Zwierzęta

Psieci zamiast synów i córek? Tajwańczycy mówią sprawdzam

Psieci zamiast synów i córek? Tajwańczycy mówią sp...

radiopoznan.fm 18 minut temu O tym, iż młodzi wybierają zwierzęta zamiast dzieci, mówił już w 2022 roku papież. Jego słowa wróciły po głośnym transparencie wywieszonym przez narodowców podczas Marszu Niepodległości. Do tej narracji chętnie nawiązują też publicyści. Niedawno opub...
Ponad 400 tysięcy w budżecie na opiekę nad bezdomnymi zwierzętami

Ponad 400 tysięcy w budżecie na opiekę nad bezdomn...

gostynska.pl 32 minut temu Rada Miejska w Gostyniu zdecydowała, iż przez cały rok 2026 kontynuowany będzie „Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gostyńskiej gminy. Uchwałę w tej sprawie – po szczegółowym omówieniu na posie...
Kontrole w lutym i przypomnienie o zakazie połowu na Sanie [ZDJĘCIA]

Kontrole w lutym i przypomnienie o zakazie połowu ...

esanok.pl 50 minut temu W minionym tygodniu Społeczna Straż Rybacka w Sanoku przeprowadziła kolejne działania kontrolne nad wodami powiatu sanockiego. Strażnicy szczególną uwagę zwracali na posiadanie wymaganych uprawnień oraz respektowanie okresów ochronnych dla ryb drapie...
Muzeum Częstochowskie zaprasza w najbliższym czasie na interesujące wydarzenia

Muzeum Częstochowskie zaprasza w najbliższym czasi...

czestochowskie24.pl 1 godzina temu 11 lutego 2026 roku o godzinie 17:00 w Ratuszu odbędzie się spotkanie poświęcone najnowszemu wydaniu periodyku “Almanach Częstochowy”. Jest to już 37. tom wydawanego przez Towarzystwo Przyjaciół Częstochowy rocznika, w
Świnoujście. Zwłoki na drodze w strefie koło Terminala LNG

Świnoujście. Zwłoki na drodze w strefie koło Termi...

eswinoujscie.pl 2 godzin temu Co tu się stało? Do czego tu doszło przy terminalu? To miała być zwykła, zimowa noc w strefie przemysłowej. Teren pełen rurociągów, infrastruktury krytycznej, dojazdowych dróg, na których co chwilę….
Zamiast Barosa Tulimy Łapki. W Suchedniowie powstaje nowe schronisko

Zamiast Barosa Tulimy Łapki. W Suchedniowie powsta...

radiokielce.pl 3 godzin temu „Tulimy Łapki” w miejsce Barosa. Jedno schronisko w Suchedniowie przestaje istnieć, ale w jego miejsce powstanie nowe.
"500 plus na psa i kota". Kto może skorzystać z dofinansowania?

"500 plus na psa i kota". Kto może skorzystać z do...

ofeminin.pl 3 godzin temu Właściciele psów i kotów w wielu polskich miastach mogą liczyć na wsparcie samorządów w finansowaniu podstawowych zabiegów weterynaryjnych. Programy, które są potocznie określane mianem "500 plus na psa i kota", pozwalają skorzystać z bezpłatnej ster...
Mruczący podopieczni świdnickiego schroniska zapraszają do wspólnego świętowania Dnia Kota

Mruczący podopieczni świdnickiego schroniska zapra...

swidnica24.pl 3 godzin temu Spotkanie z czekającymi na adopcję podopiecznymi schroniska, warsztaty plastyczne dla dzieci i dorosłych, słodki poczęstunek, a także możliwość zwiedzania kociego domku – to niektóre z atrakcji, jakie szykowane są przez pracowników świdnickiego schro...
System opieki nad bezdomnymi zwierzętami trzeba zbudować od nowa

System opieki nad bezdomnymi zwierzętami trzeba zb...

radiokielce.pl 3 godzin temu Gotowych jest kilka projektów ustaw dotyczących walki z bezdomnością zwierząt w Polsce i poprawy opieki nad nimi.
Popularna atrakcja z woj. łódzkiego szuka pracownika. Na jakie stanowisko?

Popularna atrakcja z woj. łódzkiego szuka pracowni...

kutno.net.pl 3 godzin temu Zoo Łódź rekrutuje do Słoniarni Jedna z najchętniej odwiedzanych atrakcji turystycznych w województwie łódzkim poszukuje nowego pracownika. Zoo Łódź ogłosiło rekrutację do pracy w Słoniarni, oferując pełnoetatowe zatrudnienie w wyjątkowym otoczeniu i...
„Proszę… nie zostawiaj mnie samego. Nie dziś, nie tej nocy.” Takie były ostatnie słowa 68-letniego, emerytowanego policjanta Kazimierza Halka, wyszeptane tuż przed tym, jak upadł na dębową podłogę swojego warszawskiego mieszkania. Jedyną żywą duszą, która go wtedy usłyszała, był ten sam towarzysz, który słuchał go każdego dnia przez ostatnie dziewięć lat – jego wierny, starzejący się policyjny pies, Owczarek Niemiecki o imieniu Major. Kazimierz nigdy nie należał do wylewnych. choćby po przejściu na emeryturę, po stracie żony, wszystkie swoje emocje chował głęboko w sobie. Sąsiedzi kojarzyli go głównie jako milczącego wdowca, który wieczorami, powoli spacerował ulicą z wysłużonym psem u boku. Oboje snuli się wolno, jakby czas postanowił nałożyć im wspólny ciężar. Dla wszystkich wyglądali na parę zmęczonych życiem wojowników, którym do szczęścia nie potrzeba już niczego więcej. Ale tamtego zimnego wieczoru wszystko się zmieniło. Major drzemał przy kaloryferze, gdy usłyszał łomot — ciało Kazimierza ciężko uderzyło o podłogę. Stary pies zerwał się, czując od razu zapach strachu, słysząc łapczywe, nieregularne oddechy. Kazimierz oddychał płytko, ledwo łapiąc powietrze. Dłońmi próbował sięgnąć czegokolwiek. Głos łamał mu się ze strachu i bólu; Major nie rozpoznawał słów, ale doskonale wyczuwał emocje: lęk, ból, pożegnanie. Szczeknął — raz, drugi, trzeci — głośno i przejmująco, rwąc pazurami w drzwi, aż pojawiły się na nich krwawe rysy. Usłyszała to Lena, młoda sąsiadka z naprzeciwka, która czasem przynosiła Kazimierzowi domowe ciasto. To nie był zwykły pies szczekający z nudów. To było rozpaczliwe wołanie o pomoc. Pobiegła na ganek i chwyciła za klamkę. Zamknięte. Przez okno zobaczyła Kazimierza leżącego bez ruchu na podłodze. „Kaziu!” – krzyknęła z płaczem, szukając zapasowego klucza pod wycieraczką, który starszy pan schował tam dawno temu „gdyby kiedyś życie zaskoczyło”. Wreszcie drzwi ustąpiły. Gdy wbiegła do środka, Major czuwał przy panu, liżąc mu policzek i żałośnie kwiląc. Lena ze ściśniętym gardłem wykręciła numer 112. „POMOCY! To mój sąsiad! Nie oddycha normalnie!” Po kilku minutach w niewielkim bloku zaroiło się od służb ratowniczych. Stary Major stanął między ratownikami a Kazimierzem, uparcie nie dając się odciągnąć. – Proszę odsunąć psa! – zawołał ratownik. Ale Lena nie miała serca go odciągnąć — pies drżał z bólu, ale trwał na warcie. Starszy ratownik — pan Henryk — zauważył policyjną odznakę na obroży i blizny na psiej sierści. – To nie byle pies – wyszeptał do kolegi. – On pilnuje partnera do końca. Z wolna przykucnął i przemówił łagodnie: – Pomagamy twojemu panu, Majorze. Pies, jakby to rozumiał, zrobił miejsce, nie odchodząc jednak ani na krok. Kazimierz trafił na nosze — jego ręka wisiała bezwładnie, a wykres serca gwałtownie szalał. Major zawył przeciągle — tak, iż zamarli wszyscy. Próbował wskoczyć do karetki, ale słabe łapy odmówiły posłuszeństwa, więc czołgał się ciągnąc po betonie. – Pies nie może jechać – rzucił kierowca. Kazimierz, ledwo przytomny, wyszeptał tylko: – Major… Henryk spojrzał na konającego człowieka, potem na wyjącego psa. – Mam to gdzieś. Zabieramy go. We dwóch wsadzili ciężkiego Owczarka do karetki, kładąc go przy Kazimierzu. Gdy tylko Major dotknął łapą swojego pana, monitoring serca się uspokoił — tak, jakby pojawiła się nadzieja. Cztery godziny później W szpitalnej sali wyłącznie dźwięk aparatury dawał znać, iż życie wraca. „Jest pan z nami, panie Halko,” szepnęła pielęgniarka. – A mój pies? – udało się wychrypieć Kazimierzowi. Zamiast zgodnie z procedurami odmówić, pielęgniarka tylko się uśmiechnęła i odsunęła zasłonę. Na kocu pod oknem spał stary, wyczerpany Major. Henryk nie pozwolił zabrać psa. Za każdym razem, gdy oddzielano go od Kazimierza — wyniki pogarszały się. Lekarz przymknął oko i zarządził „Wyjątek z powodów ludzkich”. – Major… – wyszeptał Kazimierz. Owczarek podniósł głowę i z trudem podszedł do łóżka. Kazimierz zanurzył dłoń w znajomym futrze, zapłakany. – Myślałem, iż dziś cię zostawię… Major polizał łzy i machnął ogonem, choć ledwo miał siły. Pielęgniarka przetarła oczy ukradkiem. – On uratował nie tylko pana. Pan uratował i jego. Tej nocy Kazimierz nie został sam. Jego dłoń ściskała łapę Majora; dwóch starych przyjaciół przysięgało sobie bez słów — nigdy więcej samotności. Niech ta historia trafi tam, gdzie serce najbardziej jej potrzebuje. 💖💖

„Proszę… nie zostawiaj mnie samego. Nie dziś, nie ...

naszkraj.online 4 godzin temu Proszę… nie zostawiaj mnie samego. Nie dziś, proszę. Te słowa wyszeptał 68-letni emerytowany funkcjonariusz Janusz Kalinowski tuż przed tym, jak opadł bezwładnie na parkiet w swoim salonie. Jedyne stworzenie, które je usłyszało, było tym, które znało...
Obowiązek czipowania zwierząt coraz bliżej. Zapłacisz, ale nie tak dużo jak myślisz

Obowiązek czipowania zwierząt coraz bliżej. Zapłac...

innpoland.pl 4 godzin temu Polska jest w tym momencie jedynym krajem w Unii Europejskiej, która nie wprowadziła obowiązku czipowania psów i kotów. niedługo nie będziemy już w europejskim ogonie. Taki obowiązek nadchodzi, a wraz z nim koszty związane z jego realizacją. Właścici...
Na stoku zjeżdżały dzieci. Wtem pojawiła się niedźwiedzica z młodymi

Na stoku zjeżdżały dzieci. Wtem pojawiła się niedź...

gazeta.pl 5 godzin temu Kilka dni temu w okolicach popularnego stoku Lupului w Poiana Brasov w Rumunii zauważono niedźwiedzicę z młodymi. W tym czasie na trasach zjeżdżali narciarze, wśród nich także dzieci. Niecodzienny widok sprawił, iż część turystów zatrzymała się i zac...
Słynny politolog o przyszłości Europy: weszliśmy w tunel i czas próby

Słynny politolog o przyszłości Europy: weszliśmy w...

newsweek.pl 5 godzin temu Weszliśmy w tunel i czas próby: trzy drapieżne imperia będą rzucać kolejne wyzwania Europie, która pozostanie ostatnim bastionem liberalizmu — mówi francuski politolog Jacques Rupnik.
Nocny telefon, zraniony owczarek i przemiana serca: historia Marii Olegowny, jej syna i kotów spod polskiego bloku

Nocny telefon, zraniony owczarek i przemiana serca...

naszkraj.online 6 godzin temu Słuchaj, muszę ci coś opowiedzieć. Ostatnio u mnie działy się takie rzeczy, iż głowa mała. Wyobraź sobie moja mama, Helena Nowak, obudziła się w środku nocy, chyba była trzecia, bo stary, niedotykowy telefon zaczął jej wibrować na szafce nocnej....
Konsultacje społeczne: Razem zadbajmy o zwierzęta w Gminie Żukowo w 2026 roku

Konsultacje społeczne: Razem zadbajmy o zwierzęta ...

zukowo.pl 9 godzin temu Burmistrz Gminy Żukowo zaprasza wszystkie organizacje społeczne, których celem statutowym jest ochrona zwierząt, do udziału w konsultacjach projektu „Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy Ż...
Z okazji Dnia Kota będzie można odwiedzić te zwierzęta w poznańskim schronisku. Zapisy na spotkanie już ruszyły

Z okazji Dnia Kota będzie można odwiedzić te zwier...

epoznan.pl 11 godzin temu Dzień Kota przypada 17 lutego.
Bezpieczna zima czworonogów. Wyniki kontroli w schronisku w Tomarynach

Bezpieczna zima czworonogów. Wyniki kontroli w sch...

olsztynnews.com.pl 12 godzin temu Zimowe miesiące to czas szczególnej próby dla placówek opiekujących się bezdomnymi zwierzętami. W Międzygminnym Schronisku w Tomarynach odbyła się poranna wizyta kontrolna, która potwierdziła wysoką jakość opieki nad czworonogami. ​Bezpieczeństwo i p...
Randka w ciemno dla twojego psa? Takie rzeczy tylko w Krakowie

Randka w ciemno dla twojego psa? Takie rzeczy tylk...

cowkrakowie.pl 14 godzin temu Walentynki w Krakowie nabierają w tym roku wyjątkowo… psiego charakteru. Na Mazowieckiej szykuje się wydarzenie, które bardziej niż ludzi rozgrzeje serca czworonogów a ich opiekunom zapewni sporo uśmiechu i dobrej kawy. W sobotę 14 lutego kawiarnia P...
Czym żywiły się drapieżne dinozaury w później jurze?

Czym żywiły się drapieżne dinozaury w później jurz...

wszystkoconajwazniejsze.pl 14 godzin temu Paleontolodzy wskazują, iż drapieżne dinozaury w później jurze, żywiły się głównie młodymi przedstawicielami roślinożernych zauropodów.
Rawickie Morsy na międzynarodowym zlocie w Mielnie

Rawickie Morsy na międzynarodowym zlocie w Mielnie...

rawicz24.pl 15 godzin temu Stolica zimnych kąpieli Mielno, nazywane nieoficjalnie światową stolicą morsowania, gościło w tym roku tysiące uczestników z całej Europy. Wśród kolorowego korowodu, który tradycyjnie przeszedł ulicami miasta, nie mogło zabraknąć silnej reprezentacji...
Kodeks właściciela psa – przypominamy podstawowe obowiązki posiadaczy psów

Kodeks właściciela psa – przypominamy podstawowe o...

informatorbrzeski.pl 16 godzin temu Mówi się, iż pies jest największym przyjacielem człowieka. Jego właściciel powinien jednak pamiętać, iż z posiadania zwierzęcia – obok wielu euforii – wynikają również obowiązki, z których należy się wywiązywać. Do jednostek Policji coraz częściej do...
Różne punkty słyszenia: Kontrole w schroniskach. Jak wygląda sytuacja bezdomnych zwierząt na Dolnym Śląsku?

Różne punkty słyszenia: Kontrole w schroniskach. J...

radiowroclaw.pl 16 godzin temu Po ujawnieniu fatalnych warunków w schronisku w Sobolewie zrobiło się głośno o sytuacji bezdomnych zwierząt w naszym kraju. A jak wygląda ona na Dolnym Śląsku? O tym porozmawiamy w audycji "Różne punkty słyszenia".
Tajemnicze muzeum. Szreniawa zaprasza na ferie

Tajemnicze muzeum. Szreniawa zaprasza na ferie

wpoznaniu.pl 16 godzin temu Muzeum Narodowe Rolnictwa w Szreniawie zachęca do spędzenia ferii w aktywny i atrakcyjny sposób. Na czas wolnego przygotowano specjalną ofertę, z której skorzystać będą mogły nie tylko dzieci. Będzie wspólna pielęgnacja zwierząt, tworzenie twarogu cz...
Co oznacza pozycja, w której śpi twój pies? Eksperci tłumaczą zachowania pupili

Co oznacza pozycja, w której śpi twój pies? Eksper...

rmf.fm 16 godzin temu Czy zastanawiałeś się kiedyś, co mówi o twoim psie sposób, w jaki śpi? Okazuje się, iż pozycja snu pupila zdradza nie tylko jego samopoczucie, ale także poziom zaufania, energii czy przywiązania do właściciela. Eksperci wyjaśniają, jak interpretować ...
Jak nauczyć psa załatwiania się na dworze?

Jak nauczyć psa załatwiania się na dworze?

pustamiska.pl 17 godzin temu Nauka psa załatwiania się na dworze to jedno z pierwszych, a zarazem najważniejszych wyzwań, przed którym stają opiekunowie czworonogów. Wydaje się to prostą czynnością, ale w praktyce wymaga cierpliwości, konsekwencji i odpowiedniej wiedzy. Pies, kt...
Jak nauczyć psa załatwiania się w jednym miejscu na podwórku?

Jak nauczyć psa załatwiania się w jednym miejscu n...

pustamiska.pl 17 godzin temu Nauczenie psa, by załatwiał się w jednym, wyznaczonym miejscu na podwórku, jest jednym z najważniejszych elementów wychowania czworonoga. Choć wielu właścicieli może myśleć, iż pies „sam wie”, gdzie ma się załatwiać, w rzeczywistości jest to proces w...
Najlepsza Rodzina

Najlepsza Rodzina

newsempire24.com 17 godzin temu Och, Łucjo, jeżeli nie masz dokąd wydawać pieniądze, może lepiej pomogłabyś bratu. Co za szaleństwo! Dwanaście tysięcy złotych na jedzenie! warknęła matka. Łucja położyła kieliszek na stole, wcisnęła wargi. Krewni przyciskali się tak, iż kobieta stra...
Jak nauczyć psa komendy leżeć?

Jak nauczyć psa komendy leżeć?

pustamiska.pl 17 godzin temu Nauka psa komendy „leżeć” to jedno z kluczowych zadań każdego odpowiedzialnego właściciela czworonoga. Choć wydaje się prostą sztuczką, w praktyce jest nie tylko elementem posłuszeństwa, ale także fundamentem bezpieczeństwa, dyscypliny i poprawnej ko...
Jak nauczyć psa turlania się?

Jak nauczyć psa turlania się?

pustamiska.pl 17 godzin temu Nauka nowych sztuczek dla psa to nie tylko sposób na zabawę, ale przede wszystkim doskonała forma budowania więzi, poprawy komunikacji i stymulacji umysłowej naszego pupila. Jedną z najpopularniejszych i jednocześnie efektownych sztuczek jest turlani...
Oskar wracał do domu po pracy. Zimowy, zwyczajny wieczór. Wszystko wokół zdawało się spowite nudą i szarością. Przechodził obok osiedlowego sklepu spożywczego, gdzie na chodniku siedział pies – ruda, kudłata kundelka o oczach zagubionego dziecka. — Czego ty tu szukasz? — mruknął Oskar, ale się zatrzymał. Pies podniósł łeb, spojrzał. O nic nie prosił. Po prostu patrzył. „Pewnie czeka na właścicieli”, pomyślał Oskar i ruszył dalej. Ale następnego dnia – sytuacja się powtórzyła. I kolejnego też. Jakby pies przyrósł do tego miejsca. Oskar zauważył, iż ludzie mija ją obojętnie, ktoś rzuci kawałek bułki, ktoś inny parówkę. — No i co ty tu siedzisz? — zapytał w końcu, klękając obok. — Właściciele gdzie? Wtedy pies podszedł bliżej. Ostrożnie. I przytulił łeb do jego nogi. Oskar zamarł. Kiedy ostatnio kogoś głaskał? Minęły trzy lata od rozwodu. Mieszkanie puste. Tylko praca, telewizor, lodówka. — Lala, kochana — wyszeptał, choćby nie wiedząc skąd wzięło się to imię. Następnego dnia przyniósł jej parówki. Po tygodniu zamieścił ogłoszenie w Internecie: „Znaleziono psa. Szukamy właścicieli”. Nikt się nie zgłosił. Po miesiącu Oskar wracał po nocnej zmianie — był inżynierem, czasem siedział na budowie całe doby. Zobaczył tłumek przy sklepie. — Co się stało? — zapytał sąsiadkę. — Tę rudą psią sierotę potrącił samochód. Wiesz, tę, która tu cały miesiąc siedziała. Serce zamarło. — Gdzie ona? — Do lecznicy zabrali, na ulicę Mickiewicza. Ale tam strasznie drogo, a komu ona potrzebna, taka bezdomna? Oskar bez słowa pobiegł. W lecznicy weterynarz rozłożył ręce: — Złamania, krwotok wewnętrzny. Leczenie będzie kosztować. I nie wiadomo, czy przeżyje. — Proszę ratować — powiedział Oskar. — Zapłacę, ile trzeba. A kiedy ją wypisali, zabrał do domu. I po raz pierwszy od trzech lat jego mieszkanie wypełniło się życiem. Wszystko się zmieniło. Zupełnie. Oskar budził się już nie od budzika, ale od tego, iż Lala cicho trącała jego dłoń nosem. Jakby mówiła: „Czas wstać, panie”. I wstawał. Z uśmiechem. Dawniej rano kawa i wiadomości, teraz — spacer w parku. — Idziemy, dziewczyno? — mówił, a Lala radośnie merdała ogonem. W lecznicy załatwił wszystkie dokumenty. Paszport, szczepienia. Oficjalnie — jego pies. Oskar choćby dokumenty skrupulatnie fotografował „na wszelki wypadek”. Koledzy się dziwili: — Oskar, ty chyba młodniejesz! Taki energiczny! I rzeczywiście — pierwszy raz od lat czuł się komuś potrzebny. Lala okazała się niezwykle mądra. Rozumiała wszystko w pół słowa. jeżeli się spóźniał z pracy — czekała przy drzwiach z takim spojrzeniem, jakby mówiła: „Martwiłam się”. Wieczorami spacerowali w parku. Długo. Oskar opowiadał jej o pracy, życiu. Śmieszne? Może. Ale jej naprawdę to interesowało. Patrzyła w skupieniu, czasem cicho popiskiwała, jakby odpowiadała. — Wiesz, Lala, myślałem kiedyś, iż samemu łatwiej… A okazuje się, iż tylko bałem się znowu kogoś pokochać. Sąsiedzi się już przyzwyczaili. Pani Zosia z klatki zawsze odkładała jej kosteczkę. — Ładny piesek — mawiała. — Widać, iż kochany. Minął miesiąc. Drugi. Oskar rozważał choćby założenie jej fanpage’a — Lala była fotogeniczna, w słońcu jej sierść błyszczała jak złoto. A potem wydarzyło się coś nieoczekiwanego. Zwykły spacer w parku. Lala obwąchuje krzaki, Oskar przegląda coś w telefonie na ławce. — Tola! Tola! Oskar podniósł wzrok. Zbliżała się kobieta, może trzydziestopięcioletnia, w markowym dresie, blondynka z mocnym makijażem. Lala spięła się, podwinęła uszy. — Przepraszam — odezwał się Oskar. — To mój pies. Kobieta stanęła w miejscu, ręce na biodrach. — Jak to pana? Sama widzę, iż to moja Tola! Zgubiła się mi pół roku temu! — Słucham? — Tak! Uciekła spod klatki, szukałam jej wszędzie! A pan ją ukradł! Oskar poczuł, iż ziemia usuwa mu się spod nóg. — Może się pani myli? Znalazłem ją przy sklepie, bezpańską, siedziała tam miesiąc! — No bo się zgubiła! Uwielbiam ją! Z mężem specjalnie kupowaliśmy rasową! — Rasową? — spojrzał na Lalę. — Przecież to kundelek. — To mieszaniec! Bardzo drogi! Oskar wstał. Lala schowała się za jego nogę. — jeżeli to pani pies — proszę pokazać dokumenty. — Jakie dokumenty? — Paszport, szczepienia. Cokolwiek. Kobieta zmieszała się: — Zostały w domu, ale to nieważne! Poznaję ją! Tola, chodź tu! Lala nie drgnęła. — Tola! Natychmiast do mnie! Jeszcze mocniej tuliła się do Oskara. — Widzisz pan? — szepnął Oskar. — Nie poznaje pani. — Po prostu się obraziła! Ale to moja! Proszę ją oddać! — Ja mam dokumenty — spokojnie odparł Oskar. — Mam dowód leczenia po wypadku. Paszport. Paragony za karmę, zabawki. — Nie obchodzi mnie to! To kradzież! Ludzie zaczęli się oglądać. — Wie pani co? — wyciągnął telefon. — Zdecydujmy według prawa. Wzywam policję. — Wzywaj pan! Mam świadków! — Jakich? — Sąsiedzi widzieli, jak uciekała! Serce Oskara waliło. Może ma rację? Może Lala naprawdę jej uciekła? Ale wtedy dlaczego tyle czasu tkwiła na tym chodniku? Dlaczego nie mogła wrócić do domu? I dlaczego teraz się trzęsie, jakby się bała? — Halo, policja? Mam tu taką sytuację… Kobieta uśmiechnęła się złośliwie: — Zobaczysz, oddasz mi mojego psa! A Lala tuliła się coraz mocniej. I wtedy Oskar zrozumiał, iż będzie o nią walczył. Do końca. Bo przez te miesiące Lala stała się kimś więcej niż psem. Stała się rodziną. Dzielnicowy zjawił się po pół godzinie. Sierżant Malinowski — rzeczowy, opanowany. Oskara znał jeszcze z administracji budynku. — To jak było? — wyciągnął notes. Kobieta zaczęła pierwsza. gwałtownie i chaotycznie: — To mój pies, Tola! Kupiliśmy za dziesięć tysięcy! Poł roku temu uciekła, szukałam wszędzie! A ten pan ukradł! — Nie ukradłem, tylko przygarnąłem — spokojnie odparł Oskar. — Przy sklepie siedziała, głodna. — Bo się zgubiła! Malinowski popatrzył na Lalę. Ta dalej tuliła się do Oskara. — Ma ktoś dokumenty? — Ja mam — Oskar wyjął teczkę. Przez szczęśliwy przypadek nie przełożył jej do domu po ostatniej wizycie w przychodni. — Tu zaświadczenie z lecznicy. Leczenie po wypadku. Tu paszport. Szczepienia. Dzielnicowy przejrzał papiery. — A pani? — W domu! Ale i tak to moja Tola! — Proszę dokładniej: gdzie i jak pani ją zgubiła? — zapytał Malinowski. — Na spacerze. Zerwała się ze smyczy. Szukałam, ogłoszenia wieszałam. — Gdzie spacerowaliście? — W parku, tu obok. — Gdzie pani mieszka? — Ulica Mickiewicza. Oskar się wzdrygnął: — Przepraszam, to dwa kilometry od sklepu, gdzie ją znalazłem. Skąd się tam wzięła? — Może się zgubiła! — Psa zwykle odnajdują drogę do domu. Kobieta poczerwieniała: — Co pan wie o psach?! — Wiem — powiedział Oskar cicho. — Że ukochany pies nie siedzi miesiąc głodny na jednym miejscu. Szuka ludzi. — Jedno pytanie — wtrącił się Malinowski. — Pisała pani ogłoszenia, a do policji zgłosiła pani zaginęcie? — Do policji? Nie wpadłam na to. — Poł roku nie ma psa za dziesięć tysięcy i nie zgłasza pani policji? — Myślałam, iż sama się znajdzie! Malinowski zmarszczył brwi: — Poproszę dokumenty. Dowód i dokładny adres. Kobieta wyjęła dowód, ręce jej drżały. — Oto. — Tak. Ul. Mickiewicza 7, mieszkanie 12. Kiedy pies zaginął? — Około 20 albo 21 stycznia. Oskar wyjął telefon: — Ja ją znalazłem 23 stycznia i już wtedy siedziała tam prawie miesiąc. Czyli musiała być porzucona wcześniej. — Może się pomyliłam z datą! — kobieta zaczęła się wyraźnie denerwować. I nagle pękła: — Dobrze, niech już będzie pana! Ale naprawdę ją kochałam! Cisza. — Jak mogła pani to zrobić? — cicho spytał Oskar. — Mąż powiedział — przeprowadzamy się, z psem nas nie wezmą do wynajmowanego. Oddać nie mogłam — bo taka nie w typie rasy. Więc zostawiłam pod sklepem. Myślałam, iż ktoś ją przygarnie. Oskar poczuł, jak wywraca mu się wnętrze na drugą stronę. — Pani ją zostawiła? — No zostawiłam, nie wyrzuciłam! Myślałam, iż ludzie dobre serca mają, zabiorą. — To czemu teraz chce ją pani odzyskać? Kobieta się rozpłakała: — Rozwiodłam się z mężem. Sama zostałam. Tak bardzo mi jej brakuje. Kochałam ją! Oskar patrzył w niedowierzaniu. — Kochała pani? — powtórzył powoli. — Kogo się kocha — nie zostawia się na ulicy. Malinowski zamknął notes. — Formalnie pies należy do pana… Oskara Nowickiego. Leczony, ma dokumenty, zarejestrowany. Z punktu widzenia prawa nie ma wątpliwości. Kobieta łkała: — Ale ja się rozmyśliłam! Chcę ją odzyskać! — Za późno — stwierdził dzielnicowy. — Jak się porzuciło, to się porzuciło. Oskar przyklęknął przy Lali, przytulił ją. — Już dobrze. Już jesteśmy razem. — Mogę ją choć pogłaskać? — zapłakana kobieta zapytała cicho. — Ostatni raz? Oskar spojrzał na Lalę. Ta podwinęła uszy, wtuliła się w niego. — Widzi pani? Boi się pani. — Nie chciałam źle. Tak wyszło. — Wie pani, „tak wyszło” tworzą ludzie — powiedział Oskar, wstając. — To pani ją porzuciła. Teraz pani chce zmienić rzeczywistość, jak pani wygodnie. Kobieta zapłakała: — Wiem. Tak się źle czuję sama… — A ona jak się czuła miesiąc, czekając na panią? Cisza. — Tola… — kobieta szepnęła raz jeszcze. Pies nie drgnął. Odwróciła się i odeszła szybko, nie oglądając się. Malinowski klepnął Oskara po ramieniu: — Dobra decyzja. Widać, iż was coś łączy. — Dziękuję za pomoc. — Co tam, sam mam psa. Wiem, jak to jest. Gdy dzielnicowy odjechał, Oskar został z Lalą sam. — No to co, — powiedział głaszcząc ją po głowie — już nikt nas nie rozłączy. Obiecuję. Lala spojrzała mu w oczy. I Oskar zobaczył w nich nie tyle wdzięczność, co bezgraniczną psią miłość. Miłość. — Wracamy do domu? Zaszczekała radośnie i pobiegła obok. Wracając, Oskar rozmyślał: ta kobieta miała w jednym rację. Okoliczności różnie mogą się potoczyć — można stracić pracę, dom, pieniądze. Ale są rzeczy, których nie można porzucić. Odpowiedzialność, miłość, współczucie. W domu Lala ułożyła się na swoim ulubionym kocyku. Oskar zaparzył herbatę, usiadł obok. — Wiesz, Laleczko — zadumał się. — Może tak było najlepiej. Przynajmniej wiemy na pewno — jesteśmy sobie potrzebni. Lala westchnęła z zadowoleniem.

Oskar wracał do domu po pracy. Zimowy, zwyczajny w...

naszkraj.online 17 godzin temu Olgierd wracał do domu z pracy. Typowy zimowy wieczór w Warszawie. Wszystko wokół jakby ktoś otulił szarym kocem nudy, a tu nagle, pod Żabką, siedzi pies. Kundel jak malowany. Rudy, kudłaty. Oczy jak u dziecka, które zapomniało, gdzie mieszka....
Podarowali przytulisku drewnianą tabliczkę i budę dla kotów

Podarowali przytulisku drewnianą tabliczkę i budę ...

infoprzasnysz.com 17 godzin temu Mowa o uczestnikach Warsztatów Terapii Zajęciowej przy Domu Pomocy Społecznej Ruda, którzy aktywnie biorą udział w zajęciach w pracowni stolarskiej. Azyl Psi Zakątek wzbogacił się o kolejny domek dla kotów i tabliczkę, idealną jako dodatek do adopcji...
Ewakuacja 27 psów pod Piasecznem. Wiemy, dokąd trafiły zwierzęta z zamkniętej placówki

Ewakuacja 27 psów pod Piasecznem. Wiemy, dokąd tra...

warszawawpigulce.pl 17 godzin temu Kolejny azyl dla zwierząt na Mazowszu przechodzi do historii. Fundacja „Ostoja”, prowadząca schronisko w Wągrodnie, złożyła nagłe oświadczenie o zakończeniu działalności, co zmusiło służby weterynaryjne do błyskawicznej akcji ratunkowej. Podczas gdy ...
Leonid upierał się, iż Irena nie jest jego córką. Wera, żona, pracowała w sklepie i mówiono, iż często zamykała się tam z obcymi mężczyznami – dlatego mąż nie wierzył, iż drobna Irenka to jego dziecko. Tylko dziadek pomagał i zostawił wnuczce dom w spadku. Tylko dziadek kochał Irenkę Jako dziecko Irenka często chorowała – była krucha, drobnej postury. „Ani w mojej, ani w twojej rodzinie nie ma takich maluchów” – mawiał Leonid. – „A ten dzieciak – od stołka tylko trochę wyższa”. Z czasem niechęć ojca do córki udzieliła się matce. Rzeczywiście jedyną osobą, która kochała Irę, był dziadek Mateusz. Jego dom stał na skraju wsi, tuż przy lesie. Mateusz przez całe życie był leśniczym. choćby na emeryturze codziennie niemal zaglądał do lasu, zbierał jagody, zioła – a zimą dokarmiał zwierzęta. Uważano go za trochę dziwnego, niektórzy się go bali – zdarzało się, iż coś powiedział i rzeczywiście się sprawdzało. Ale z ziołami i naparami chodzono właśnie do niego. Żonę Mateusz pożegnał dawno temu. Pocieszeniem był dla niego las i wnuczka. Gdy dziewczynka poszła do szkoły, mieszkała częściej u dziadka niż w domu. Mateusz opowiadał jej o ziołach i roślinach. Nauka Irence szła łatwo i gdy pytano ją, kim chce zostać, odpowiadała: „Będę leczyć ludzi”. Ale matka mówiła, iż nie ma pieniędzy na edukację córki. Dziadek ją pocieszał – „Nie jestem biedny, pomogę – w razie potrzeby choćby krowę sprzedam”. Dom i szczęśliwy los w spadku dla wnuczki Wera rzadko zaglądała do ojca – tym razem jednak pojawiła się u jego progu. Przyszła prosić pieniądze, bo jej syn przegrał cały majątek w karty w mieście. Andrzeja ciężko pobito i zagrożono, iż musi zdobyć pieniądze, choćby spod ziemi. „Tak ci się przypomniałem, gdy zaczęło się palić pod tobą?”, – surowo zapytał Mateusz. – „Przez lata nie pokazywałaś się tutaj!”. Odmówił córce pomocy: „Nie będę spłacać długów Andrzeja, muszę zadbać o edukację wnuczki”. Wera była wściekła. „Nie chcę was znać! Nie mam już ojca, ani córki!” – krzyczała, wybiegając z domu. Gdy Irena rozpoczęła naukę w medycznej szkole, rodzice nie dali jej choćby grosza. Tylko Mateusz jej pomagał – pomagało także stypendium, bo Irena dobrze się uczyła. Przed zakończeniem nauki Mateusz zachorował. Przeczuwając swą śmierć, dziadek powiedział, iż zapisał wnuczce dom. Polecił Irence szukać pracy w mieście, ale o domu pamiętać – bo dom żyje, póki czuć w nim obecność człowieka. „Nie bój się tu nocować. Tu znajdziesz swoje szczęście”, – przepowiedział Mateusz. – „Będziesz szczęśliwa, dziecko”. Chyba wiedział więcej, niż mówił. Przepowiednia Mateusza się spełniła Mateusz odszedł jesienią. Irena pracowała jako pielęgniarka w szpitalu powiatowym. Na weekendy przyjeżdżała do domu dziadka, paliła w piecu. Dziadek na cały sezon narąbał drewna. Prognozy nie zapowiadały dobrej pogody. Ira miała dwa dni wolnego i nie chciała siedzieć w wynajętym pokoju u starszych krewnych koleżanki z medycznej szkoły. Wieczorem przyjechała do wsi. Tej nocy rozpętała się zamieć. Rano wiatr nieco osłabł, ale śnieg dalej padał – drogi zasypało. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Ira otworzyła – przed progiem stał obcy młody mężczyzna. „Dzień dobry. Muszę odkopać samochód – utknąłem naprzeciwko waszego domu. Macie łopatę?” – zapytał. „Stoi przy ganku, proszę wziąć. Może pomóc?” – zaproponowała dziewczyna. Jednak rosły nieznajomy spojrzał z uśmiechem na drobną Irę: „Jeszcze by cię zasypało!” Mężczyzna sprawnie operował łopatą, uruchomił auto, ale znów utknął – ponownie zabrał się do kopania. Irena zaprosiła go do środka na gorącą herbatę, a zamieć pewnie niedługo minie, bo to nie głucha droga, samochody często jeżdżą. Nieznajomy, który przedstawił się jako Staś, po chwili zastanowienia wszedł do środka. „Nie boisz się mieszkać sama przy lesie?” – zapytał. Wytłumaczyła, iż przyjeżdża tylko na weekendy, pracuje w mieście i nie wie, jak wróci, jeżeli autobus nie przyjedzie. Staś, który mieszkał także w powiatowym miasteczku, zaproponował, iż ją zabierze, bo sam też tam wraca. Ira się zgodziła. Po pracy Irena postanowiła przejść się na pieszo, wtedy znów niespodziewanie spotkała Stasia. „Chyba pani herbata ziołowa ma w sobie coś magicznego” – zażartował. – „Bardzo chciałem się z panią znów spotkać – może jeszcze raz poczęstuje mnie pani herbatą?” Nie mieli wesela – Irena nie chciała. Staś początkowo nalegał, potem odpuścił. Ale połączyła ich prawdziwa miłość. Ira wiedziała już, iż to nie tylko bajki – mąż naprawdę może nosić żonę na rękach. Gdy przyszedł na świat ich syn, w szpitalu dziwili się, jak ta drobna kobieta urodziła takiego siłacza! Gdy pytano, jak nazwą syna, Irena odpowiadała: „Będzie Mateusz – na cześć wyjątkowego człowieka”.

Leonid upierał się, iż Irena nie jest jego córką. ...

newsempire24.com 18 godzin temu Leonard nigdy nie wierzył, iż Irmina jest jego córką. Weronika, jego żona, pracowała w sklepie spożywczym. W okolicy plotkowano, iż często zamyka się na zapleczu z obcymi mężczyznami, dlatego Leonard nie uznawał drobnej Irminy za swoją córkę i z...
Zderzenie z łosiem na DK19: Uważaj na dziką zwierzynę!

Zderzenie z łosiem na DK19: Uważaj na dziką zwierz...

lublininfo.pl 19 godzin temu Na drodze krajowej numer 19, w pobliżu miejscowości Czerwonka-Gozdów, doszło do niecodziennego wypadku. Wczesnym wieczorem, około godziny 18:00, kierowca audi został zaskoczony przez łosia, który niespodziewanie wbiegł na jezdnię. Chociaż w zderzeniu...
Myśliwy zatrzymany za polowanie na kaczki w okresie ochronnym

Myśliwy zatrzymany za polowanie na kaczki w okresi...

lublininfo.pl 19 godzin temu W miejscowości Kluczkowice, leżącej w powiecie opolskim, doszło do zdarzenia, które wstrząsnęło lokalną społecznością. Polski Związek Łowiecki zgłosił naruszenie prawa łowieckiego przez dwóch myśliwych, którzy rzekomo strzelali z samochodu do chronio...
Mazowieckie schronisko przestaje działać. Właściciel podjął decyzję

Mazowieckie schronisko przestaje działać. Właścici...

wiadomosci.onet.pl 19 godzin temu Schronisko dla zwierząt w Wągrodnie (woj. mazowieckie) zostało zamknięte. Taką decyzję podjął właściciel obiektu. Mazowiecki wojewódzki lekarz weterynarii informuje, iż likwidację nadzoruje powiatowy lekarz weterynarii w Piasecznie. Pierwsze psy traf...
Pogotowie dla Zwierząt pod lupą prokuratury. Jest śledztwo ws. znęcania się nad zwierzętami

Pogotowie dla Zwierząt pod lupą prokuratury. Jest ...

wiadomosci.wp.pl 19 godzin temu Prokuratura w Mińsku Mazowieckim wszczęła śledztwo ws. podejrzenia znęcania się nad zwierzętami w placówce Pogotowie dla Zwierząt w miejscowości Kuflew. Stało się to mimo publicznych wypowiedzi wspierających tę organizację, m.in. opublikowały je mode...
Jak powstają grzebienie naskórkowe?

Jak powstają grzebienie naskórkowe?

uw.edu.pl 19 godzin temu Formowanie grzebieni naskórnych to temat artykułu, którego współautorami są badacze z Centrum Nowych Technologii UW – prof. Krzysztof Kobielak oraz dr Anna Puławska-Czub. Publikacja ukazała się w czasopiśmie „Nature”. Międzynarodowy zespół badaczy z ...
— Znowu się liże! Maks, zabierz go! Nastka ze złością spoglądała na Tadka, który bezładnie skakał jej pod nogami. Jak oni się dali wpakować w takiego gagatka? Przecież tyle się zastanawiali, wybierali rasę, radzili z trenerami psów, rozumieli, jak to odpowiedzialne. W końcu padło na owczarka niemieckiego – miał być prawdziwym przyjacielem, stróżem i obrońcą. Jak szampon: trzy w jednym. Tylko iż tego obrońcę to przed kotami samemu trzeba ratować… — Ale on jeszcze szczeniak! Poczekaj, urośnie, zobaczysz. — Jasne. Już się nie mogę doczekać, aż ten koń podrośnie. Widziałeś, ile on zżera? Jak my go wykarmimy? I nie tup taki, gamoniu, bo dziecko obudzisz! – burczała Nastka, zbierając buty rozrzucone przez Tadka. Mieszkali na Kutrzeby, na parterze dużej „kostki”, z nisko osadzonymi, niemal zrastającymi się z chodnikiem oknami. Miejsce świetne, gdyby nie jedno „ale”. Okna wychodziły na ślepy, cichy róg podwórka, gdzie wieczorami przemykały cienie, zbierali się sąsiedzi na pogawędki, czasem choćby zdarzały się bójki. Większość dnia Nastka była sama w domu, z nowonarodzoną Kasią. Maks od rana pracował w Muzeum Narodowym, a wolny czas spędzał na targach staroci i w antykwariatach. Jako historyk sztuki – oko sokole, jak żartowała Nastka – potrafił wyłowić z masowej sterty prawdziwe dzieła, unikatowe książki i cenne przedmioty codziennego użytku. Był namiętnym kolekcjonerem. Niepostrzeżenie w domu zebrał się niezły zbiór obrazów, a w szafce z lat 60. pyszniły się porcelanowe talerze z Ćmielowa, statuetki z okresu socrealizmu i srebra z początku XX wieku… Trochę strach siedzieć z tym wszystkim w domu, z małym dzieckiem na rękach, zwłaszcza iż kradzieże w okolicy nie były rzadkością. — Nastka, jak sądzisz, kiedy z Tadkiem najlepiej wyjść? Teraz czy po obiedzie? — Nie wiem. I w ogóle to nie moje psiarskie sprawy! Usłyszawszy magiczne „na spacer”, Tadek jak wariat pognał do przedpokoju – aż zarzuciło go na zakręcie – chwycił smycz, przybiegł z powrotem i podskoczył aż pod sufit. No, koń, nie pies. Kocha wszystkich, wszystkich obskakuje, każdemu piłkę przynosi, tylko goście – niech się strzegą progu. Otwarta dusza, chłop na schwał, ale przecież wzięliśmy go dla ochrony! A on choćby za kotami na podwórku nie goni. Leci do nich z piłką i raduje się, iż się pobawią. Dlatego już parę razy dostał łapą po pysku. Koty na naszym podwórku to twardziele – ich to trzeba było na stróża brać… Jutro znów cały dzień sama. Mąż wyjeżdża do Kazimierza na Festiwal Nadwiślański, a ona? Ma pilnować porcelany i z tym ufnym uszakiem łazić na spacery? Jakby miała mało zmartwień… O świcie mąż wstał cicho, żeby nie obudzić żony. Ale co z tego? Nastka słyszała szum czajnika w kuchni, brzęk smyczy, jak Maks ucisza Tadka, żeby nie skomlał i nie tupał. Przy tym spokojnym domowym akompaniamencie przysnęła, a gdy obudziła ją córka, Maksa już nie było. Dzień zaczął się jak zwykle – zwyczajnie, spokojnie. Czy to nie jest szczęście? Koleżanki lamentowały: „Ach, Nastka, tak wcześnie wyszłaś za mąż, rozrywasz się między mężczyzną i dzieckiem, cały dzień przy garach, w szponach codzienności…” A czy w tej codzienności nie ma uroku? Może nie wszystko jest jak w marzeniach, czasem mąż znika na długo, mieszkanie ciasne, finansów brakuje, a głównie ta jego kolekcjonerska pasja, co pożera tyle pieniędzy… Teraz jeszcze i przyjaciela uszatego sprowadził, a bawić się nim musi Nastka. Ale wiedziała: kochanych trzeba akceptować z ich wadami i zaletami. Kto ci obiecywał ideały? Kiedy zrozumiała tę prostą prawdę, poczuła spokój i postanowiła cieszyć się tym, co jest, nie rozpaczać za tym, czego brak. Siedziała w pokoiku, karmiła córkę, która jak pijawka odrywała się od piersi i zasypiała, więc trzeba było czekać, aż znów się obudzi i zacznie ssać. Ktoś zadzwonił do drzwi, ale Nastka nie otworzyła. Nikogo się nie spodziewała, a bez zapowiedzi nikt z daleka nie przyjeżdża. Cenne poranne godziny, jak ona je lubi! W domu cicho, tylko tykanie zabytkowego zegara w przedpokoju i znajome od dzieciństwa dźwięki miasta wpadają przez uchylone okno: szum tramwaju, buczenie samochodów, szuranie miotły po chodniku, dziecięce głosy… A gdzie uszaty? Dawno się nie pokazywał, co dziwne. Oczywiście, Tadek wcale nie uszaty – uszy jak się patrzy, stojące, po prostu charakter taki! Gapcio i tyle. Teraz żyj z nim, karm, wyprowadzaj, a pożytku… zero. Lepiej byłoby wziąć jamnika. Nastka zapatrzyła się na córkę, która, gdy już się napiła, odrywała się od piersi. Och, ależ cudna dziewczynka! Złotko moje, szeptała Nastka, układając córkę. Rośnij… — cóż nam więcej trzeba? I wtedy z salonu dobiegł dziwny dźwięk. Jakby trzask, jakby pisk. Nastka nasłuchiwała. Trzask znowu. Wstrzymując oddech, zsuwając kapcie, przesunęła się do salonu. Pierwsze, co rzuciło się w oczy – plecy Tadka. Jakby chował się za zasłonką oddzielającą przedpokój od salonu. Przyczajony na czterech łapach, w napiętej pozie, z wyciągniętym językiem, wgapił się w głąb pokoju. Nastka podążyła za jego wzrokiem i zamarła: w oknie – w dokładniej mówiąc w lufciku – tkwiła połowa faceta. Typowa bandycka łysa pała, ręce i barki już były w pokoju, a facet, stękając i na siłę, przeciskał wąskie, żylaste ciało do środka. Nastka nie mogła uwierzyć, iż to się dzieje naprawdę. Niemożliwe! Co robić?! Krzyczeć? Facet już prawie cały w środku! Jeszcze chwila i… Podskoczyła, słysząc wrzask. Czarny cień skoczył do okna i dopiero po chwili zrozumiała, iż to Tadek. Wyskoczył na parapet i złapał bandytę za kark! — Aaaa!!! — wrzasnął facet niskim, ochrypłym głosem, gały na wierzchu. Nastka wybiegła na klatkę, zawołała sąsiadów i dalej było już dużo mniej strasznie. Ludzie zbiegli się, wezwali policję. Wszyscy próbowali pomagać, choć nie bardzo było jak, ale ich obecność była największą pomocą. Sama nie wiedziałaby co robić. Gdy ochłonęła, podeszła bliżej — oby Tadek nie przegryzł facetowi gardła. Tego by jeszcze brakowało! Ale Tadek, mądrala, trzymał go z boku, za kołnierz, ściskając mocno, ale bezpiecznie. Ani kropelki krwi! Uwalniał trochę, kiedy facet przestawał się szarpać, i dociskał, kiedy łobuz znów się ruszył. Skąd on to wszystko wiedział? Ten gamoń z piłką zachował się jak prawdziwy pies służbowy. Nie szczekał, choć to byłoby najnaturalniejsze. Zamiast tego zrobił zasadzkę za zasłonką i obserwował. Pozwolił bandycie wejść w połowie, żeby dobrze utknął, i dopiero wtedy zaatakował, złapał adekwatnie — tak, by nie udusić i nie poranić. Bo jak mówią, nasze zadanie złapać, resztą zajmuje się wymiar sprawiedliwości. choćby najstarsi policjanci nie pamiętali, by złodziej tak się cieszył w chwili zatrzymania. Facet miał stracha jak nigdy w życiu — w Tadkowych zębach — i cieszył się, iż przyjechali go uwolnić, za to pies nie za bardzo chciał odpuścić. Tak się wczuł w rolę, tak był dumny ze zdobyczy, iż musiał go przekonywać sam przewodnik z policji. Dał komendę i Tadek puścił! Otrzepał paskudę i usiadł dumnie przy oknie, wlepiając oczy w oficera jakby mówił: „Rozkazujcie, wykonałem!” Tylko iż nie zasalutował. — Macie szczęście z tym psem — oficer z uznaniem pogłaskał Tadka po karku i westchnął: — Nam by się taki w śledztwie przydał… Maks wrócił późnym wieczorem. Otworzył drzwi ostrożnie i zamarł ze zdziwienia na progu. A było czemu! Po pierwsze: Tadek walnął się na kanapie, co było surowo zakazane, nigdy nie wolno mu było! Po drugie: rozparty na wszystkich czterech, leżał w najbardziej wylegiwalnej, wręcz nieprzyzwoitej pozycji, a Nastka drapała go po brzuchu, głaskała, tuliła i tylko całusa w nos nie dawała, powtarzając: „Moja radości, mój źrebaczku kochany! Rośnij duży, na pociechę mamusi i tatusiowi! A ja jaka dla ciebie niesprawiedliwa byłam, wybacz mi już…” Tę historię usłyszałam na jednym z nadwiślańskich festiwali od samego świadka tych wydarzeń. Mam na myśli historyka sztuki. Tadek by opowiedział jeszcze ciekawiej: jak tropił, jak łapał, jak oddał sprawcę w ręce policji. To było dawno. Ale historia żyje w mojej pamięci — czuję, jak Tadek drapie łapą, jakby chciał wyjść na papier — i w końcu postanowiłam się nią z Wami podzielić… Znowu się liże! Maks, zabierz go! — Czyli jak Tadek, nasz nieudany stróż, został bohaterem na warszawskim podwórku i uratował dom przed złodziejem

— Znowu się liże! Maks, zabierz go! Nastka ze złoś...

naszkraj.online 19 godzin temu Znowu się liże! Marek, zabierz go stąd! Z irytacją w głosie Zosia patrzyła na Balbinka, który bez ładu i składu podskakiwał u ich nóg. Jak mogli wpakować się na takiego łobuza? Tyle rozważań, tyle decyzji, rady z hodowcami Rozumieli,...
Dopłaty do ubezpieczeń zwierząt gospodarskich. Ruszył nabór wniosków

Dopłaty do ubezpieczeń zwierząt gospodarskich. Rus...

nowiny.pl 19 godzin temu Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa informuje, iż od 9 lutego do 10 marca 2026 r. rolnicy, którzy hodują określone gatunki zwierząt i ubezpieczyli je od ryzyka wystąpienia co najmniej jednej z kilkudziesięciu chorób zakaźnych, mogą się ...
W środę zostanie zamontowana kolejna odłownia dzików – tym razem w rejonie „murowańca”. Pamiętajcie o kilku zasadach.

W środę zostanie zamontowana kolejna odłownia dzik...

sulejow.pl 20 godzin temu Niejednokrotnie prosiliście, aby zająć się tym problemem, ponieważ dziki zagrażają Waszemu bezpieczeństwu. Montując odłownie staramy się ograniczyć populację dzików oraz przeciwdziałać rozprzestrzenianiu się afrykańskiego pomoru świń (ASF). Odłownia ...
Warsztaty edukacyjno-artystyczne Zwierzęta Świata w Miejskiej Bibliotece Publicznej

Warsztaty edukacyjno-artystyczne Zwierzęta Świata ...

dziwnow.pl 20 godzin temu 9 lutego 2026 roku rozpoczął się kolejny tydzień ferii zimowych. Drugi tydzień został zorganizowany przez Miejską Bibliotekę Publiczną w Dziwnowie. W ramach zaplanowanych działań odbyły się warsztaty edukacyjno-artystyczne zrealizowane przez „Touareg...
Kolejne schronisko na Mazowszu zamknięte

Kolejne schronisko na Mazowszu zamknięte

rmf24.pl 20 godzin temu Kolejne schronisko dla zwierząt na Mazowszu zostało zamknięte. Decyzję o likwidacji placówki w Wągrodnie podjął właściciel. Losy przebywających tam zwierząt monitoruje powiatowy lekarz weterynarii z Piaseczna.
Mróz nie straszny schronisku. Psy i koty mają zapewnione ciepło

Mróz nie straszny schronisku. Psy i koty mają zape...

rzg.pl 20 godzin temu Wyjątkowo mroźna zima to duże wyzwanie dla Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w Zielonej Górze. Jak zapewniał w audycji „Wokół Miasta” dyrektor placówki Krzysztof Rukojć, mimo niskich temperatur psy i koty są odpowiednio zabezpieczone. Około stu psów...
Kolejne schronisko dla zwierząt na Mazowszu zamknięte

Kolejne schronisko dla zwierząt na Mazowszu zamkni...

rdc.pl 21 godzin temu Właściciel schroniska w Wągrodnie – fundacja „Ostoja” – poinformował w środę władze o podjęciu decyzji zamknięcia obiektu. Co z psami ze schroniska w Wągrodnie? Dzień później, jak podaje Mazowiecki Wojewódzki Lekarz Weterynarii, które nadzoruje likwi...
Czym można zarazić się od kota?

Czym można zarazić się od kota?

radiokielce.pl 21 godzin temu Mycie rąk po kontakcie ze zwierzętami, regularne sprzątanie kuwety oraz szczepienia i wizyty kontrolne u weterynarza to konieczność, aby być bezpiecznym w kontakcie z kotem.
Miasteczko 34. Finału WOŚP na błoniach PGE Narodowego pełne było atrakcji, któr…

Miasteczko 34. Finału WOŚP na błoniach PGE Narodow...

migranciwpolsce.pl 21 godzin temu ❤️ Miasteczko 34. Finału WOŚP na błoniach PGE Narodowego pełne było atrakcji, które mimo mroźnej pogody przyciągnęły tłumy odwiedzających! 👉🏼 Mogliście tu między innymi nauczyć się zasad udzielania pierwszej pomocy i przećwiczyć swoje umiejętności na...
Katarzyna Dowbor zwróciła się do zwycięzcy jej aukcji na WOŚP. Za tyle została wylicytowana

Katarzyna Dowbor zwróciła się do zwycięzcy jej auk...

plejada.pl 21 godzin temu Katarzyna Dowbor na aukcję WOŚP wystawiła wizytę w swoim domu. Dziennikarka obiecała, iż na zwycięzcę będzie czekać pyszny obiad, a dodatkową atrakcją będzie możliwość poznania jej zwierząt. Aukcja została zakończona, a Dowbor opublikowała w mediach ...
Podaj łapę po raz czwarty

Podaj łapę po raz czwarty

goldap.org.pl 21 godzin temu Rozpoczął się nabór wniosków do konkursu „Podaj łapę“. Samorząd województwa warmińsko-mazurskiego taki konkurs ogłosił po raz czwarty, a jest on skierowany do wszystkich gmin z regionu. Nabór wniosków potrwa do 11 marca 2026 roku. – Panujące mrozy, ...

Popularne

GSK passes on booming weight-loss drug market to focus on obesity's downstream effects

GSK passes on booming weight-loss drug market to focus on ob...

5 dni temu 520
Ujawniamy: Agencja Wywiadu wiedziała, że poleca Ministerstwu Zdrowia oszusta. Szokujące kulisy sprawy handlarza respiratorami

Ujawniamy: Agencja Wywiadu wiedziała, że poleca Ministerstwu...

5 dni temu 184
Chmura smogu z Polski nad Niemcami. Przekroczone normy WHO

Chmura smogu z Polski nad Niemcami. Przekroczone normy WHO

5 dni temu 177
Formy pomocy dziecku przejawiającemu zachowania trudne – wykorzystanie elementów przyjaznej terapii behawioralnej

Formy pomocy dziecku przejawiającemu zachowania trudne – wyk...

2 dni temu 146
Nie potrafisz chodzić powoli? Psycholodzy łączą to z konkretnymi cechami osobowości

Nie potrafisz chodzić powoli? Psycholodzy łączą to z konkret...

2 dni temu 137
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© ZDROWIE 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.