2468. Tym razem było andrzejkowo

na-sciezkach-codziennosci.blogspot.com 3 dni temu
Mam to szczęście, iż na razie nie pokrywają mi się terminy spotkań obydwóch wspólnot z "Wiary i Światła", a więc mogę na spokojnie i bez pośpiechu uczestniczyć i w jednej, i w drugiej. Co prawda w zeszłym miesiącu nie byłam na żadnym z nich, w tym jednak nic innego nie stało mi na przeszkodzie, aby uczestniczyć w obydwóch. Tydzień temu byłam na spotkaniu "Domiinków-bis", o czym pisałam Wam w >>tym<< wpisie. Teraz przyszedł czas na "Rafałki". Do W-c, gdzie działa wspólnota, pojechałam w piątkowe popołudnie, tam przenocowałam, aby rano w miarę wypoczętym iść na spotkanie wspólnoty. Chociaż większość spotkań odbywa się według programu zaproponowanego w "Drogowskazach", czyli takiego zeszyciku formacyjnego o charakterze międzynarodowym, to z rozmów przeprowadzonych podczas tegorocznego obozu wspólnotowego wiem, iż u "Rafałków" w listopadzie realizowane są popularne andrzejki.
Listopadowe spotkanie rozpoczęliśmy od Mszy świętej sprawowanej w wadowickiej bazylice przez kapelana wspólnoty, księdza Rafała, za dusze tych członków "Rafałków", którzy odeszli już do wieczności. Msza była sprawowana tylko dla nas, co było paradoksalnie plusem, ponieważ zaangażowano w nią sporo osób, które normalnie siedziałyby w ławkach. Następnie przeszliśmy do budynku obok na spotkanie formacyjne.
Po przyjściu do Domu Katolickiego udaliśmy się wyjątkowo do salki, w której na co dzień urzęduje OAZA. Tam rozpoczęliśmy sportkanie od poczęstunku, czyli tzw. agapy. Syn jednej z koordynatorek specjalnie przygotował na tą okazję przepyszny i sycący gulasz. Oprócz tego było ciasto i kawa lub herbata do wyboru. I oczywiście mnóstwo tematów i okazji do zamienienia chociaż kilku słów z innymi "Rafałkami". A iż w zeszłym miesiącu spotkanie pokryło się z moim wolontariatem podczas "Strefy Młodych. Festiwal" i nie mogłam na nim być, to z automatu tematy jakoś się same z siebie namnożyły. Wstępnie też zadeklarowaliśmy chęć wyjazdu na wspólnotowe rekolekcje oraz na wakacyjny obóz. Na koniec agapy solenizantom z listopada (oraz zaległym z października) złożono życzenia imieninowe oraz obdarzono ich drobnymi upominkami. W tym zacnym gronie po raz pierwszy znalazłam się także i ja (chociaż podobno koordynatorzy nie byli pewni, czy imieniny obchodzę w lipcu, czy w listopadzie).
Następnie była część zabawowa. Trochę potańczyliśmy, trochę pobawiliśmy się. Był quiz dotyczący andrzejek i w ogóle postaci świętego Andrzeja. Pytania były dopasowane do poziomu uczestników - czyli i trudniejsze, i łatwiejsze. Był to niewątpliwie plus, ponieważ duża część uczestników nie odpowiedziałaby na trudniejsze, a np. dla mnie te łatwe były banalne. Myślę, iż ukazuje to różnorodność członków wspólnoty. Tym bardziej, iż o ile ktoś czegoś nie wiedział, to inni mu podpowiadali. Było dużo śmiechu, ale i wiedzy.
Przedostatnim punktem spotkania była formacja. Ponieważ "Rafałki" doczekały się zeszytu formacyjnego ze scenariuszami spotkań dopiero na spotkaniu, jedna z pań koordynatorek postanowiła, iż przybliży wszystkim członkom wspólnoty czym jest adwent, który zbliża się wielkimi krokami. Była roratka, była figurka Maryi, były informacje, co to w ogóle jest za okres i czym się charakteryzuje. Dla mnie to była oczywistość, ale wielu osobom po prostu trzeba to było na nowo przypomnieć. Przy okazji dowiedziałam się o ciekawej książce zatytułowanej "Łuskanie Kłosów" autorstwa siostry Bogny Młynarz w oparciu o którą zostało przeprowadzone spotkanie. Muszę ją przeczytać. Tylko nie wiem kiedy.
Na koniec trzeba było uporządkować salkę OAZY, w której było spotkanie i można było wybrać się w trzygodzinną drogę powrotną na Śląsk. Ale oczywiście wcześniej pożegnałam się z tymi, którzy pozostali do końca i podziękowałam za sympatyczny drobiazg imieninowy. A potem zbiegłam schodkami w dół na ulicę Emilii i Karola Wojtyłów i dalej plantami miejskimi aż do dworca autobusowego. Następne spotkanie w grudniu. Prawdopodobnie będziemy już korzystać z tematów formacyjnych z "Drogowskazów". Ja też zamówiłam sobie jeden egzemplarz, w grudniu być może wreszcie je odbiorę. Trochę się boję, iż pokryją mi się obydwa spotkania terminowo, ale ja to pogodzę. Tu wcześniej wyjdę, tam się spóźnię, ale będę.
Wiecie co, przy okazji przypomniałam sobie jak na moim poprzednim blogu opisałam, to iż w Oratorium zorganizowaliśmy dzieciakom zabawę andrzejkową. Dyskoteka i jakieś zabawy, bardziej po to, aby się pośmiać. Tymczasem pewna ortodoksyjna (bo nie potrafię tego inaczej nazwać) protestantka, nota bene moja rówieśniczka, już kilka minut później napisała mi obszerny komentarz, w którym stwierdziła, iż pójdziemy za to do piekła, ponieważ wedle Starego Testamentu Bóg wręcz brzydzi się wróżeniem. Ta..., a jeszcze kilka dni wcześniej twierdziła, iż Stare Przymierze przeminęło wraz ze Śmiercią Jezusa na Krzyżu. Gdzie tutaj jakaś spójność przekazu?! To trochę tak, jakby wybierać ten obraz Boga, który w danej chwili najbardziej nam odpowiada. Bez sensu.
Poza tym moje "wróżby" podobały się choćby ówczesnym kapłanom posługującym na mojej parafii. Jak one brzmiały? Chociałby: "Bóg kocha Cię i zawsze Ci towarzyszy", "Myślisz, iż nikt Cię nie rozumie? Nie prawda - Bóg Cię zawsze rozumie", "Wygrałeś 100 uśmiechów wysyłanych Ci przez innych. Musisz tylko pierwszy się do nich uśmiechnąć", "Odbędziesz niezwykłą podróż. Znajdź 15 minut dla siebie, zamknij oczy i pomyśl, gdzie właśnie chciałbyś się udać, co zobaczyć i kogo spotkać" itp. Myślicie iż faktycznie pójdę za takie coś do piekła? No to może już powinnam się szykować mentalnie. Wybaczcie, ale według mnie trochę dystansu, zdrowego rozsądku i krytycznego myślenia nikomu nie zaszkodziło.
A "Rafałkowe" spotkanie andrzejkowe bardzo mi się podobało. I to nie ze względu na życzenia imieninowe, które otrzymałam.
Idź do oryginalnego materiału