pogodziwszy się z losem, postanowiła nikomu z bliskich nie mówić o chorobie – żeby oszczędzić sobie litościwe spojrzenia i niezręczne chęci pomocy. W głębi duszy zostawała jej jeszcze odrobinka nadziei, iż lekarze dadzą radę pokonać jej chorobę. Zaproponowano jej kurację, która mogła poprawić jej stan. Pojawił się problem: co zrobić z kotem? Godząc się w sercu z tym, iż choroba może skończyć się tragicznie, postanowiła znaleźć Barsikowi nowy dom i dobrych właścicieli. Dała ogłoszenie w internecie, zaznaczając, iż oddaje rasowego kota w dobre ręce. Gdy pierwszy telefonujący zapytał o powód rozstania ze zwierzakiem, Olesia, sama nie wiedząc czemu, odpowiedziała, iż jest w ciąży i podczas jej trwania pojawiła się alergia na sierść kota. Trzy dni później Barsiek w transporterze i z całym dobytkiem trafił do nowych opiekunów, a Olesia położyła się do szpitala… Dwa dni po tym zadzwoniła do nowych właścicieli i zapytała o Barsika – ci, setny raz przepraszając, poinformowali ją, iż kot uciekł tego samego wieczoru i nie mogą go znaleźć. Pierwszym jej odruchem było uciec ze szpitala i ruszyć na poszukiwania. choćby poprosiła dyżurującą pielęgniarkę, by ją wypuściła, ale ta surowo nakazała wracać do łóżka. Sąsiadka z sali, widząc rozterkę młodej kobiety, zapytała, co się stało. Olesia, zalewając się łzami, wszystko jej opowiedziała. – Nie rozpaczaj, dziecko – odrzekła szczupła starsza pani – jutro ma przyjechać ktoś bardzo znany z Warszawy. Ja też mam zły wynik, syn się martwi, chce mnie przenieść do innej kliniki, ale odmówiłam. Jak on to załatwiał, nie wiem, ale dopiął swego. Poproszę, żeby ten znany lekarz i ciebie zbadał, może nie jest tak najgorzej – powiedziała ciepło głaszcząc ją po ramieniu. **** Wyszedłszy z transportera, Barsiek zrozumiał, iż jest w obcym mieszkaniu. Ktoś nieznajomy wyciągnął rękę, by go pogłaskać… Nerwy kota nie wytrzymały – odruchowo uderzył łapą w dłoń i czym prędzej schował się w ciemny kąt. – Paweł, zostaw go, niech się przyzwyczai – Barsiek usłyszał łagodny kobiecy głos, ale nie był to głos jego pani. Serce kota biło głucho, myśli wirują, dusza boli. Co się wydarzyło, iż pani oddała go obcym? Dlaczego go opuściła? Bursztynowe oczy przeszukiwały pokój przestraszonym wzrokiem. Dostrzegły otwarte okno. Czarna błyskawica przeleciała przez pokój i wyskoczyła na zewnątrz! Na szczęście był to tylko drugie piętro, a pod oknem zadbany trawnik. Tak zaczęła się Barsikowa podróż do domu… ***** Słynny lekarz okazał się sympatyczną kobietą po czterdziestce. Przedstawiła się jako Maria Pawłowna, dokładnie przeanalizowała kartę leczenia, potem poprosiła Olesię, by położyła się na lewym boku. Długo badała, pukała, pytała o miejsce i rodzaj bólu. Następnie znów przejrzała dokumenty. Ponowiono badania na aparaturze. Olesia nie oczekiwała niczego dobrego. Po badaniu wróciła do sali, w której już siedziała jej sąsiadka. – I co ci powiedzieli, dziecko? – zapytała tamta. – Na razie nic, mają jeszcze przyjść do sali. – Rozumiem. Mi niestety potwierdzili diagnozę – odrzekła smutno kobieta. – Bardzo mi przykro i dziękuję pani za wszystko – powiedziała Olesia, nie wiedząc, jak pocieszyć kogoś, kto wie, iż niebawem odejdzie. Pół godziny później do sali weszła Maria Pawłowna wraz z innymi lekarzami. – Olesia, mam dla pani dobre wiadomości. Pani choroba jest skutecznie leczona – już zleciłam kurację, zostanie pani dwa tygodnie, przejdzie leczenie, a potem będzie zdrowa – powiedziała z uśmiechem. Kiedy lekarze wyszli, odezwała się sąsiadka: – I świetnie. Cieszę się, iż przed odejściem zdążyłam zrobić jeszcze jeden dobry uczynek. Bądź szczęśliwa, dziecko – dodała. ***** Barsiek nie miał gwiazdy przewodniej i choćby o niej nie wiedział. Po prostu szedł do domu, prowadzony kocim instynktem. Droga przez ciernie do gwiazd była pełna niebezpiecznych przygód i zabawnych sytuacji. Nie znając w ogóle ulic, arystokrata z dnia na dzień przemienił się w groźnego drapieżnika o wyostrzonych instynktach. Unikając ruchliwych ulic i dróg, Barsiek biegł, skradał się, przemykał bokiem (tak to odczuwał, uciekając przed psami), wdrapywał się na drzewa – aż dotarł do celu… W jednym z zacisznych podwórek, oszołomiony hałasem szosy, stanął oko w oko z doświadczonym podwórkowym kocurem. Ten nie zwlekał – od razu rozpoznał w Barsiku obcego. Z głośnym miauknięciem rzucił się na brytyjczyka, a Barsiek, z dystyngowanego arystokraty zmienił się w rozjuszonego bandytę i nie ustąpił. Starcie było krótkie. Miejscowy koci szef uciekł w najbliższe krzaki, zostawiając po sobie lekko podarte ucho. Bo przecież musiało tak być. Starszy kocur chciał pokazać, kto rządzi, ale Barsiek szedł do domu, nic nie było w stanie go zatrzymać. Droga do domu trwała dalej. Przypominając sobie o odległych przodkach, Barsiek nauczył się spać na drzewach, wybierając te z wygodnym rozwidleniem. Wstyd się przyznać, ale Barsiek nauczył się jeść ze śmietnika i podkradać jedzenie innym kotom, które dokarmiali litościwi mieszkańcy. Pewnego razu wpadł na grupę podwórkowych psów. Zagoniły go na rachityczne drzewko i szczekając próbowały dosięgnąć, podskakując i trącając pień. Ludzie zebrani na ulicy przepędzili psy. Jedna z kobiet postanowiła wziąć Barsika do siebie – zwabiła go smakowitą kiełbasą. Głód i strach przysłoniły brytyjczykowi oczy, zszedł do niej, dał się pogłaskać i wziąć na ręce. Jednak… Gdy odpoczął i najadł się do syta, przypomniał sobie, gdzie iść – wybiegł za kobietą do klatki schodowej i czmychnął przez otwarte drzwi dalej do domu… ***** Wypisana ze szpitala Olesia wróciła do domu. Wciąż słyszała słowa tamtej kobiety, która życzyła jej szczęścia. Była szalenie szczęśliwa, iż diagnoza się nie potwierdziła. Ale serce bolało, bolało za Barsikiem. Nie umiała sobie wyobrazić, jak wracać do pustego mieszkania, w którym nikt na nią nie czeka. Zaledwie przekroczyła próg, zadzwoniła do osób, które zabrały Barsika i poprosiła o dokładny adres. Pojechała, dowiedziała się jak uciekł jej kot, i ruszyła tropem Barsika. Mówiono jej, iż nie ma szans, minęły już dwa tygodnie, iż domowy kot na pewno nie przeżył na ulicy – ale Olesia nie chciała w to uwierzyć. Szła pieszo, zaglądała do każdego podwórka, przeszukiwała skwery, garaże. Próbowała myśleć jak kot, który nigdy nie był na ulicy. Wołała Barsika, wpatrywała się w ciemność okienek piwnicznych. Już blisko domu zrozumiała, iż kot przepadł bez śladu. Zresztą – dla kota, który nie zna miasta, dotrzeć tam, dokąd ona szła pieszo z przystankami przez dwie godziny, wydawało się nierealne. Na własne podwórko wróciła zbolała, z łzami w oczach, serce ściśnięte. Przez łzawą mgłę zauważyła, iż z drugiej strony chodnika idzie ku niej czarny kot. „Czarny kot” – mignęło jej w głowie. Olesia zatrzymała się i patrząc uważnie, zrozumiała. Rzuciła się z miejsca z okrzykiem „Barsiek!” A kot nie pobiegł do niej – nie miał już siły. Usiadł, zmrużył oczy ze szczęścia i cicho zapiszczał: „Doczekałem się!”

Serce kota biło głucho w piersi, myśli uciekały, d...

polregion.pl 6 godzin temu Serce kota biło głucho w piersi, myśli krążyły niespokojnie, dusza go bolała. Co takiego się wydarzyło, iż jego pani oddała go obcym, dlaczego go zostawiła? Gdy na parapetówkę Zofii wręczono zupełnie czarnego brytyjczyka, przez chwilę zaniemówiła. Sk...
Koszmar w nielegalnym schronisku w Kuflewie. "Podejrzewamy, iż horror zwierząt trwa"

Koszmar w nielegalnym schronisku w Kuflewie. "Pode...

wiadomosci.onet.pl 6 godzin temu Po ujawnieniu koszmarnych warunków w "Pogotowiu dla zwierząt" w Kuflewie na Mazowszu postępowanie wszczęła prokuratura. To właśnie do tej placówki trafiła część psów z zamkniętego schroniska w Sobolewie. — Nikt nie wie, co się nimi stało. Mamy najgor...
Kormorany padają jeden po drugim. Służby potwierdzają ogniska ptasiej grypy

Kormorany padają jeden po drugim. Służby potwierdz...

twojeradio.fm 7 godzin temu W Goleniowie, Stargardzie oraz Szczecinie mieszkańcy coraz częściej informują o znajdowanych martwych ptakach. Sygnały napływają do redakcji Twojego Radia, a wśród padłych zwierząt dominują kormorany. Sprawa budzi niepokój, zwłaszcza iż podobne przyp...
Można budować S10 od Cybowa do Łowicza Wałeckiego

Można budować S10 od Cybowa do Łowicza Wałeckiego

tetnoregionu.pl 7 godzin temu Wojewoda Zachodniopomorski wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (ZRID) dla odcinka drogi ekspresowej S10 Cybowo – Łowicz Wałecki o długości 16 km. To czwarty z siedmiu odcinków realizacyjnych drogi S10 Szczecin – Wałcz, dla kt...
Masz psa w bloku? Czy spółdzielnia może nakazać jego usunięcie?

Masz psa w bloku? Czy spółdzielnia może nakazać je...

warszawawpigulce.pl 7 godzin temu Polacy kochają psy. Szacuje się, iż w co drugim mieszkaniu w naszym kraju merda jakiś ogon. Traktujemy czworonogi jak pełnoprawnych członków rodziny, często zapominając, iż mieszkamy w „ulu”, gdzie ściany mają uszy, a sąsiedzi – granice cierpliwości....
Chcą, żeby opłaty za psy były obowiązkowe

Chcą, żeby opłaty za psy były obowiązkowe

slowopodlasia.pl 7 godzin temu Związek Powiatów Polskich nie chce zniesienia opłaty za posiadanie psa. Argumentuje, iż inne kraje skutecznie ściągają tę daninę i korzystają z tego dochodu.
PORYWALI PSY, PODCINALI IM GARDŁO. KRYMINALISTA PROWADZI PATOSCHRONISKO

PORYWALI PSY, PODCINALI IM GARDŁO. KRYMINALISTA PR...

youtube.com 8 godzin temu Wpadnij tutaj: 🔴Portal Zero: https://www.zero.pl/ 🔴 Kanał Zero Extra: https://www.youtube.com/channel/UCNbQpy2EqkiK0AUdyyr35vA 🔴 Instagram: https://www.instagram.com/oficjalnezero/ 🔴 Facebook: https://www.facebook.com/oficjalnezeroo 🔴 Grupa Facebook:...
7 MILIONÓW DLA PATOSCHRONISKA

7 MILIONÓW DLA PATOSCHRONISKA

youtube.com 8 godzin temu Wpadnij tutaj: 🔴Portal Zero: https://www.zero.pl/ 🔴 Kanał Zero Extra: https://www.youtube.com/channel/UCNbQpy2EqkiK0AUdyyr35vA 🔴 Instagram: https://www.instagram.com/oficjalnezero/ 🔴 Facebook: https://www.facebook.com/oficjalnezeroo 🔴 Grupa Facebook:...
Sportowa solidarność poza boiskiem. Orzeł Drawsko wsparł wolno żyjące koty

Sportowa solidarność poza boiskiem. Orzeł Drawsko ...

lokalnyreporter.pl 8 godzin temu Społeczność drużyny KS Orzeł Drawsko Pomorskie po raz kolejny pokazała, iż sport to nie tylko rywalizacja i wyniki meczów, ale także wrażliwość na potrzeby innych. Klub zorganizował zbiórkę karmy dla…
Białe drapieżniki na wyciągnięcie ręki. Zobaczysz je w polskim ogrodzie

Białe drapieżniki na wyciągnięcie ręki. Zobaczysz ...

rmf24.pl 8 godzin temu ​"Arktyka na wyciągnięcie ręki" - takim hasłem promuje swoją niecodzienną atrakcję ogród zoologiczny w Łącznej (woj. dolnośląskie). W komfortowych warunkach można podejrzeć tam największą w Polsce watahę wilków polarnych. Służy do tego m.in. ogrzewan...
Mamy u siebie jedną z największych watah w Europie. Tu możesz ją podejrzeć

Mamy u siebie jedną z największych watah w Europie...

rmf24.pl 8 godzin temu ​"Arktyka na wyciągnięcie ręki" - takim hasłem promuje swoją niecodzienną atrakcję ogród zoologiczny w Łącznej (woj. dolnośląskie). W komfortowych warunkach można podejrzeć tam największą w Polsce watahę wilków polarnych. Służy do tego m.in. ogrzewan...
Schronisko w Kruszewie na językach! Joanna Przetakiewicz przekazała sporą sumę pieniędzy

Schronisko w Kruszewie na językach! Joanna Przetak...

moja-ostroleka.pl 9 godzin temu Schronisko Canis w Kruszewie znów na czołówkach! Joanna Przetakiewicz wsparła je ogromną darowizną. Sprawdź, jak pomagają czworonogom! 🐾❤️
"Moon: Panda i ja" - nowy familijny hit i edukacyjne spotkanie w kinie Helios w Łomży!

"Moon: Panda i ja" - nowy familijny hit i edukacyj...

moja-ostroleka.pl 9 godzin temu Zabierz rodzinę na wyjątkowy seans filmu "Moon: Panda i ja" w Heliosie w Łomży! 🌟 Interaktywna prelekcja o zwierzętach czeka na Was 8 lutego! 🐼
— Jak ty mnie już do szału doprowadzasz!!!… I jesz nie tak…, i ubierasz się nie tak…, no i w ogóle wszystko robisz nie tak!!! — głos Pawła przeszedł w krzyk. — Ty to nic nie potrafisz!!!… choćby porządnych pieniędzy nie zarobisz!… W domu od ciebie się doczekać pomocy nie można! — Marina wybuchła płaczem. — …I dzieci nie ma…, — dodała ledwo słyszalnie. Bielka — biało-ruda kotka, około dziesięciu lat, przesiadując na szafie, po cichu obserwowała kolejną „tragedię”. Doskonale wiedziała, a i czuła, iż tata i mama naprawdę się kochają… Więc nie rozumiała — po co mówić tak gorzkie słowa, od których wszystkim będzie gorzej? Mama, płacząc, uciekła do pokoju, a tata zaczął palić jednego papierosa za drugim. Bielka, widząc, jak rodzina się sypie na jej oczach, pomyślała: „Trzeba, żeby w domu było szczęście…, a szczęście — to dzieci…, trzeba skądś wziąć dzieci…”. Sama Bielka nie mogła mieć małych — dawno ją wysterylizowano, a mamie…, lekarze mówili, iż może, ale coś „nie wychodziło”… Rano, gdy rodzice wyszli do pracy, Bielka pierwszy raz przez uchylone okno poszła w gości do sąsiadki Łapki — pogadać i poradzić się. — Po co wam dzieci?! — parsknęła Łapka. — Patrz, u naszych z dziećmi — chowam się przed nimi…, to futerko pomadką umażą, to tak wyściskają, iż aż tchu brak! Bielka westchnęła: — Nam normalne dzieci potrzebne… Tylko gdzie je znaleźć… — Nooo… Ta nasza uliczna Maśka się dorobiła… tam jest ich piątka… — zamyśliła się Łapka — wybieraj… Bielka, ryzykując, skacząc z balkonu na balkon, zeszła na dół. Nerwowo drżąc, przecisnęła się przez kraty piwnicznego okna i zawołała: — Maśka, wyjdź na chwilkę, proszę… Z głębi piwnicy rozległo się rozpaczliwe popiskiwanie. Bielka, ostrożnie się skradając i rozglądając się na wszystkie strony, podeszła do cichych szlochów. Pod kaloryferem, wprost na żwirze, leżało pięć ślepych, rozmaitych kociąt, węsząc w powietrzu i głośno wołając mamę. Bielka, obwąchawszy je, zrozumiała — Maśki dawno nie było — co najmniej trzy dni, a małe głodowały… Bielka, niemal płacząc, ostrożnie ale uparcie, przeniosła każde kocię pod klatkę schodową. Próbując trzymać na miejscu żałośnie kwilące, głodne potomstwo, położyła się koło nich, niecierpliwie wypatrując rodziców wracających z pracy. Paweł, milcząco odprowadzający Marinę z pracy, tak samo milcząco przywieźli ich do domu. Podchodząc pod klatkę, zaniemówili — na schodach leżała ich Bielka, (która, nawiasem mówiąc, nigdy sama nie była na dworze) i pięć kociąt, które próbowały ją ssać. — Ale jak to?! — zdziwił się Paweł. — Cud… — powtórzyła za nim Marina, i łapiąc kotkę z maluchami na ręce, pobiegli do domu… Obserwując mruczącą zadowoloną kotkę w pudle z maluchami, Paweł spytał: — Co z nimi robić? — Wykarmię z butelki… jak podrosną — rozdamy… dziewczynom zadzwonię… — cicho odpowiedziała Marina. Po trzech miesiącach „oszołomiona” wieścią Marina siedziała, głaskając kocią „bandę” i powtarzała do siebie: — To się nie zdarza…, to się nie zdarza… A potem oboje z Pawłem radośnie płakali, Paweł ją kręcił w ramionach i przekrzykując się mówili: — Nie na darmo dom wykończyłem!… — Tak! Dziecku przyda się świeże powietrze!!!… — A kociaki niech biegają po podwórku!… — Dla wszystkich się miejsce znajdzie!… — Kocham cię!!!… — A ja ciebie jak bardzo!!!… Mądra Bielka otarła łezkę — a życie się układa…

— Jak ty mnie już do szału doprowadzasz!!!… I jesz...

naszkraj.online 9 godzin temu Jak ty mnie już zmęczyłeś! I jesz nie tak, i ubierasz się nie tak, w zasadzie, wszystko robisz nie tak! głos Pawła przeszedł w krzyk. Ty to w ogóle nic nie potrafisz! choćby porządnych pieniędzy zarobić nie umiesz! W...
Walentynki 2026 ze zwierzakami. Przed nami kolejny Spacer Kundelka w Piekarach Śląskich

Walentynki 2026 ze zwierzakami. Przed nami kolejny...

piekary.info 9 godzin temu
Przedpoście / floriankonrad

Przedpoście / floriankonrad

publixo.com 9 godzin temu pokój doczepny, niby z twórczości Bruno Schulza. tylko nasz nie wyrasta nagle i dziko pomiędzy już istniejącymi, nie wżera się w strukturę domu, nie wdrukowuje pomiędzy ornamenty tapet. ten jest dźwigany w bukłakach przewieszonych przez zwierzęce grz...
Trwa interwencja w "Pogotowiu dla zwierząt". Nielegalne schronisko może zostać zamknięte

Trwa interwencja w "Pogotowiu dla zwierząt". Niele...

wiadomosci.wp.pl 9 godzin temu Policja, weterynarze z PIW oraz urzędnicy gminy i starostwa w piątek rano rozpoczęli interwencję w nielegalnym schronisku prowadzonym przez "Pogotowie dla Zwierząt". Organizacja ta "uratowała" 30 psów ze słynnego Sobolewa, umieszczając je w jeszcze g...
„To nie jest typowa choroba”. Weterynarze ostrzegają przed wirusem atakującym koty

„To nie jest typowa choroba”. Weterynarze ostrzega...

rmf.fm 9 godzin temu W Warszawie pojawił się przypadek wyjątkowo niebezpiecznego wariantu kaliciwirozy kotów – VS-FCV. Fundacja Surowe Kotki i Psy ostrzega właścicieli przed groźnym wirusem, który może błyskawicznie prowadzić do śmierci zwierzęcia. Jak rozpoznać zagrożen...
46 zaniedbanych kotów w jednym mieszkaniu

46 zaniedbanych kotów w jednym mieszkaniu

tvn24.pl 9 godzin temu Z jednego wrocławskiego mieszkania odebrano 46 zaniedbanych kotów. Zwierzęta były niedożywione, odwodnione i chore. Schronisko zapowiada złożenie zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa.
Prokuratura bada warunki w schronisku Happy Dog w Sobolewie. Nowy komunikat

Prokuratura bada warunki w schronisku Happy Dog w ...

wiadomosci.onet.pl 9 godzin temu Prokuratura Okręgowa w Siedlcach przekazała nowe informacje na temat postępowania toczącego się w sprawie znęcania się nad zwierzętami w schronisku "Happy Dog" w Sobolewie koło Garwolina na Mazowszu. "W wyniku przedmiotowych czynności wszczęte został...
Kielce nocą bez pomocy dla zwierząt. „Mój kot mógł nie dożyć do Starachowic”

Kielce nocą bez pomocy dla zwierząt. „Mój kot mógł...

spottedalert.pl 10 godzin temu Kielce to miasto wojewódzkie, liczące ponad 170 tysięcy mieszkańców. Mimo to w nagłych przypadkach, gdy zagrożone jest życie zwierzęcia, właściciele słyszą jedno: proszę radzić sobie samemu. Brak całodobowej opieki weterynaryjnej coraz częściej staje...
Będzie sekcja 26 martwych psów. Schronisko w Sobolewie pod lupą prokuratury

Będzie sekcja 26 martwych psów. Schronisko w Sobol...

rdc.pl 10 godzin temu Prokuratura Okręgowa w Siedlcach wszczęła postępowanie w sprawie znęcania się nad zwierzętami w schronisku „Happy Dog” w Sobolewie. Placówka została zamknięta dwa tygodnie temu. Od wielu lat obrońcy praw zwierząt zgłaszali w nim nieprawidłowości. 26 ...
Dzikie zwierzęta na drogach: Jak uniknąć niebezpieczeństwa?

Dzikie zwierzęta na drogach: Jak uniknąć niebezpie...

wawa.pl 10 godzin temu Dlaczego dzikie zwierzęta wkraczają na drogi? Pojawianie się dzikich zwierząt na drogach to zjawisko, które ma swoje korzenie w kilku istotnych aspektach. Przede wszystkim,…
Dramat w nielegalnym schronisku "Pogotowie dla zwierząt". Jest zawiadomienie do prokuratury

Dramat w nielegalnym schronisku "Pogotowie dla zwi...

rmf24.pl 10 godzin temu Powiatowy lekarz weterynarii z Mińska Mazowieckiego ujawnił szokujące nieprawidłowości w nielegalnym schronisku "Pogotowie dla zwierząt" w Kuflewie na Mazowszu. Zwierzęta były przetrzymywane w skandalicznych warunkach, a sprawą zajęła się już prokura...
Prokuratura i policja na terenie „Pogotowia dla zwierząt” w Kuflewie

Prokuratura i policja na terenie „Pogotowia dla zw...

rdc.pl 10 godzin temu Na terenie „Pogotowia dla zwierząt” w Kuflewie w powiecie mińskim trwa kontrola. Powiatowy lekarz weterynarii stwierdził m.in. złe warunki bytowe czy nieprawidłowości w dokumentacji medycznej. Jak mówi Magdalena Wieczorek z Prokuratury Rejonowej w Mi...
KOSTNICA W KUCHNI W SCHRONISKU. CO TAM SIĘ DZIEJE?

KOSTNICA W KUCHNI W SCHRONISKU. CO TAM SIĘ DZIEJE?...

youtube.com 10 godzin temu Wpadnij tutaj: 🔴Portal Zero: https://www.zero.pl/ 🔴 Kanał Zero Extra: https://www.youtube.com/channel/UCNbQpy2EqkiK0AUdyyr35vA 🔴 Instagram: https://www.instagram.com/oficjalnezero/ 🔴 Facebook: https://www.facebook.com/oficjalnezeroo 🔴 Grupa Facebook:...
1,5 mln zł wsparcia dla programu „Mazowsze dla zwierząt”

1,5 mln zł wsparcia dla programu „Mazowsze dla zwi...

mazovia.pl 11 godzin temu Gminy mogą otrzymać pieniądze na sterylizację, kastrację, czipowanie psów i kotów, a także remont i wyposażenie schronisk. Rusza nabór wniosków.
PALĄ ZWŁOKI PSÓW? ZWIERZĘTA CIERPIĄ, A ZBIERAJĄ MILIONY

PALĄ ZWŁOKI PSÓW? ZWIERZĘTA CIERPIĄ, A ZBIERAJĄ MI...

youtube.com 11 godzin temu Wpadnij tutaj: 🔴Portal Zero: https://www.zero.pl/ 🔴 Kanał Zero Extra: https://www.youtube.com/channel/UCNbQpy2EqkiK0AUdyyr35vA 🔴 Instagram: https://www.instagram.com/oficjalnezero/ 🔴 Facebook: https://www.facebook.com/oficjalnezeroo 🔴 Grupa Facebook:...
Nielegalne schronisko pod Mińskiem Mazowieckim. Prokuratura bada sprawę łamania praw zwierząt

Nielegalne schronisko pod Mińskiem Mazowieckim. Pr...

kobieta.onet.pl 12 godzin temu Powiatowy Lekarz Weterynarii w Mińsku Mazowieckim złożył zawiadomienie do prokuratury w związku z podejrzeniem niehumanitarnego traktowania zwierząt w nielegalnym schronisku w miejscowości Kuflew (gmina Mrozy). Placówka, działająca pod nazwą "Pogotow...
— Babciu Alu! — zawołał Mateusz. — Kto ci pozwolił trzymać wilka w naszej wsi?

— Babciu Alu! — zawołał Mateusz. — Kto ci pozwolił...

polregion.pl 12 godzin temu 12 stycznia 2024, piątek Babciu Heleno! zawołał Mateusz. Kto pozwolił trzymać wilka na wsi? Znowu płaczę. To wszystko przez ten nieszczęsny płot. Ledwo wchodząc do ogrodu, zobaczyłam, iż deski leżą w błocie, a stare, spróchniałe słupki wreszcie się p...
MIKROKLATKI DLA PSÓW W KUFLEWIE

MIKROKLATKI DLA PSÓW W KUFLEWIE

youtube.com 12 godzin temu Wpadnij tutaj: 🔴Portal Zero: https://www.zero.pl/ 🔴 Kanał Zero Extra: https://www.youtube.com/channel/UCNbQpy2EqkiK0AUdyyr35vA 🔴 Instagram: https://www.instagram.com/oficjalnezero/ 🔴 Facebook: https://www.facebook.com/oficjalnezeroo 🔴 Grupa Facebook:...
Polskie szczenięta nielegalnie sprzedawane w Niemczech

Polskie szczenięta nielegalnie sprzedawane w Niemc...

wpolityce.pl 13 godzin temu Polska znalazła się w czołówce nielegalnego handlu szczeniętami psów i kotów w Niemczech - wynika z raportu organizacji ochrony zwierząt „Vier Pfoten”. Jak informuje dw.com zajęła w tym procederze niechlubne trzecie miejsce.
— Jak ty mnie już denerwujesz!!!… Źle jem…, źle się ubieram…, w ogóle wszystko robię nie tak!!! — głos Pawła przeszedł w krzyk. — A ty niczego nie potrafisz!!!… choćby porządnych pieniędzy zarobić nie umiesz! … W domu nigdy się na ciebie nie doczekam, żebyś choć pomógł! … — rozpłakała się Maria, — …I dzieci też nie mamy…, — dodała ledwo słyszalnie. Bielka — biało-ruda kotka, około dziesięciu lat, siedziała na szafie i po cichu obserwowała kolejną „rodzinną tragedię”. Dobrze wiedziała i czuła, iż mama i tata bardzo się kochają… Dlatego nie rozumiała — po co mówić takie gorzkie słowa, po których wszystkim będzie tylko gorzej. Mama, płacząc, uciekła do pokoju, a tata zaczął palić papierosa za papierosem. Bielka, widząc, iż rodzina się rozpada, pomyślała: „Trzeba, żeby w domu było szczęście… a szczęście to dzieci… muszę jakoś załatwić dzieci…” Bielka nie mogła mieć kociąt — już dawno została wysterylizowana, a mama… lekarze mówili, iż może, ale coś nie wychodziło… Rano, kiedy rodzice poszli do pracy, Bielka pierwszy raz przekradła się przez okno do sąsiadki Łapki — żeby pogadać i się poradzić. — Po co wam dzieci?! — prychnęła Łapka — nasze tylko przyjdą, już się chowam… raz pysk pomadką wysmarują, raz prawie zaduszą przytulając! Bielka westchnęła: — Nam potrzebne są normalne dzieci… Tylko skąd je wziąć… — Taak… Uliczna Maszka narobiła sobie dzieciaków… jest ich pięć… — zamyśliła się Łapka — wybieraj… Bielka, ryzykując, przeskakiwała z balkonu na balkon, aż zeszła na dwór. Dygocząc nerwowo, przecisnęła się przez kraty piwnicznego okienka i zawołała: — Maszka, możesz na chwilkę wyjść? Z głębi piwnicy dobiegło żałosne popiskiwanie. Bielka, przestraszona, podczołgała się, ostrożnie i rozglądając się, i łzy niemal napłynęły jej do oczu na widok pięciorga ślepych kociąt, leżących na żwirku pod kaloryferem. Machały pyszczkami w powietrzu i rozpaczliwie szukały mamy. Bielka od razu poznała — Maszki dawno już nie było — minimum trzy dni, a kociaki głodowały… Bielka, powstrzymując się od płaczu, delikatnie, ale zdecydowanie przeniosła każdego kociaka pod klatkę. Starała się utrzymać żałośnie piszczące, głodne stadko w jednym miejscu i położyła się przy nim, z niepokojem wypatrując końca podwórka, skąd mieli przyjść mama i tata. Paweł, milcząco spotkał Marię po pracy i też milcząco wrócili do domu. Gdy podchodzili pod klatkę, zamarli — na schodku leżała ich Bielka, (nigdy wcześniej sama nie wychodziła na dwór), a przy niej pięć kolorowych kociąt próbowało się do niej przytulić i ssać mleko. — Ale jak to możliwe?? — Paweł był zdezorientowany. — Cud… — powtórzyła po nim Maria i razem zabrali kotkę i kocięta do domu. Kiedy kotka mruczała przy maluchach w pudełku, Paweł zapytał: — I co my z nimi zrobimy? — Wykarmię je z butelki… podrosną — oddam znajomym… zadzwonię do koleżanek… — odpowiedziała cicho Maria. Trzy miesiące później Maria, „ogłuszona” nowiną, głaskała kocią gromadkę i bez końca powtarzała w zamyśleniu: — To się nie zdarza…, to się nie dzieje naprawdę… A potem razem z Pawłem płakali ze szczęścia, on wirował nią w ramionach i bezustannie mówili, mówili… — Nie na darmo dom wybudowałem! — Tak, dziecku najlepiej na świeżym powietrzu!!! — A kotki niech sobie biegają! — Wszyscy się zmieścimy! — Kocham cię!!! — A ja ciebie jeszcze bardziej!!! Mądra Bielka otarła łzę — życie zaczyna się układać…

— Jak ty mnie już denerwujesz!!!… Źle jem…, źle si...

naszkraj.online 14 godzin temu Ileż można wytrzymać! głos Pawła przeszedł w krzyk. Wszystko ci nie pasuje i jem nie tak, i ubieram się nie tak, i w ogóle wszystko robię nie tak! Ty też nic nie potrafisz! rozszlochała się Agnieszka. choćby porządnych pieniędzy...
DZIENNIKARSKIE ZERO: ZWŁOKI, KREW, ZBIÓRKI NA PSY

DZIENNIKARSKIE ZERO: ZWŁOKI, KREW, ZBIÓRKI NA PSY

youtube.com 14 godzin temu Audycja przeznaczona dla osób powyżej 16. roku życia. 🎬 Wszystkie odcinki: https://www.youtube.com/playlist?list=PLvLrA9jH7wQiYiZNmK1rLmm5QgslSPGRX Wpadnij tutaj: 🔴Portal Zero: https://www.zero.pl/ 🔴 Kanał Zero Extra: https://www.youtube.com/channel/...

Popularne

GSK passes on booming weight-loss drug market to focus on obesity's downstream effects

GSK passes on booming weight-loss drug market to focus on ob...

2 dni temu 494
Polacy unikają badań profilaktycznych. "Statystyki są przerażające"

Polacy unikają badań profilaktycznych. "Statystyki są przera...

5 dni temu 199
Podróbki leków zalewają Polskę. "Nie do odróżnienia od oryginalnych"

Podróbki leków zalewają Polskę. "Nie do odróżnienia od orygi...

4 dni temu 173
Kopciuchom mówimy „tak”! Decyduje ekonomia, a nie smog

Kopciuchom mówimy „tak”! Decyduje ekonomia, a nie smog

4 dni temu 140
Chmura smogu z Polski nad Niemcami. Przekroczone normy WHO

Chmura smogu z Polski nad Niemcami. Przekroczone normy WHO

2 dni temu 127
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© ZDROWIE 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.