Zwierzęta

Ponad milion złotych na ratunek zwierzętom. Rekordowy rok Fundacji ZOO Wrocław DODO

Ponad milion złotych na ratunek zwierzętom. Rekord...

radiowroclaw.pl 1 godzina temu Fundacja ZOO Wrocław - DODO i wrocławskie zoo w ramach swojej działalności zebrały 1,04 miliona złotych na ochronę gatunkową zwierząt - to ok. 7 tys. zł więcej niż w ubiegłym roku. DODO wspiera 39 projektów ochroniarskich na czterech kontynentach,......
WYBIERAJ: ALBO TWÓJ PIES, ALBO JA! MAM DOŚĆ TEGO PSIEGO SMRODU! — OZNAMIA MĄŻ. ONA WYBIERA MĘŻA I WYWIEZIE PSA DO LASU… A WIECZOREM ON OŚWIADCZA, ŻE ODCHODZI DO INNEJ

WYBIERAJ: ALBO TWÓJ PIES, ALBO JA! MAM DOŚĆ TEGO P...

naszkraj.online 1 godzina temu WYBIERAJ: ALBO TWÓJ PIES, ALBO JA! JUŻ MAM DOŚĆ TEGO PSIEGO ZAPACHU! OZNAMIA MĄŻ. ONA WYBIERA MĘŻA, WYWOZI PSA DO LASU… A WIECZOREM ON MÓWI, ŻE ODCHODZI DO INNEJ Małgorzata kocha swojego męża, Marcina, bezgranicznie. Są razem od pięciu...
30.01.2026 Agrobiznes – o obowiązkowych szkoleniach dla rolników

30.01.2026 Agrobiznes – o obowiązkowych szkoleniac...

radio.lublin.pl 3 godzin temu Rolnicy, którzy w ramach kampanii 2025 realizują ekoschemat dobrostan zwierząt, musza ukończyć szkolenia z zakresu metod ograniczających stosowanie antybiotyków w produkcji zwierzęcej. Termin mija 14 marca. Między innymi o tym powiemy w programie Zap...
Miłość, której nie widać na pokaz Ania wyszła z chaty z pełnym wiadrem pomyj dla świń i naburmuszona minęła swojego męża Gienka, który już trzeci dzień męczył się z remontem studni. Wymyślił sobie, iż ozdobi ją rzeźbieniem, żeby była ładna, jakby nie było ważniejszych rzeczy do roboty! Żona krząta się po gospodarstwie, karmi zwierzęta, a on stoi z dłutem w ręku, cały w trocinach, patrzy na nią z uśmiechem. No co to za chłop, którego Bóg zesłał? Ani czułego słowa nie powie, ani pięścią w stół nie walnie, tylko w milczeniu pracuje, czasem podejdzie, spojrzy głęboko w oczy i pogłaszcze jej gruby, jasny warkocz – to cała jego czułość. A chciałoby się, żeby i „promyczkiem” nazwał, i „łabędzią białą”… Zadumała się nad swoim kobiecym losem i o mało co nie potknęła się o starego Burka, co po podwórku się pałętał. Gienek rzucił się od razu, podtrzymał żonę, a na psa spojrzał surowo: – Co się plączesz pod nogami? Żonę mi jeszcze poturbujesz. Burek ze skruchą spuścił oczy i powłóczył do budy. Ania znowu się zdziwiła, jak te zwierzaki męża jej słuchają. Kiedyś go o to zapytała, a on tylko machnął ręką: – Kocham zwierzęta, to i one mnie kochają. Ani serce też o miłości marzyło – by na rękach nosił, by czułe słowa do ucha szeptał, a co rano kwiatek na poduszce zostawiał… Ale Gieniek do czułości był niechętny i Ania zaczęła się zastanawiać – czy on ją w ogóle kocha, choćby troszeczkę? – Szczęść Boże sąsiadko! – zajrzał przez płot Wacek. – Gieniek, ty dalej się w te ozdóbki bawisz? I komu to potrzebne? – Chcę, żeby moje dzieci na piękno patrząc, dobrymi ludźmi wyrosły. – To najpierw dzieci musisz zrobić – zaśmiał się sąsiad i puścił Ani oczko. Gieniek smutno spojrzał na żonę, a Ania speszona pobiegła do domu. Nie spieszyło jej się do dzieci, młoda jeszcze, urody jej nie brakowało, chciała chwilę dla siebie pożyć, a mąż ani to ogień, ani woda. A sąsiad – proszę bardzo! Wysoki, silny chłop, Gieniek też swój, ale tamten to elegancki, słowa jak miód leją się z ust, kiedy się spotkają przy furtce. Szepcze, jak to latem deszczyk: „Anielico, słoneczko moje…”. Serce mięknie, nogi się uginają, ale Ania ucieka od niego – nie ulega namowom. Wychodząc za mąż, przysięgała być wierną żoną, rodzice przez lat wiele żyli zgodnie i nauczyli ją rodziny strzec. A jednak tak bardzo chce wyjrzeć przez okno i spotkać oczy sąsiada… Następnego ranka Ania wyganiała krowę na łąkę i przy furtce natknęła się na Wacka: – Aniu, ptaszku mój, czemu mnie unikasz? Czy się mnie boisz? Napatrzeć się nie mogę na twoją urodę, w głowie mi się kręci, jak cię widzę. Przyjdź do mnie o świcie. Jak twój chłop na ryby rano pójdzie, ty do mnie przyjdź. Dam ci tyle czułości, iż najszczęśliwsza będziesz. Ania zarumieniona uciekła bez słowa, a Wacek jeszcze zawołał za nią: – Ja na ciebie zaczekam. Cały dzień myślała o nim Ania. Bardzo chciała miłości i czułości, a Wacek taki piękny, patrzył na nią z żarem… Ale zdecydować się nie potrafiła, choć do świtu jeszcze czas… Wieczorem Gienek napalił w bani. Zaprosił sąsiada na parówkę. Ten chętnie przyszedł – własnej bani nie musiał grzać ani drzewa rąbać. Poklepali się tam brzozowymi witkami, poparzeli swoje stare kości, a potem wyszli do przedsionka, odpocząć. Ania już im nalewkę postawiła, przekąski przyniosła, a przypomniała sobie, iż jeszcze ogóreczki w piwniczce stoją. Zeszła do piwnicy, ogórki wzięła i miała już wejść, gdy za uchylonych drzwi usłyszała rozmowę i zamarła, nasłuchując. – A co ty taki niemrawy, Gieniek – szepnął Wacek – chodź, nie pożałujesz. Tam wdówki takie, iż cię obłaskawią. A jakie śliczne – aż się oko cieszy! Nie to co twoja Ania, taka zwyczajna myszka. – Nie, Wacek – powiedział cicho, ale stanowczo Gienek – nie chcę żadnych innych kobiet, choćby nie chcę o tym myśleć. Moja żona nie jest żadną myszką, ona najpiękniejsza ze wszystkich kobiet na tym świecie. Nie ma takiego kwiatka, nie ma takiej jagody, która by jej dorównała. Kiedy na nią patrzę, to i słońca nie widzę – tylko jej oczy kochane i jej smukłą sylwetkę. Miłość mnie przepełnia jak rzeka na wiosnę, tylko nieszczęście takie, iż nie umiem o tym mówić, nie potrafię jej powiedzieć, jak bardzo ją kocham. Wiem, iż się na mnie za to gniewa, czuję to. Wiem, iż jestem winny, boję się ją stracić – nie wytrzymałbym bez niej ani jednego dnia, nie mógłbym oddychać bez niej. Ania stała bez ruchu, serce waliło jej jak młot, łzy spływały po policzkach. Wreszcie dumnie podniosła głowę, weszła do przedsionka i głośno powiedziała: – Idź, sąsiedzie, do swoich wdówek, a my z mężem mamy ważniejsze rzeczy do zrobienia. Jeszcze nikt nie ma komu podziwiać tej Gienkowej rzeźby. Wybacz mi, kochany mężu, moje głupie myśli i moją ślepotę – szczęście w rękach miałam, a nie dostrzegałam. Chodź, już za dużo czasu zmarnowaliśmy… Następnego ranka, o świcie, Gienek na ryby nie poszedł.

Miłość, której nie widać na pokaz Ania wyszła z ch...

naszkraj.online 3 godzin temu Miłość nie na pokaz Jadwiga wyszła ze starej chałupy, niosąc wiadro pełne paszy dla świń. Przeszła obok męża, Bogdana, który już trzeci dzień z rzędu dłubał przy studni. Marzył mu się zdobiony kołowrót, żeby było ładniej jakby nie miał...
Te zwierzęta niszczą uprawy. Które są najgroźniejsze?

Te zwierzęta niszczą uprawy. Które są najgroźniejs...

newsweek.pl 5 godzin temu Zwierzak na zdjęciu to Cholus urbanus, chrząszcz z rodziny ryjkowców.
Awantura o polowania w „Debacie Gozdyry”. Nagle rozmowa została przerwana

Awantura o polowania w „Debacie Gozdyry”. Nagle ro...

news.5v.pl 8 godzin temu Gościem Agnieszki Gozdyry był Marcin Możdżonek, radny Olsztyna, były siatkarz, członek Konfederacji oraz myśliwy. Od 2023 r. Możdżonek pełni funkcję prezesa Naczelnej Rady Łowieckiej. W studiu odpowiedział m.in. na pytanie...
Dlaczego szyje żyraf są tak długie? Odpowiedź zaskakuje

Dlaczego szyje żyraf są tak długie? Odpowiedź zask...

newsweek.pl 9 godzin temu Najbardziej charakterystyczną cechą żyraf jest ich szyja, która może mieć dwa metry długości i jest najdłuższa spośród wszystkich zwierząt na świecie. Mimo imponującej długości kręgosłup szyjny zbudowany jest z siedmiu kręgów. Ma ich zatem tyle samo,...
Awantura o polowania w "Debacie Gozdyry". Nagle rozmowa została przerwana

Awantura o polowania w "Debacie Gozdyry". Nagle ro...

polsatnews.pl 9 godzin temu - Jesteśmy racjonalni, dlatego odrzucamy projekt Polski 2050, ponieważ on jest nijak niepasujący do rzeczywistości - powiedział w "Debacie Gozdyry" Marcin Możdżonek zapytany o to, dlaczego myśliwi nie chcą poddawać się regularnym badaniom lekarski. -...
Odkryj tajemnice Elizeum: remont XVIII-wiecznego skarbu Warszawy

Odkryj tajemnice Elizeum: remont XVIII-wiecznego s...

wawa.pl 9 godzin temu W samym centrum Warszawy trwa istotny projekt renowacyjny zabytkowego Elizeum — podziemnej rotundy położonej w Parku na Książęcem. To jeden z zaledwie kilku zachowanych…
Stołeczne ZOO ogłosiło plebiscyt na Zwierzaka Roku

Stołeczne ZOO ogłosiło plebiscyt na Zwierzaka Roku...

rdc.pl 10 godzin temu Rozpoczął się plebiscyt na Zwierzaka Roku 2025 Warszawskiego ZOO. Przez cały zeszły rok wybierane były Zwierzaki Miesiąca, które awansowały do finału. Głosowanie potrwa do 8 lutego i będzie prowadzone za pośrednictwem formularza internetowego. Do tyt...
Walentynkowy "prezent" dla eks. Parskniecie śmiechem na pomysł łódzkiego zoo

Walentynkowy "prezent" dla eks. Parskniecie śmiech...

natemat.pl 11 godzin temu 14 lutego obchodzić będziemy walentynki, święto zakochanych. Dla tych, którzy nie są w związkach – albo po prostu chcą się pośmiać – to również może być udany dzień. Zoo w Łodzi oferuje możliwość sprawienia eks "prezentu": karaczana. Spokojnie, nikt....
Gęś na przystanku, małpka w wózku

Gęś na przystanku, małpka w wózku

reporter-ntr.pl 11 godzin temu […]
0052/26

0052/26

schronisko.org.pl 11 godzin temu 0052/26, samiec, dorosły, trafił do schroniska 28.01.2026 z Pawłówka (przekazany przez UG Sicienko)
0051/26

0051/26

schronisko.org.pl 11 godzin temu 0051/26, samiec, dorosły, trafił do schroniska 28.01.2026 przekazany przez UG Sadki
0050/26

0050/26

schronisko.org.pl 11 godzin temu 0050/26, samica, dorosła, trafiła do schroniska 27.01.2026
0048/26

0048/26

schronisko.org.pl 11 godzin temu 0048/26, samiec, dorosły, trafił do schroniska 26.01.2026 przekazany przez UG Nowa Wieś Wielka
4013/26

4013/26

schronisko.org.pl 11 godzin temu 4013/26, samiec, dorosły, trafił do schroniska 26.01.2026 z osiedla Bielawy (przekazany przez Klinikę Centrum)
Wstydliwa współczesna wycinka lasów

Wstydliwa współczesna wycinka lasów

rp.pl 11 godzin temu Od kiedy ludzie zaczęli uprawiać ziemię, hodować zwierzęta i zamieszkiwać stałe osady, rozpoczęło się karczowanie i wypalanie lasów pod pola i pastwiska.
Schronisko w Suchedniowe pod lupą. Powodem nieprawidłowości

Schronisko w Suchedniowe pod lupą. Powodem niepraw...

radiokielce.pl 11 godzin temu Brak wykazu zwierząt, przepełnione kojce, czy też zły stan techniczny wyposażenia – to tylko niektóre z nieprawidłowości jakie wykryto w suchedniowskim schronisku dla bezdomnych zwierząt.
Klatki, fotopułapki i różne wabiki. Wolontariusze szukają zaginionych psów z Sobolewa

Klatki, fotopułapki i różne wabiki. Wolontariusze ...

rdc.pl 12 godzin temu Klatki-łapki, fotopułapki i godziny spędzone w lesie – jak alarmują wolontariusze, choćby dziesięć psów mogło uciec podczas sobotniej akcji zamykania i protestu pod schroniskiem dla zwierząt „Happy Dog” w Sobolewie. Trzech zbiegów trafiło już pod skr...
Hopsający uciekinier. Policjanci ruszyli w pościg

Hopsający uciekinier. Policjanci ruszyli w pościg

rmf.fm 12 godzin temu Kangur swobodnie skaczący po drodze nie jest typowym widokiem, zwłaszcza w Czechach. Przejeżdżający przez miejscowość Bohatice mogli więc się zdziwić. Kevin, na co dzień zamieszkujący tamtejszy ogród zoologiczny, poczuł zew wolności. Za zwierzakiem r...
— Nie mogłem go zostawić, mamo — wyszeptał Nikita. — Rozumiesz? Nie mogłem. Nikita miał czternaście lat, a cały świat wydawał się być przeciwko niemu. A raczej — nie chciał go zrozumieć. — Znowu ten łobuz! — mamrotała ciocia Krysia z trzeciej klatki, przechodząc gwałtownie na drugą stronę podwórka. — Samotna matka wychowuje. To masz i efekty! A Nikita szedł dalej, z rękami w kieszeniach podartych dżinsów, udając, iż nie słyszy. Choć jednak słyszał. Mama pracowała — znowu do późna. Na kuchennym stole była kartka: „Kotlet w lodówce, podgrzej”. I cisza. Zawsze cisza. Właśnie wracał ze szkoły, gdzie znowu nauczyciele „przeprowadzali rozmowę” o jego zachowaniu. Jakby nie rozumiał, iż jest dla wszystkich problemem. Rozumiał. Ale co z tego? — Hej, chłopcze! — zapiątkował go sąsiad pan Witek z pierwszego piętra. — Wszystko widziałeś, jest tu kulawy pies? Trzeba go wygonić. Nikita zatrzymał się. Przyjrzał się. Przy śmietniku leżał rzeczywiście pies. Nie szczeniak — dorosły, rudy z białymi plamami. Leżał nieruchomo, tylko oczy śledziły ludzi. Mądre oczy. I smutne. — No, niech go ktoś wygoni! — przytaknęła ciocia Krysia. — Pewnie chory! Nikita podszedł bliżej. Pies się nie ruszył, tylko słabo machnął ogonem. Na tylnej łapie — poraniona rana, zaschnięta krew. — Po co stoisz? — rzucił z irytacją pan Witek. — Weź kij, przegoń go! Wtedy coś w Nikicie pękło. — Tylko spróbujcie go dotknąć! — wypalił ostro, zasłaniając psa. — Nikomu nic złego nie robi! — O, obrońca się znalazł — zdziwił się pan Witek. — I będę bronił! — Nikita przykucnął przy psie, ostrożnie wyciągnął rękę. Pies powąchał palce i lekko polizał dłoń. W Nikicie rozlało się coś ciepłego. Po raz pierwszy od dawna ktoś był dla niego dobry. — Chodź ze mną — szepnął do psa. — Chodź. W domu Nikita zrobił Rudemu legowisko ze starych kurtek w kącie swojego pokoju. Mama do wieczora w pracy — nikt nie będzie krzyczał i wyganiał „zarazy”. Rana wyglądała źle. Nikita wszedł do internetu, znalazł artykuły o pierwszej pomocy zwierzętom. Czytał, marszcząc się od medycznych terminów, ale zapamiętywał wszystko uparcie. — Trzeba przemyć wodą utlenioną — mruczał, grzebiąc w apteczce. — Potem jod na brzegi. Ostrożnie, żeby nie bolało. Pies leżał spokojnie, ufnie podkładał łapę. Patrzył wdzięcznymi oczami — tak, jak na Nikitę dawno nikt nie patrzył. — Jak ty się adekwatnie nazywasz? — Nikita delikatnie obwiązywał łapę bandażem. — Rudy jesteś. Rudy cię nazwać? Pies cicho szczeknął — jakby się zgodził. Wieczorem przyszła mama. Nikita przygotował się na awanturę, ale mama tylko obejrzała Rudego, dotknęła bandażu. — Sam opatrzyłeś? — zapytała cicho. — Sam. W internecie znalazłem, jak. — A czym go nakarmisz? — Coś wymyślę. Mama długo patrzyła na syna. Potem — na psa, który ufnie lizał jej rękę. — Jutro idziemy do weterynarza — zdecydowała. — Zobaczymy, co z łapą. A imię już wymyśliłeś? — Rudy — rozpromienił się Nikita. Pierwszy raz od miesięcy nie stała między nimi ściana niezrozumienia. Rano Nikita wstał godzinę wcześniej niż zwykle. Rudy próbował wstać, skomląc z bólu. — Leż, leż — uspokoił go chłopiec. — Zaraz przyniosę wodę i coś do jedzenia. W domu nie było żadnej karmy dla psów. Oddał ostatni kotlet, namoczył chleb w mleku. Rudy jadł łapczywie, ale ostrożnie, zlizywał każdy okruszek. W szkole pierwszy raz od dawna Nikita nie dokuczał nauczycielom. Myślał tylko o jednym — jak tam Rudy? Czy go nie boli? Czy nie tęskni? — Dziś jesteś jakiś inny — zdziwiła się wychowawczyni. Nikita tylko wzruszył ramionami. Nie chciał opowiadać — wyśmieją. Po szkole pędził do domu, ignorując niezadowolone spojrzenia sąsiadów. Rudy przywitał go radosnym szczekaniem — już mógł stać na trzech nogach. — No co, przyjacielu, na dwór chcesz? — Nikita zrobił ze sznurka smycz. — Tylko ostrożnie, dbaj o łapę. Na podwórku działo się coś niezwykłego. Ciocia Krysia, widząc ich, prawie się zadławiła słonecznikiem: — On go do domu wziął! Nikita! Zwariowałeś? — A co w tym złego? — odpowiedział spokojnie chłopiec. — Leczę go. Niedługo wyzdrowieje. — Leczyć?! — podeszła sąsiadka. — A pieniądze na leki skąd masz? Kradniesz mamie? Nikita zacisnął pięści, ale się powstrzymał. Rudy przytulił się do jego nogi — jakby czuł napięcie. — Nie kradnę. Wydaję swoje. Zbierałem z drugiego śniadania — powiedział cicho. Pan Witek pokiwał głową: — Chłopcze, wiesz, iż wziąłeś na siebie żywą istotę? To nie zabawka. Trzeba karmić, leczyć, wyprowadzać. Każdy dzień zaczynał się teraz od spaceru. Rudy gwałtownie dochodził do siebie, już umiał biegać, choć lekko utykał. Nikita uczył go komend — cierpliwie, godzinami. — Siad! Daj łapę! Tak jest! Sąsiedzi obserwowali z daleka. Niektórzy kręcili głowami, inni się uśmiechali. A Nikita nie widział nic poza wiernymi oczami Rudego. Zmieniał się. Nie od razu — powoli. Przestał być niemiły, zaczął sprzątać w domu, poprawił oceny. Miał cel. I to był dopiero początek. Po trzech tygodniach stało się to, czego Nikita najbardziej się obawiał. Wracał z Rudym ze spaceru, gdy zza garaży wyskoczyła wataha bezpańskich psów. Pięć czy sześć wściekłych, głodnych, z błyszczącymi w ciemności oczami. Lider, wielki czarny pies, wyszczerzył zęby i ruszył do przodu. Rudy wycofał się za plecy Nikity. Łapa wciąż bolała — nie mógł biec szybko. A tamte poczuły słabość. — Odejdźcie stąd! — krzyknął Nikita, wymachując smyczą. — Idźcie! Ale wataha nie odpuszczała. Otaczali ich. Czarny lider warczał coraz głośniej, szykując się do skoku. — Nikita! — zza okna rozległ się kobiecy krzyk. — Uciekaj! Zostaw psa i biegnij! To była ciocia Krysia. Za nią kilka sąsiedzkich twarzy. — Chłopcze, nie bądź bohaterem! — krzyczał pan Witek. — Przecież kulawy jest, nie ucieknie! Nikita spojrzał na Rudego. Ten trząsł się, ale nie uciekł. Przytulał się do nogi pana, gotów dzielić każdą dolę. Czarny pies rzucił się pierwszy. Nikita instynktownie zasłonił się rękami, ale ugryzienie trafiło w ramię. Ostre kły przebiły kurtkę, zraniły skórę. A Rudy, mimo chorej łapy i strachu — rzucił się bronić pana. Wgryzł się w nogę lidera, wisiał na niej całym ciałem. Wywiązała się walka. Nikita odpierał ciosy nogami i rękami, próbował chronić Rudego przed kłami. Sam dostawał rany, zadrapania, ale nie ustępował. — Boże, co tu się dzieje! — lamentowała ciocia Krysia z okna. — Witek, zrób coś! Pan Witek schodził po schodach, chwytał kij, zbroił się w cokolwiek. — Trzymaj się, chłopcze! — krzyczał. — Pomogę! Nikita już upadał pod naporem watahy, gdy usłyszał znajomy głos: — Won stąd! To była mama. Wybiegła z klatki z wiadrem wody i oblała psy. Wataha odskoczyła, warcząc. — Witek, pomóż! — krzyknęła. Pan Witek podbiegł z kijem, kilku sąsiadów też zeszło na dół. Podwórkowe psy uznały, iż nie mają szans i uciekły. Nikita leżał na asfalcie, tuląc Rudego. Obaj byli zakrwawieni, obaj drżeli. Ale żyli. Byli cali. — Synku — mama przysiadła obok, oglądając rany. — Ale mnie wystraszyłeś. — Nie mogłem go zostawić, mamo — wyszeptał Nikita. — Rozumiesz? Nie mogłem. — Rozumiem — odpowiedziała cicho. Ciocia Krysia zeszła do podwórka, podeszła bliżej. Patrzyła na Nikitę dziwnie — jakby widziała go pierwszy raz. — Chłopcze, — powiedziała zaskoczona. — Przecież mogłeś… przez jakiegoś psa… — Nie „przez psa” — niespodziewanie wtrącił pan Witek. — On walczył za przyjaciela. Pani rozumie różnicę, Krysiu? Sąsiadka kiwnęła głową. Po jej policzkach płynęły łzy. — Chodźmy do domu — powiedziała mama. — Trzeba opatrzyć rany. I Rudego też. Nikita z trudem wstał, wziął psa na ręce. Rudy skomlał cichutko, ale ogon delikatnie się poruszał — cieszył się, iż pan jest obok. — Chwileczkę — zatrzymał ich pan Witek. — Jutro jedziecie do weterynarza? — Jedziemy. — Ja was zawiozę. Samochodem. I za leczenie zapłacę — ten pies to prawdziwy bohater. Nikita spojrzał zdziwiony na sąsiada. — Dziękuję, panie Witku. Ale sam dam radę. — Nie dyskutuj. Zarobisz, oddasz potem. A teraz… — mężczyzna poklepał go po ramieniu. — Teraz możemy być z ciebie dumni. Prawda? Sąsiedzi kiwali głowami. Minął miesiąc. Zwykły, październikowy wieczór, a Nikita wracał z lecznicy weterynaryjnej, gdzie pomagał wolontariuszom w weekendy. Rudy biegał obok — łapa zagojona, prawie nie kulał. — Nikita! — zaczepiła go ciocia Krysia. — Poczekaj! Chłopiec zatrzymał się, spodziewając się kolejnej reprymendy. Ale sąsiadka podała mu torbę z karmą. — To dla Rudego — powiedziała nieśmiało. — Dobra karma, droga. Tak o niego dbasz. — Dziękuję, ciociu Krysiu — odpowiedział szczerze Nikita. — Ale mamy karmę. Teraz dorabiam w lecznicy, lekarka Anna Pietrówna płaci. — Weź. Na przyszłość się przyda. W domu mama szykowała kolację. Na widok syna uśmiechnęła się: — Jak ci idzie w lecznicy? Anna Pietrówna zadowolona z ciebie? — Mówi, iż mam dobre ręce. I cierpliwość. — Nikita pogłaskał Rudego po głowie. — Może zostanę weterynarzem. Myślę poważnie. — A nauka? — W porządku. choćby pan Piotrowski z fizyki chwali. Mówi, iż jestem bardziej uważny. Mama kiwnęła głową. Przez ten miesiąc syn zmienił się nie do poznania. Nie był niemiły, pomagał w domu, a choćby z sąsiadami się witał. Najważniejsze — miał cel. Marzenie. — Wiesz — powiedziała — jutro pan Witek przyjdzie. Chce zaproponować ci jeszcze jedną pracę. U jego znajomego w hodowli, potrzebny pomocnik. Nikita rozpromienił się: — Naprawdę? A mogę zabrać Rudego? — Myślę, iż tak. Teraz to przecież prawie służbowy pies. Wieczorem Nikita siedział na podwórku z Rudym. Ćwiczyli nową komendę — „stróżować”. Rudy starał się, patrząc na pana oddanymi oczami. Pan Witek podszedł i przysiadł obok na ławce. — Jutro na pewno jedziesz do hodowli? — Tak. Z Rudym. — To idź spać wcześniej. Czeka cię ciężki dzień. Gdy pan Witek poszedł, Nikita jeszcze chwilę posiedział na podwórku. Rudy położył łeb na kolanach pana, westchnął z zadowoleniem. Odnaleźli siebie. Już nigdy nie będą samotni.

— Nie mogłem go zostawić, mamo — wyszeptał Nikita....

newsempire24.com 12 godzin temu Nie mogłem go zostawić, mamo szepnąłem. Rozumiesz? Po prostu nie mogłem. Miałem czternaście lat i cały świat wydawał się być przeciwko mnie. A adekwatnie nikt nie chciał mnie zrozumieć. Znowu ten łobuz! mruczała ciotka Klara z trzeciego klatki, szybk...
Warszawskie ZOO. Plebiscyt na Zwierzaka Roku 2025

Warszawskie ZOO. Plebiscyt na Zwierzaka Roku 2025

kronika24.pl 12 godzin temu Które z podopiecznych warszawskiego ZOO zostanie Zwierzakiem Roku? Miejski Ogród Zoologiczny im. Antoniny i Jana Żabińskich w Warszawie ogłosił plebiscyt na Zwierzaka Roku. W głosowaniu internetowym można wybrać swojego ulubionego mieszkańca ogrodu z...
Odejdź i nie wracaj — Słyszysz, odejdź! — szeptał ze łzami w oczach Michał. — Proszę, odejdź i nigdy więcej nie wracaj! Nigdy. Drżącymi rękami chłopiec odczepił ciężki metalowy łańcuch, po czym poprowadził Bertę do furtki, szeroko ją otworzył i próbował wypchnąć ukochaną suczkę na drogę. A ona nie rozumiała, co się dzieje. Czy naprawdę ją wyrzucają? Dlaczego? Przecież niczego złego nie zrobiła… — Odejdź, proszę cię — powtarzał Michał, przytulając psa. — Nie możesz tu zostać. Tata zaraz wróci i… W tym momencie drzwi domu z hukiem się otworzyły i na ganek wypadł pijany Wacław z siekierą w ręku. ***** Gdyby ludzie choć przez chwilę potrafili sobie wyobrazić, jak trudne bywa życie psów, które wylądowały na ulicy nie z własnej winy, pewnie wielu zmieniłoby do nich stosunek. Przynajmniej patrzyliby na nie ze współczuciem i litością, a nie z pogardą i niechęcią, jak to często bywa. Ale skąd ludzie mają wiedzieć, jakie ciężkie próby spotykają naszych czworonożnych przyjaciół i przez CO muszą przejść? Skąd mają wiedzieć?.. Psy przecież niczego nie powiedzą. I też nie poskarżą się na swój los. Cały ból chowają głęboko w sobie. Ale ja opowiem wam pewną historię. Historię miłości, zdrady i wierności… I zacznę od tego, iż Berta już od małego była nikomu niepotrzebna…

Odejdź i nie wracaj — Słyszysz, odejdź! — szeptał ...

naszkraj.online 13 godzin temu Idź stąd, słyszysz? szepcze przez łzy Michał. Idź, nie wracaj już nigdy. Proszę… Chłopak z trzęsącymi się dłońmi odpina ciężki żelazny łańcuch, potem ciągnie Bertę do furtki i z całej siły ją wypycha, furtka głośno trzeszczy. A ona nic...
KOLEJNY PROTEST, KOLEJNE PATOSCHRONISKO? BYLIŚMY W PAWŁOWIE

KOLEJNY PROTEST, KOLEJNE PATOSCHRONISKO? BYLIŚMY W...

youtube.com 13 godzin temu Audycja przeznaczona dla osób powyżej 16. roku życia. Psy miały być tu chore a wolontariusze nie mogli wejść do środka. Dlatego kilkadziesiąt osób protestowało przed schroniskiem dla zwierząt w Pawłowie na Mazowszu. Dyrekcja placówki zaprzecza oskarż...
Tekila 627/25

Tekila 627/25

schronisko.org.pl 13 godzin temu Tekila to średniej wielkości suczka w wieku około 9 lat. Jej właściciel nie zapewniał jej odpowiednich warunków do życia dlatego pod koniec roku została przywieziona do Schroniska. Od pierwszych chwil zachwyca swoim cudownym, łagodnym charakterem. Ba...
"Zamarznięta woda, niewłaściwie ocieplone budy". Mamy listę schronisk z uchybieniami

"Zamarznięta woda, niewłaściwie ocieplone budy". M...

wiadomosci.onet.pl 14 godzin temu Onet uzyskał pełną listę schronisk z decyzjami administracyjnymi — w tym o ich zamknięciu lub zakazie przyjmowania nowych zwierząt — o których w czwartek mówił Główny Lekarz Weterynarii. Oprócz schroniska z Sobolewa na tej liście znalazł się także in...
Zaważyła jedna litera. Bibliotekarki ofiarą niesłusznego hejtu w Internecie

Zaważyła jedna litera. Bibliotekarki ofiarą niesłu...

radio.lublin.pl 14 godzin temu Z falą internetowego hejtu przyszło zmierzyć się bibliotekarkom z gminy Rudnik w powiecie krasnostawskim. Czy czymś zawiniły? Nie. Padły ofiarą… pomyłki internautów. O tym, do czego mogą doprowadzić negatywne emocje w połączeniu z poczuciem bezkarnoś...
Baton

Baton

schroniak.pl 14 godzin temu
Ponad 482 tysiące złotych kary dla byłego zarządcy Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w Bytomiu

Ponad 482 tysiące złotych kary dla byłego zarządcy...

bytomski.pl 15 godzin temu
Wyniki kontroli schronisk w całej Polsce. Porażająca skala patologii

Wyniki kontroli schronisk w całej Polsce. Porażają...

innpoland.pl 15 godzin temu Nagrania robione ukrytą kamerą, protesty pod bramami schronisk i psy wynoszone na rękach przez ludzi, którzy nie chcieli już czekać na decyzje urzędników. To obrazy, które w ostatnich tygodniach wstrząsnęły Polską. Sobolew, Bytom, Ostrowite – trzy ró...
Zwierzęta też czują stres. Jak możemy im w tym pomóc?

Zwierzęta też czują stres. Jak możemy im w tym pom...

newsweek.pl 15 godzin temu Od dawna wiadomo, iż zwierzęta domowe, tak samo jak ludzie, mogą odczuwać stres. Jego objawy są często jednak błędnie interpretowane, a sam stan często pozostaje niezauważony, pomimo tego, iż wpływa on zarówno na zdrowie psychiczne, jak i fizyczne pu...
Nietypowa przeszkoda na A2 pod Łodzią. Zwierzęta zablokowały pas ruchu

Nietypowa przeszkoda na A2 pod Łodzią. Zwierzęta z...

tulodz.pl 15 godzin temu Cielaki na drodze W czwartek, 29 stycznia 2026 roku, na 363. kilometrze autostrady A2 w rejonie węzła Łódź Północ (Stryków) doszło do incydentu z udziałem dwóch cielaków. Zwierzęta znalazły się na łącznicy prowadzącej od strony Warszawy w kierunku Ka...
Pieskie życie w Polsce? Doda wstrząsa sumieniami polityków

Pieskie życie w Polsce? Doda wstrząsa sumieniami p...

angora24.pl 15 godzin temu Doda (41 l.), bo o niej tu mowa, ostatnie dni spędza na walce o dobrostan zwierząt. I to tych, które już mają źle, bo zamiast w ciepłym i życzliwym domu przyzwoitych, dbających o nie ludzi mieszkają w schroniskach. Mieszkają...
WYBIERAJ: ALBO TWÓJ PIES, ALBO JA! MAM DOŚĆ TEGO PSIEGO SMRODU! — OZNAMIA MĄŻ. ONA WYBRAŁA MĘŻA, ZAWIOZŁA PSA DO LASU… A WIECZOREM USŁYSZAŁA, ŻE ODCHODZI DO INNEJ

WYBIERAJ: ALBO TWÓJ PIES, ALBO JA! MAM DOŚĆ TEGO P...

naszkraj.online 15 godzin temu WYBIERAJ: ALBO TWÓJ PIES, ALBO JA! MAM DOŚĆ TEGO PSIEGO ZAPACHU! POWIEDZIAŁ MĄŻ. ONA WYBRAŁA MĘŻA, WYWOZIŁA PSA DO LASU… A WIECZOREM ON OZNAMIA, ŻE ODCHODZI DO INNEJ Małgorzata kocha swojego męża, Pawła, ponad wszystko. Są razem pięć lat,...
Vito

Vito

schroniak.pl 15 godzin temu Vito to 6-letni, przemiły piesek, który wraz z suczką Ritą (nr. ew 822/25) został przywiązany do ławki i pozostawiony bez opieki. Oba pieski są niezwykle przyjazne, łagodne i bardzo towarzyskie. Mocno domagają się kontaktu z człowiekiem, uwagi i głas...
Rita

Rita

schroniak.pl 15 godzin temu Rita to 6-letnia, przemiła suczka, która wraz z drugim psem – Vito (nr ew. 823/25) – została przywiązana do ławki i pozostawiona bez opieki. Oba pieski są niezwykle przyjazne, łagodne i bardzo towarzyskie. Mocno domagają się kontaktu z człowiekiem, u...
Jarocińscy policjanci skontrolowali schronisko dla zwierząt w Radlinie. Co stwierdzili? [ZDJĘCIA, SONDA]

Jarocińscy policjanci skontrolowali schronisko dla...

jarocinska.pl 15 godzin temu Niskie temperatury i zimowe warunki ciągle się utrzymują. Jest to bardzo trudny czas między innymi dla zwierząt, także tych w schroniskach. Jarocińscy policjanci skontrolowali schronisko w Radlinie - co stwierdzili? Jakie są warunki, w których żyją ...
Chora przestrzeń bez systemu. O sytuacji zwierząt, schronisk i planach czipowania rozmawiamy z Adrianą Kaszubą

Chora przestrzeń bez systemu. O sytuacji zwierząt,...

swidnica24.pl 16 godzin temu Koszmarna sytuacja w dwóch schroniskach – w Bytomiu i Sobolewie – wstrząsnęła opinią publiczną w Polsce, a konsekwencją są m.in. kontrole we wszystkich schroniskach dla zwierząt w Polsce. Temat porzucanych, katowanych i upychanych w patoschroniskach ...
​"Niedocieplona buda, zamarznięta woda w misce". Protest przed schroniskiem dla zwierząt na Mazowszu

​"Niedocieplona buda, zamarznięta woda w misce". P...

rmf24.pl 16 godzin temu Około 50 osób zebrało się w czwartek przed schroniskiem dla zwierząt w Pawłowie (Mazowieckie), by zaprotestować przeciwko warunkom, w jakich mają tam przebywać psy. Uczestnicy akcji podkreślali, iż dobrostan czworonogów jest dla nich najważniejszy i ...
Uda się zakończyć wieloletni konflikt? Prezydent zgodził się na mediacje

Uda się zakończyć wieloletni konflikt? Prezydent z...

portalplock.pl 16 godzin temu Od kilku tygodni coraz więcej mówi się o warunkach zwierząt przebywających w schroniskach. Za sprawą wpisów internautów oraz relacji byłych wolontariuszy, pojawiły się również zastrzeżenia dotyczące płockiego schroniska. Na ten temat pisaliśmy już k...
Serce kota Barcika cicho biło w piersi, myśli rozbiegały się, dusza bolała. Co mogło się wydarzyć, iż jego pani oddała go obcym, dlaczego go porzuciła? Kiedy Olesi na parapetówkę podarowano całkiem czarnego brytyjskiego kocura, przez kilka minut była w szoku… Skromne, ledwo urządzone, jednopokojowe mieszkanie z rynku wtórnego, na które ciężko oszczędzała, nie dawało poczucia bezpieczeństwa. Kłopoty piętrzyły się jeden po drugim. A tu jeszcze kot. Otrząsnąwszy się, spojrzała w bursztynowe oczy malucha, westchnęła, uśmiechnęła się i zapytała ofiarodawcę: – To kocur czy kotka? – Kocur! – Dobrze, kocur, będziesz Barcik – zwróciła się do kota. Ten otworzył swoją małą paszczę i posłusznie zamiauczał: „Miau”… ***** Okazało się, iż brytyjczyki to bardzo łagodne stworzenia. Już trzeci rok Olesia i Barcik żyją razem, dogadują się dusza w duszę. Barcik odsłonił swoją wzruszającą duszę i wielkie serce. Z euforią wita panią po pracy, grzeje ją do snu, razem oglądają filmy, przytuleni na kanapie, biega za nią „ogonką” podczas sprzątania. Życie z kotem nabrało wyrazistych barw. Miło, gdy ktoś czeka na ciebie w domu, z kim można i się pośmiać, i popłakać. A najważniejsze – kto rozumie cię bez słów. Niby żyj i ciesz się, ale… Ostatnio Olesia zaczęła odczuwać ból w prawym boku. Początkowo myślała, iż to przeciągnięte mięśnie, potem winę zwaliła na tłuste jedzenie. Kiedy bóle się nasiliły, poszła do lekarza. Diagnoza ją załamała. Przepłakała cały wieczór, wtulona w poduszkę. Barcik, wyczuwając jej nastrój, cicho przytulił się do niej i próbował uspokoić melodyjnym mruczeniem. Nieświadomie, kołysana mruczeniem Barcika, Olesia usnęła. Rankiem, pogodzona z losem, postanowiła nikomu z bliskich nie mówić o chorobie, by oszczędzić sobie współczujących spojrzeń i niezręcznej pomocy. Pozostawała jej kropla nadziei, iż lekarze dadzą radę. Zaproponowano jej leczenie, które miało poprawić stan. Pojawił się problem – co zrobić z kotem? Pogodziwszy się w sercu z możliwością tragicznego zakończenia, Olesia postanowiła znaleźć Barcikowi nowy dom i dobrych właścicieli. W internecie zamieściła ogłoszenie – odda rasowego kota w dobre ręce. Gdy pierwszy zainteresowany zapytał o powód oddania dorosłego zwierzaka, Olesia, sama nie wiedząc czemu, powiedziała, iż jest w ciąży i pojawiła się alergia na sierść kota. Po trzech dniach Barcik w transporterze i ze wszystkim, co miał, trafił do nowych właścicieli, a Olesia położyła się do szpitala… Dwa dni później zadzwoniła do nowych właścicieli, pytając o Barcika. Po stu przeprosinach usłyszała: kocur uciekł tego samego wieczoru, nie mogą go znaleźć. Pierwszy odruch – uciec ze szpitala na poszukiwania kota. Poprosiła choćby dyżurującą pielęgniarkę o zwolnienie, ale ta surowo nakazała wracać do sali. Sąsiadka z sali, widząc rozpacz młodej kobiety, zapytała, co się stało. Olesia, gorzko płacząc, opowiedziała wszystko. – Poczekaj z rozpaczą, dziewczyno – powiedziała chuda starsza pani – Jutro ma przyjechać profesor z Warszawy. Też mam zły wyrok, syn się przejął, chce mnie przenieść do innej kliniki, ale nie chcę. Dogadał się. Poproszę, żeby lekarz spojrzał też na ciebie, może nie jest tak źle – mówiła ciepło głaszcząc po ramieniu. **** Wyszedłszy z transportera, Barcik zrozumiał, iż jest w obcym domu. Ktoś nieznajomy wyciągnął rękę, by go pogłaskać… Kocie nerwy nie wytrzymały – uderzył łapą i rzucił się w ciemny kąt. – Paweł, nie ruszaj go na razie, musi się przyzwyczaić – usłyszał Barcik miękki kobiecy głos, ale to nie była jego pani. Serce Barcika tłukło się, myśli krążyły, dusza bolała. Co się wydarzyło, iż został oddany obcym? Dlaczego go opuściła? Bursztynowe oczy nerwowo przeszukiwały pokój. Nagle zauważył otwarte okno. Błyskawicznie przemknął przez pokój i przeskoczył na zewnątrz! Na szczęście to tylko drugie piętro, a pod oknem zadbany trawnik. Stąd rozpoczął swą drogę powrotną do domu… ***** Profesor pojawił się przed Olesią jako sympatyczna kobieta tuż po czterdziestce. Przedstawiła się jako Maria Pawłowna, uważnie przejrzała dokumentację, potem zaprosiła Olesię na kozetkę, poprosiła by położyła się na lewym boku. Długo badała, opukiwała, pytała o ból. Potem jeszcze raz przeczytała historię leczenia. Powtórzyła badania na sprzęcie… Olesia nie oczekiwała nic dobrego. Wróciła do sali, gdzie już czekała jej sąsiadka. – I co powiedzieli, dziewczyno? – zapytała. – Na razie nic, powiedzieli, iż jeszcze przyjdą. – Rozumiem. A mi niestety potwierdzili diagnozę – powiedziała smutno. – Bardzo mi przykro, dziękuję za wszystko – odparła Olesia, nie wiedząc jak można pocieszyć kogoś, kto wie iż zostało mu kilka czasu. Pół godziny później do sali weszła Maria Pawłowna z innymi lekarzami. – Olesiu, mam dla pani dobre wieści. Pani choroba jest w pełni uleczalna, już wdrożyłam leczenie, zostanie pani dwa tygodnie w szpitalu, przejdzie terapię i wróci do zdrowia – powiedziała z uśmiechem. Gdy lekarze wyszli, odezwała się sąsiadka: – To wspaniale. Cieszę się, iż przed odejściem mogłam zrobić jeszcze coś dobrego. Bądź szczęśliwa, dziewczyno – dodała. ***** Barcik nie miał swej gwiazdy przewodniej, ale szedł za własnym kocim instynktem. Droga przez przeszkody była pełna niebezpieczeństw i zabawnych przypadków. Nie znając miasta, dumny brytyjczyk w jeden dzień zamienił się w groźnego drapieżnika z wyostrzonymi instynktami. Omijając ruchliwe ulice, Barcik szedł do celu: przemykał, prześlizgiwał się, biegał, wspinał się na drzewa… W jednym z podwórek spotkał stary kocura, który od razu rozpoznał w Barciku obcego. Głośno miauknął i rzucił się na brytyjczyka, a ten, zamieniwszy się z arystokraty w groźnego bandytę, nie ustąpił. Starcie było krótkie. Lokalny boss uciekł w krzaki, zostawiając pamiątkę w postaci podartego ucha. Barcik szedł dalej. Przypominając sobie dzikość przodków, nauczył się spać na drzewach. Wstyd się przyznać, ale musiał jeść ze śmietnika i podkradać jedzenie innym dworom, które karmili dobrzy ludzie. Spotkał się z grupą bezpańskich psów. Uciekł na rachityczne drzewko, które psy próbowały obalić skacząc i szczekając. Ludzie odpędzili psy. Jedna z kobiet chciała adoptować Barcika i zwabiła go kawałkiem kiełbasy. Głód i strach zaćmiły mu rozum, pozwolił się zabrać do domu. Ale… Odpocząwszy i najadłszy się, Barcik przypomniał sobie swój cel, wymknął się za kobietą do klatki i przecisnął przez drzwi, ruszając dalej w drogę do domu… ***** Po wyjściu ze szpitala Olesia wróciła do mieszkania. W głowie tkwiły słowa sąsiadki, która życzyła jej szczęścia. Była szczęśliwa, iż diagnoza się nie potwierdziła. Ale serce bolało – bolało za Barcika. Nie mogła sobie wyobrazić powrotu do pustego mieszkania, gdzie nikt jej nie przywita. Zaledwie przekroczyła próg mieszkania, zadzwoniła do ludzi, którzy zabrali Barcika i poprosiła o adres. Pojechała tam, dowiedziała się jak kocur uciekł, zdecydowała podążyć jego śladami. Mówiono jej, iż to nierealne – minęły dwa tygodnie, domowy kot raczej nie przeżyłby na ulicy, ale nie chciała w to wierzyć. Olesia szukała w każdym podwórku, zaglądała po piwnicach, garażach, skwerach. Próbowała myśleć jak kot, który nigdy nie był na dworze, wzywała Barcika, wypatrywała sylwetki w ciemnych zakamarkach. Już niedaleko od domu, zrozumiała, iż kot przepadł bez śladu. Dla takiego, który miasta nie zna, nie było szans trafić tu pieszo, jak ona przez dwie godziny. Zrezygnowana wróciła na swoje podwórko, ze łzami w oczach. Przez mgłę zauważyła czarnego kota idącego jej naprzeciw. „Jakiś czarny kot” – przemknęło jej w głowie. Olesia przystanęła i rozpoznała go. Rzuciła się z miejsca wołając: „Barcik!” A kot nie pobiegł. Nie miał już sił – usiadł, zmrużył oczy ze szczęścia i cicho zamiauczał: „Dotarłem!”

Serce kota Barcika cicho biło w piersi, myśli rozb...

newsempire24.com 16 godzin temu Serce kota biło głucho w piersi, myśli kłębiły się w głowie, dusza bolała. Co takiego się stało, iż pani oddała go obcym ludziom? Dlaczego go porzuciła? Gdy Irenie na parapetówce podarowano zupełnie czarnego kota brytyjskiego, przez kilka minut była....
Stado dzików grasuje po Kielcach

Stado dzików grasuje po Kielcach

radiokielce.pl 16 godzin temu Stado liczące pięć dzików widziane było w Kielcach na osiedlu Podkarczówka. Mieszkańcy informują, iż zwierzęta regularnie przechadzają się pomiędzy ulicami Bernardyńską, Kryształową i Ołowianą.
Miłość nie na sprzedaż Ania wyszła ze starej chałupy z pełnym wiadrem pomyj dla świń, zła jak osa, i przeszła obok męża Gienka, który już trzeci dzień dłubał coś przy studni. Rzeźbieniem się zachciało zająć, żeby było ładniej, jakby nie było ważniejszych rzeczy do roboty! Żona się uwija po gospodarstwie, bydło karmi, a on stoi z dłutem w ręku, cały w trocinach, patrzy na nią i się uśmiecha. Co to za mąż od Boga zesłany? Ani słowa ciepłego nie powie, ani pięścią w stół nie walnie, tylko pracuje w milczeniu, czasem podejdzie, w oczy popatrzy i po jej grubej, jasnej warkoczy przeciągnie dłonią — i to cała jego czułość. A chciałoby się, żeby powiedział i „gwiazdeczko”, i „łabędziczko”… Zamyśliła się nad swoim babskim losem, aż prawie nie potknęła się o starego Burego. W mgnieniu oka Gienek podbiegł, złapał żonę, a na psa spojrzał z ostra: — No i co się pod nogi pchasz, jeszcze byś gospodynię kalectwem obdarzył. Bury ze wstydem opuścił łeb i powlókł się do budy. Ania po raz kolejny zdumiała się, jak zwierzęta jej męża rozumieją. Zapytała go kiedyś o to, a on tylko odrzekł: — Kocham je, to i one mi kochaniem odpłacają. Ania też marzyła o takiej miłości — żeby na rękach nosił, żarliwe słowa do ucha szeptał, co rano kwiatuszek pod poduszkę… Ale skąpy był Gienek w czułościach, więc Ania zaczęła się zastanawiać — czy jej mąż choć trochę ją kocha? — Szczęść Boże, sąsiadeczki — zajrzał przez płot Wacek — Gienek, ty się jeszcze tymi ozdóbkami bawisz? I komu te twoje wzorki potrzebne? — Żeby dzieci porządne wyrosły, patrząc na piękno — wyjaśnił Gienek. — To trzeba by najpierw dzieci mieć — zaśmiał się sąsiad, puszczając oko do Ani. Gienek smutno spojrzał na żonę, a Ania, onieśmielona, uciekła do domu. Z dziećmi się jej nie spieszyło, młoda była, ładna, chciałaby jeszcze dla siebie pożyć, a i mąż — ni w pięć, ni w dziesięć. A sąsiad, co za chłop! Wysoki, barczysty, Gienek niebrzydki, ale tamten przystojniak! A jak spotka koło podwórka, to tak słodko gada, iż aż w uszach się szumi: „Rosiczko, słoneczko jasne…” Dusza drży, nogi miękną, ale Ania przed nim ucieka, nie daje się mu namówić. Przysięgała być dobrą żoną, rodzice całe życie w zgodzie przeżyli, uczyli ją szanować rodzinę. Ale dlaczego tak ją kusi, by spojrzeć w okno i szukać wzrokiem sąsiada? Następnego poranka Ania wyganiała krowę na pastwisko i przy bramce natknęła się na Wacka: — Aniu, gołąbko jasna, czemu mnie omijasz? Boisz się? Nie mogę oderwać wzroku od twojej urody, w głowie mi się kręci, gdy cię widzę. Przyjdź do mnie o świcie. Gdy twój chłop na ryby pójdzie, wskocz do mnie. Tak cię szczęściem obsypię, najradośniejszą na świecie uczynię. Ania aż się spłoniła, policzki rozgrzały, serduszko zabiło mocniej, ale nic nie powiedziała, tylko przeszła gwałtownie obok. — Będę czekał — rzucił za nią. Cały dzień myślała o nim. Tak jej chciało się miłości, czułości, taki ładny ten Wacek i tak płomiennie patrzy… Ale na zdradę zdecydować się nie mogła. Do świtu jeszcze czas, może… Wieczorem Gienek napalił w balii. I sąsiada zaprosił na kąpiel. Tamten chętnie skorzystał — swojej palić nie trzeba, drewna szkoda. Długo się tam parzyli, aż w końcu usiedli w przedsionku, żeby odpocząć. Ania już im grafinkę swojskiego postawiła, przystawki przyniosła, a przypomniała sobie, iż w piwnicy ma ogóreczki małosolne. Zeszła na dół, zebrała ogórki i gdy wracała, usłyszała za lekko uchylonymi drzwiami rozmowę, więc przystanęła, nasłuchując. — Aleś ty Gienek nieśmiały — szeptał Wacek — chodź, nie pożałujesz. Tam takie wdówki, tak cię poobłapiają, a jakie piękne! Nie to, co twoja Ania, szara myszka. — Nie trzeba mi żadnych piękności — usłyszała cichy, ale stanowczy głos Gienka — choćby myśleć nie chcę. Moja żona nie szara myszka, najpiękniejsza kobieta na świecie. Kwiatka takiego ani jagódki piękniejszej nie znajdziesz. Jak na nią patrzę, nie widzę słońca, tylko jej oczy i drobną sylwetkę. Tak mną wtedy miłość zalewa, jak rozlewisko na wiosnę. Ale nie potrafię słów czułych mówić, nie umiem jej powiedzieć, jak mocno ją kocham. Odbiera mi to za złe, czuję. Wiem, iż winny jestem, boję się ją stracić, nie przeżyję bez niej ani dnia, choćby oddechu nie złapię. Ania słuchała bez ruchu, serce waliło, łza spłynęła po policzku. Potem dumnie podniosła głowę, weszła do przedsionka i głośno rzekła: — Idź, sąsiedzie, pocieszać wdówki, a my z mężem ważniejsze sprawy mamy. Nie ma jeszcze komu na piękno, wystrugane przez Gienka, patrzeć. Wybacz mi kochany mężu za głupie myśli i ślepotę, szczęście miałam w dłoniach, ale nie rozpoznałam. Chodźmy, za dużo już zmarnowaliśmy czasu… Rano, o świcie, Gienek na ryby nie poszedł.

Miłość nie na sprzedaż Ania wyszła ze starej chału...

naszkraj.online 17 godzin temu Miłość nie na pokaz Jadwisia wyszła z chałupy z pełnym wiadrem pomyj dla świń i przeszła wściekła obok męża, Gienka, który już od trzech dni grzebał przy studni. Zachciało mu się wycinać wzorki, bo przecież musi być ładniej, jakby...
Region. Jest finał sprawy znęcania się nad kotem Kacprem. To nagranie zbulwersowało wielu

Region. Jest finał sprawy znęcania się nad kotem K...

epoznan.pl 17 godzin temu W czwartek ogłoszono nieprawomocny wyrok.
Zwierzęta, procedury i polityka. Sprawa schroniska trafiła na salę obrad Rady Miasta Chełm

Zwierzęta, procedury i polityka. Sprawa schroniska...

radiobonton.pl 18 godzin temu Psy przebywające na mrozie, medialna burza, stanowcza obrona administratora i polityczne napięcia – temat chełmskiego schroniska zdominował ostatnie posiedzenia komisji oraz sesję Rady Miasta Chełm.
Mokotów na nowo. Zieleń i kameralność inwestycji Pioniova to krok w kierunku spokoju i jakości życia

Mokotów na nowo. Zieleń i kameralność inwestycji P...

nowawarszawa.pl 18 godzin temu Jeszcze kilkanaście lat temu Mokotów kojarzył się głównie z dużymi osiedlami, biurowcami i intensywnym ruchem miejskim. Dziś ta jedna z największych dzielnic Warszawy przechodzi wyraźną metamorfozę, stając się miejscem, które coraz lepiej odpowiada n...
Użytkownicy smartwatcha Amazfit otrzymają dziesięć nowych aplikacji Mini Apps

Użytkownicy smartwatcha Amazfit otrzymają dziesięć...

notebookcheck.pl 18 godzin temu Zepp Health ogłosił kilka nowych mini aplikacji dla smartwatchów Amazfit. Popularne nowości obejmują profesjonalny miernik luksów na zegarku i wirtualnego zwierzaka. Ponadto jeden z klientów zauważył również nową aplikację Food Log, umożliwiającą uży...
Akcja „Ekochoinka 2026” w Centrum Przyrodniczym [ZDJĘCIA]

Akcja „Ekochoinka 2026” w Centrum Przyrodniczym [Z...

rzg.pl 18 godzin temu Warsztaty budowy domków dla nietoperzy, wystawa dawnych strojów leśniczych i zabawy edukacyjne – w Centrum Przyrodniczym odbył się piknik „Ekochoinka 2026”. Uczestniczyli w nim uczniowie lokalnych przedszkoli i szkół podstawowych. Podczas imprezy byl...
Elmi Abdi: Zacząłem narzekać. Czy to znaczy, iż już jestem Polakiem?

Elmi Abdi: Zacząłem narzekać. Czy to znaczy, iż ju...

gazeta.pl 18 godzin temu W Somalii byłem weterynarzem, a kiedy w 1996 r. trafiłem do Polski pracowałem na zmywaku, później przez 10 lat na barze. Jestem muzułmaninem, nie piję alkoholu, a podobno robiłem najlepsze drinki - mówi Elmi Abdi, społecznik kierujący Fundacją dla......

Popularne

Spotkanie z Eryką Badu sprawiło, że znów chciała śpiewać. Paulina Lenda o blaskach i cieniach muzycznej kariery [REPORTAŻ]

Spotkanie z Eryką Badu sprawiło, że znów chciała śpiewać. Pa...

6 dni temu 179
Zapisują dzieci na zajęcia dodatkowe dla bezpieczeństwa. Ojciec: W dzieciństwie robiłem groźne rzeczy

Zapisują dzieci na zajęcia dodatkowe dla bezpieczeństwa. Ojc...

13 godzin temu 160
4,7 mln usuniętych kont to nie 4,7 mln uratowanych dzieci. Australijski sukces w walce z social mediami może być statystyczną iluzją

4,7 mln usuniętych kont to nie 4,7 mln uratowanych dzieci. A...

5 dni temu 151
Naturalna broń w walce z lękiem i bezsennością. Dlaczego dorośli coraz częściej wybierają kołdry sensoryczne?

Naturalna broń w walce z lękiem i bezsennością. Dlaczego dor...

6 dni temu 146
Twoje AI jest bardziej „ludzkie”, niż myślisz. Niestety, przejęło od nas trybalizm. Ale jest na to szczepionka

Twoje AI jest bardziej „ludzkie”, niż myślisz. Niestety, prz...

4 dni temu 141
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© ZDROWIE 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.