Marcin Lubczyk: „Sport nauczył mnie, iż przegrana nie oznacza końca drogi. Trzeba się podnieść, wyciągnąć wnioski i spróbować ponownie.”

niepelnosprawnilublin.pl 2 dni temu
Zdjęcie: Uśmiechnięty Marcin Lubczyk pozuje na tle ciemnej ściany ubrany z zielony strój sportowy w barwach WKS Śląsk Wrocław.


O sporcie, ojcostwie i odwadze w podejmowaniu kolejnych wyzwań z Marcinem Lubczykiem, założycielem i prezesem Stowarzyszenia Wspólnie Idziemy Po Sukces, twórcą pierwszej na Lubelszczyźnie drużyny blind footballu oraz spełnionym tatą – rozmawia Ewelina Orzechowska.

E.O.: Na początek opowiedz kilka słów o sobie. Przedstaw się czytelnikom naszego biuletynu.

M.L.: Nazywam się Marcin Lubczyk. Pochodzę z Dolnego Śląska, ale w tej chwili mieszkam w Lublinie. Jestem prezesem Stowarzyszenia Wspólnie Idziemy Po Sukces, które koordynuje drużynę blind footballu występującą pod szyldem Motor Lublin Blind Football.

E.O.: Co sprawiło, iż właśnie Lublin stał się Twoim miejscem na ziemi?

M.L.: Zdecydowały sprawy rodzinne. Moja narzeczona pochodzi z Lublina i to właśnie tutaj postanowiliśmy wspólnie budować przyszłość. Mamy córeczkę, więc Lublin stał się dla mnie po prostu domem.

E.O.: Jesteś tatą już od dwóch lat. Jak odnalazłeś się w tej roli? Czy wiadomość, iż zostaniesz ojcem, była przede wszystkim powodem do radości, czy pojawiły się również obawy?

M.L.: Na początku było mnóstwo szczęścia, później przyszły jednak refleksje i pewien niepokój. Wiedziałem, iż czeka mnie coś zupełnie nowego. Znałem niewidomych rodziców, dlatego starałem się korzystać z ich doświadczeń i zdobywać praktyczne porady.
Razem z narzeczoną uczęszczałem do szkoły rodzenia, brałem udział w dodatkowych warsztatach, szczególnie dotyczących pierwszej pomocy noworodkom. Ćwiczyłem choćby niektóre czynności na lalce. Chciałem nauczyć się między innymi przewijania, żeby po narodzinach córeczki mieć choć trochę wprawy i pewności siebie.

E.O.: Podszedłeś do przygotowań bardzo zadaniowo. Czy pomogło Ci w tym sportowe doświadczenie?

M.L.: Zdecydowanie. Do ojcostwa podszedłem trochę jak do kolejnego wyzwania, któremu chciałem sprostać jak najlepiej. Kiedy córeczka przyszła na świat, czułem się już w miarę pewnie. Nie oznacza to oczywiście, iż byłem w stu procentach przygotowany. Myślę, iż choćby widzący ojcowie mają na początku różne obawy. Pomogło mi również to, iż wzrok straciłem dopiero kilka lat temu. Wcześniej widziałem, jak ludzie opiekują się małymi dziećmi, więc miałem pewne wyobrażenie o poszczególnych czynnościach. Łatwiej było mi je sobie zwizualizować.

E.O.: Jak reagowało otoczenie na Twoją obecność w szkole rodzenia i podczas warsztatów? Czy spotykałeś się ze zdziwieniem?

M.L.: Ku mojemu zaskoczeniu większość osób reagowała bardzo naturalnie. Spodziewałem się większego zdziwienia, a choćby obawiałem się, iż będę traktowany inaczej. Szczególnie dobrze wspominam kontakt z personelem medycznym.
Początek naszej rodzicielskiej przygody nie był jednak łatwy. W trzeciej dobie życia u córeczki podejrzewano niedrożność jelit. Została przewieziona na oddział intensywnej terapii do szpitala dziecięcego, podczas gdy jej mama pozostała w innym szpitalu. Musiałem więc samodzielnie zmierzyć się z pierwszymi chwilami opieki nad córką.
Szczególnie zapamiętałem jedną z lekarek. Kiedy dowiedziała się, iż jestem niewidomy, zauważyła chyba moje zdenerwowanie. Otworzyła inkubator, pomogła mi poznać córeczkę dotykiem i dokładnie opowiadała, co się dzieje. To było dla mnie niezwykle ważne. Jej otwartość i profesjonalizm sprawiły, iż poczułem się zaopiekowany również jako tata.
Oczywiście nie zawsze wszystko przebiegało idealnie. Zdarzały się sytuacje, w których ludzie nie wiedzieli, jak mogą mi pomóc. Mimo to wolę pamiętać przede wszystkim te dobre doświadczenia.

E.O.: Sport odgrywa istotną rolę w Twoim życiu. Skąd wzięła się ta pasja?

M.L.: Sportem interesowałem się adekwatnie od zawsze. Lubiłem oglądać transmisje telewizyjne, a już w szkole podstawowej próbowałem różnych dyscyplin, między innymi pływania. Cały czas szukałem jednak czegoś, co naprawdę mnie pochłonie.
Duży wpływ na moje zainteresowanie sportem miał mój tata, który również jest osobą słabowidzącą i trenował goalball. Szczególnie pamiętam rok 2010. Miałem wtedy 15 lat, kiedy tata wrócił z turnieju, podczas którego jego drużyna zdobyła mistrzostwo Polski. Byłem zachwycony pucharem i pomyślałem, iż sam też chciałbym kiedyś przeżyć coś podobnego. W końcu udało mi się dołączyć do drużyny. Właśnie wtedy sport naprawdę mnie wciągnął. Złapałem bakcyla!

E.O.: Na czym polega goalball i jak potoczyła się Twoja przygoda z tą dyscypliną?

M.L.: Goalball to dyscyplina, w której wszyscy zawodnicy mają zasłonięte oczy specjalnymi goglami, aby wyrównać szanse osób słabowidzących i niewidomych. Mecze realizowane są na sali gimnastycznej, na boisku o wymiarach 9 na 18 metrów. Każda drużyna składa się z trzech zawodników, a bramka ma aż dziewięć metrów szerokości. Zawodnicy bronią, leżąc na podłodze i starając się zasłonić jak największą przestrzeń.
Piłka waży kilogram i 250 gramów, a w jej wnętrzu znajdują się dzwoneczki. Dzięki temu można usłyszeć, w którym kierunku się porusza. Słuch, refleks i orientacja przestrzenna odgrywają więc kluczową rolę.
W 2019 roku udało mi się spełnić jedno z marzeń – zdobyłem mistrzostwo Polski, grając w jednej drużynie z tatą. To było szczególne przeżycie. W międzyczasie otrzymałem również powołanie do reprezentacji Polski. Przez sześć lat reprezentowałem nasz kraj, uczestnicząc między innymi w turnieju kwalifikacyjnym do igrzysk paraolimpijskich i mistrzostwach Europy.
Po pewnym czasie postanowiłem jednak spróbować czegoś nowego. Właśnie wtedy pojawił się blind football. Trenowałem we Wrocławiu, gdzie studiowałem na Akademii Wychowania Fizycznego na kierunku menedżer sportu. Z czasem również miałem okazję reprezentować Polskę w tej dyscyplinie. Ostatecznie zrezygnowałem z gry w reprezentacji, ponieważ chciałem bardziej skoncentrować się na życiu prywatnym. Teraz, mając rodzinę i córeczkę, trudno byłoby mi pogodzić liczne wyjazdy i treningi z obowiązkami.

E.O.: Czy uważasz, iż sport w dużej mierze ukształtował Twój charakter i pomógł Ci radzić sobie z trudnościami?

M.L.: Zdecydowanie. Sport jest jedną z najważniejszych rzeczy, które mnie ukształtowały. Nauczył mnie przede wszystkim radzenia sobie z porażkami. Oczywiście kojarzy się z sukcesami, zwycięstwami i pięknymi chwilami. Zwiedziłem dzięki niemu pół Europy, reprezentowałem Polskę i przeżyłem wiele radosnych momentów. Nie brakowało jednak również porażek.
Sport nauczył mnie, iż przegrana nie oznacza końca drogi. Trzeba się podnieść, wyciągnąć wnioski i spróbować ponownie. Tę umiejętność łatwo przenieść na życie prywatne. choćby po najtrudniejszych chwilach może znów wyjść słońce. Z każdej porażki można wyciągnąć coś dobrego.

E.O.: Wspomniałeś, iż wzrok straciłeś kilka lat temu. Czy liczyłeś się z taką możliwością, czy była to dla Ciebie niespodzianka?

M.L.: Trochę tak, a trochę nie. Choroba, między innymi jaskra, ma charakter postępujący, więc miałem świadomość, iż wzrok może się pogarszać. Wciąż jednak miałem nadzieję, iż nie skończy się to całkowitą utratą widzenia. Tym bardziej iż mój tata ma podobną wadę, a mimo to cały czas widzi.
W moim przypadku dużym problemem była również pogarszająca się kondycja rogówki. Zostałem zakwalifikowany do przeszczepu sztucznej rogówki i czekałem na zabieg. Niestety, mimo iż znajdowałem się na liście oczekujących, lekarz… o mnie zapomniał. Kiedy po kilku miesiącach sam upomniałem się o operację, okazało się, iż prawdopodobnie doszło już do odwarstwienia siatkówki, co wykluczało możliwość przeprowadzenia planowanego zabiegu.

E.O.: Domyślam się, iż szczególnie trudne było poczucie, iż nie dano Ci szansy na uratowanie wzroku.

M.L.: Tak właśnie było. Bolało mnie, iż nie mogłem choćby spróbować. Gdyby przeprowadzono operację i nie przyniosłaby oczekiwanych rezultatów, pewnie łatwiej byłoby mi się z tym pogodzić. Wiedziałbym przynajmniej, iż zrobiono wszystko, co było możliwe. Przez pewien czas trudno było mi to zaakceptować. Jednak właśnie wtedy przydało mi się to, czego nauczył mnie sport. Zamiast pogrążać się w rozpaczy, postanowiłem przekuć tę sytuację w coś dobrego. Zacząłem mocniej angażować się w środowisko osób niewidomych i działać na ich rzecz. Nie chciałem skupiać się wyłącznie na tym, co straciłem. Wolałem wykorzystać swoje doświadczenia i umiejętności, żeby robić coś wartościowego.

E.O.: Czy pamiętasz moment, w którym pomyślałeś, iż chciałbyś zrobić coś więcej dla innych, nie tylko uprawiać sport, ale również angażować się społecznie?

M.L.: Taka myśl towarzyszyła mi już od dawna. Zawsze interesowało mnie zarządzanie, lubiłem organizować różne przedsięwzięcia i mieć wpływ na ich rozwój. Kiedy pojawiła się odpowiednia okazja, postanowiłem założyć stowarzyszenie.
Dużo zmieniła moja przeprowadzka do Lublina. Zauważyłem, iż istnieje tutaj przestrzeń do stworzenia czegoś nowego. Między innymi brakowało drużyny blind footballu, dlatego wpadliśmy na pomysł, żeby taką powołać. Od tego momentu zacząłem intensywniej rozwijać kolejne inicjatywy. Pomysłów nam nie brakuje!

E.O.: Wasze stowarzyszenie nosi nazwę „Wspólnie Idziemy Po Sukces”. Co chcieliście przekazać tą nazwą?

M.L.: Zależało nam, żeby nazwa oddawała ideę, na której opiera się nasza działalność. Słowo „wspólnie” jest szczególnie ważne, ponieważ działamy jako grupa osób z dysfunkcją wzroku, które chcą razem coś osiągnąć i wzajemnie się wspierać. „Sukces” ma natomiast szerokie znaczenie. Nie chodzi tylko o medale i puchary, ale również o osiągnięcia życiowe, samodzielność i pokonywanie własnych ograniczeń.
Chcemy dzielić się doświadczeniami z innymi, szczególnie z młodszymi osobami i tymi, którym trudno odnaleźć się po utracie wzroku. Uważam, iż dysfunkcja wzroku nie musi być wyłącznie przeszkodą. Można ją przekuć w atut. Nie powinna definiować całego naszego życia ani odbierać nam możliwości realizowania marzeń.

E.O.: Wyjaśnijmy więc, czym adekwatnie jest blind football. Na czym polega ta dyscyplina?

M.L.: Podstawowa zasada jest taka sama jak w tradycyjnej piłce nożnej: trzeba umieścić piłkę w bramce przeciwnika. Różnica polega na dostosowaniu warunków gry do możliwości osób z dysfunkcją wzroku. Mecze rozgrywane są na boisku o wymiarach 40 na 20 metrów, otoczonym bandami, które pomagają zawodnikom w orientacji i zwiększają bezpieczeństwo. Piłkarze grają w specjalnych goglach zasłaniających oczy. W drużynie występuje również widzący bramkarz oraz dwóch przewodników, którzy pomagają organizować grę. Jeden podpowiada za bramką przeciwnika, drugi kieruje zawodnikami w środkowej części boiska. Piłka ma w środku metalowe elementy wydające dźwięk podczas ruchu. Dzięki temu możemy zlokalizować ją dzięki słuchu. Mecz trwa dwie połowy po 20 minut, a na boisku znajduje się po czterech zawodników każdej drużyny.

E.O.: Blind football wymaga więc nie tylko świetnej kondycji, ale przede wszystkim zaufania i dobrej komunikacji.

M.L.: Zdecydowanie! Wyobraźmy sobie, iż biegniemy sprintem, nie widząc, co znajduje się przed nami. Musimy zaufać przewodnikowi, który przekazuje wskazówki. o ile słyszymy: „Dziesięć metrów czysto!”, oznacza to, iż możemy biec z pełną prędkością. Równie ważna jest kooperacja między zawodnikami. Musimy ze sobą rozmawiać i informować się, gdzie jesteśmy, żeby nie zderzyć się na boisku. Blind football uczy jednak znacznie więcej niż sportowej współpracy. Rozwija orientację przestrzenną, uczy zaufania, przełamywania lęku i asertywności. Te umiejętności przydają się później w codziennym życiu, choćby podczas samodzielnego przemieszczania się czy proszenia o pomoc. Dlatego zawsze podkreślam, iż sport to coś więcej niż wyniki i medale. To również sposób na budowanie relacji i pewności siebie.

E.O.: Skąd blind football przywędrował do Polski i kiedy zainteresowano się nim w naszym kraju?

M.L.: Dyscyplina narodziła się przede wszystkim w krajach o silnych tradycjach piłkarskich, takich jak Hiszpania i Brazylia. Do Polski dotarła około 2008–2009 roku. Najwcześniej zainteresowały się nią Kraków i Wrocław.
Ciekawostką jest to, iż podczas mistrzostw Europy w piłce nożnej w 2012 roku w Gdańsku odbył się pokazowy mecz blind footballu.
Osoby niewidome od dawna chciały grać w piłkę. Słyszałem choćby historie o zakładaniu foliowej reklamówki na zwykłą piłkę, żeby podczas toczenia wydawała dźwięk. Dzisiaj mamy specjalne piłki z dzwoneczkami i dostosowane boiska. Możemy trenować, rywalizować i po prostu poczuć się jak piłkarze. To ogromna zmiana.

E.O.: Wasza drużyna ma już pierwsze sukcesy. Jak oceniasz dotychczasowe osiągnięcia Motoru Lublin Blind Football?

M.L.: Jednym z największych sukcesów było zdobycie trzeciego miejsca w Pucharze Polski. W tym roku przystąpiliśmy również do rozgrywek drugiej ligi, którą udało nam się wygrać. Świadomie zdecydowaliśmy jednak, iż na razie nie skorzystamy z możliwości awansu do pierwszej ligi. Potrzebujemy jeszcze czasu w rozwój sportowy, finansowy i organizacyjny.
Najważniejsze jest teraz zbudowanie szerokiej, zgranej drużyny. Bardzo zależy nam, żeby dołączyło do nas jak najwięcej osób z Lublina i województwa lubelskiego. Wierzę, iż w przyszłości będziemy mogli walczyć o najwyższe miejsca w kraju.

E.O.: Drużyna występuje pod szyldem Motoru Lublin. Jak doszło do nawiązania współpracy?

M.L.: Kilka lat temu drużyny blind footballu z Wrocławia i Krakowa nawiązały współpracę z tamtejszymi klubami ekstraklasowymi: Śląskiem Wrocław i Wisłą Kraków. Kiedy zaczęliśmy tworzyć drużynę w Lublinie, postanowiliśmy zwrócić się z podobną propozycją do Motoru. Po kilku miesiącach udało nam się porozumieć z władzami klubu i dzięki temu możemy występować pod jego szyldem. Dla części naszych zawodników ma to szczególne znaczenie, ponieważ są kibicami Motoru. Możliwość reprezentowania klubu i występowania z jego herbem na koszulce daje im dużo dumy. Potencjał tej współpracy jest naprawdę duży. Chcielibyśmy, żeby nasza drużyna była coraz bardziej obecna w życiu klubu, a kibice mieli okazję poznać blind football i zobaczyć, jak wygląda nasza rywalizacja.
Przykładem mogą być działania klubów z Wrocławia i Krakowa, gdzie drużyny blind footballu są prezentowane podczas dużych wydarzeń sportowych. To świetna okazja, żeby dotrzeć do kibiców i zainteresować ich tą dyscypliną. Liczymy, iż również w Lublinie uda nam się organizować coraz więcej wspólnych przedsięwzięć. Wierzę, iż z czasem będziemy mogli jeszcze pełniej wykorzystać możliwości, jakie daje kooperacja z tak rozpoznawalnym klubem.

E.O.: Co jest dziś największą przeszkodą w rozwijaniu takich inicjatyw? Brak świadomości społecznej, zainteresowania, odpowiedniej infrastruktury, a może przede wszystkim pieniędzy?

M.L.: Niestety, w naszym przypadku jednym z największych problemów są pieniądze. Zaczęliśmy praktycznie od zera. Musimy zbudować swoją markę, zdobyć rozpoznawalność i znaleźć środki na działalność.
Jeśli chodzi o zainteresowanie społeczne, sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Ono jest naprawdę ogromne! W tym roku zorganizowaliśmy trzy wydarzenia otwarte dla mieszkańców Lublina. Pierwszym był piknik sportowo-integracyjny „Zagrajmy w ciemno”, przygotowany przy wsparciu Urzędu Miasta Lublin. Później, we współpracy z Decathlonem, zorganizowaliśmy dwa kolejne spotkania pod hasłem Decathlon Blind Football Challenge.
Podczas pierwszego wydarzenia ponad 160 osób w ciągu czterech godzin spróbowało swoich sił w blind footballu. Byliśmy zaskoczeni tak dużym zainteresowaniem. Wśród uczestników znalazły się zarówno osoby trenujące tradycyjną piłkę nożną, jak i ludzie, którzy po prostu chcieli dowiedzieć się, jak to jest grać bez wzroku.
Szczególnie zapamiętałem wypowiedzi dzieci, które mówiły, iż to świetny pomysł i iż osoby niewidome również mogą grać w piłkę. Pewnego dnia spotkałem choćby dwie dziewczynki, które wcześniej uczestniczyły w naszym wydarzeniu. Rozpoznały mnie podczas spaceru z córeczką, przywitały się i powiedziały, iż chętnie przyszłyby jeszcze na trening.
To pokazało mi, iż takie spotkania mają sens. choćby jednorazowe wydarzenie może zostać komuś w pamięci i zmienić jego spojrzenie na osoby niewidome.

E.O.: Zależy Ci więc nie tylko na popularyzacji sportu, ale przede wszystkim na budowaniu relacji i przełamywaniu stereotypów.

M.L.: Właśnie tak. Chciałbym, żebyśmy jak najczęściej wychodzili z działalnością poza salę treningową i pokazywali się mieszkańcom Lublina. Zależy mi, żeby ludzie mogli nas zobaczyć, porozmawiać z nami i samodzielnie spróbować blind footballu.
Chcę też, żeby zrozumieli, iż jesteśmy zwyczajnymi ludźmi, którzy mieszkają w tym samym mieście, pracują, zakładają rodziny, mają zainteresowania i realizują swoje pasje.
Bezpośrednie spotkania są najlepszym sposobem na przełamywanie stereotypów. Możemy przy okazji opowiedzieć, jak prawidłowo pomóc osobie niewidomej spotkanej na ulicy. Chciałbym, żeby ludzie nie bali się podejść i zapytać, czy potrzebujemy pomocy. Czasami wystarczy zwykła rozmowa, żeby przełamać wiele barier.

E.O.: Sport to istotny filar działalności stowarzyszenia, ale nie chcecie ograniczać się wyłącznie do aktywności fizycznej. Jakie inne inicjatywy udało Wam się zrealizować?

M.L.: Wiemy, iż nie każdy interesuje się sportem, dlatego chcemy proponować osobom z dysfunkcją wzroku różne możliwości rozwoju.
Jednym z przedsięwzięć, z których jestem szczególnie dumny, jest zorganizowanie – według naszej wiedzy – pierwszego w Polsce kursu pierwszej pomocy dostosowanego do potrzeb osób niewidomych i słabowidzących. Sam w nim uczestniczyłem i byłem zachwycony. Prowadzący, który na co dzień pracuje jako ratownik medyczny, świetnie przygotował się do tego wyzwania. Mogliśmy samodzielnie ćwiczyć, poznawać poszczególne czynności poprzez dotyk i wielokrotnie powtarzać zadania. Wiele osób mówiło później, iż czuje się znacznie pewniej i ma większe przekonanie, iż w sytuacji zagrożenia będzie potrafiło zareagować. To dało mi ogromną satysfakcję.
Kiedy opowiadaliśmy o tym pomyśle, niektórzy zastanawiali się, czy osoby niewidome w ogóle będą w stanie nauczyć się udzielania pierwszej pomocy. Nasze warsztaty pokazały, iż naprawdę wiele można zrobić, jeżeli stworzy się odpowiednie warunki.

E.O.: Czy planujecie kolejne edycje?

M.L.: Tak. Złożyliśmy wniosek w konkursie PFRON-u z pomysłem zorganizowania wydarzenia ogólnopolskiego. Chcielibyśmy zaprosić osoby z różnych części Polski na weekendowe spotkanie w Lublinie. Niestety, największą przeszkodą pozostaje finansowanie. Czasami mam poczucie, iż łatwiej uzyskać środki na podobne do siebie warsztaty niż na coś nowego, co wymaga innego podejścia. Nie chcę umniejszać znaczenia nauki chodzenia z białą laską czy obsługi telefonu – to bardzo potrzebne umiejętności. Nasze potrzeby jednak się na tym nie kończą. Pierwsza pomoc jest równie istotna. Dlaczego mielibyśmy z góry zakładać, iż nie możemy się jej nauczyć?

E.O.: Czy młodym organizacjom trudno przebić się w środowisku, w którym od lat działają już duże, rozpoznawalne instytucje?

M.L.: Zdecydowanie. W Lublinie funkcjonują organizacje, które od wielu lat wspierają osoby niewidome. Mają doświadczenie, kontakty i wypracowane sposoby pozyskiwania środków. My jesteśmy na początku drogi, dlatego trudniej nam zaistnieć.
Uważam jednak, iż organizacje powinny przede wszystkim uzupełniać swoją działalność, a nie konkurować o te same osoby i możliwości finansowania. Chodzi przecież o ludzi i ich potrzeby. To oni powinni mieć możliwość wyboru, z jakich zajęć chcą korzystać i jakie umiejętności rozwijać. Nie chcemy działać według zasady, iż skoro czegoś dotąd nie robiono, to znaczy, iż nie da się tego zrobić. Wolimy szukać rozwiązań i sprawdzać, co możemy osiągnąć. Najważniejsze, żeby nasze działania miały realną wartość dla uczestników.

E.O.: Wiem również, iż w ramach Waszych działań powstały podcasty. To kolejny sposób na oddanie głosu osobom z dysfunkcją wzroku?

M.L.: Tak. Chcieliśmy sprawdzić, czy osoby niewidome i słabowidzące będą zainteresowane publicznym opowiadaniem o swoich doświadczeniach, niepełnosprawności i o tym, jak mogą zmieniać otaczający je świat.
Niektóre osoby początkowo krępowały się i nie czuły pewnie przed mikrofonem. Po nagraniach okazało się jednak, iż chętnie wzięłyby udział w kolejnych takich przedsięwzięciach.
Uważam, iż powinniśmy otwarcie mówić o swoim życiu. Nie tylko o trudnościach, ale również o sukcesach, zainteresowaniach, marzeniach i codziennych doświadczeniach. W ten sposób możemy przełamywać stereotypy i docierać do osób, które być może nigdy wcześniej nie miały okazji porozmawiać z osobą niewidomą.

E.O.: Czy często słyszysz, iż czegoś nie da się zrobić? Jak reagujesz na takie słowa?

M.L.: Wielokrotnie. Staram się jednak nie traktować takich stwierdzeń jako ostatecznej odpowiedzi. Zamiast tego zastanawiam się, jak znaleźć rozwiązanie.
Często ludzie nie potrafią sobie wyobrazić, jak osoba niewidoma funkcjonuje na co dzień. Nie chodzi choćby o spektakularne osiągnięcia, takie jak jazda na nartach czy gra w piłkę. Dla niektórych zaskoczeniem jest już to, iż potrafimy samodzielnie posmarować kromkę chleba.
Nie twierdzę, iż wszystko jest łatwe ani iż nie istnieją ograniczenia. Chodzi jednak o to, żeby nie zakładać z góry, iż czegoś nie da się osiągnąć. Czasami trzeba znaleźć inną drogę albo podejść do zadania z zupełnie innej strony.
Zawsze namawiam, żeby się nie poddawać i przynajmniej spróbować. Kiedy coś, co początkowo wydawało się niemożliwe, w końcu nam się udaje, satysfakcja pozostało większa.

E.O.: Co daje Ci działalność społeczna? I kto jest Twoim największym wsparciem w codziennych wyzwaniach?

M.L.: Przede wszystkim satysfakcję i poczucie, iż jestem potrzebny. Ogromną euforia daje mi świadomość, iż mogę realizować własne pomysły, a jednocześnie odpowiadać na potrzeby innych ludzi.
Największym wsparciem są dla mnie rodzina i przyjaciele. Ze względu na niepełnosprawność wzroku w wielu sprawach potrzebuję pomocy, na przykład przy dokumentacji czy kwestiach technicznych. Mam wokół siebie ludzi, którzy poświęcają swój prywatny czas i często zupełnie bezinteresownie angażują się w nasze przedsięwzięcia. Bardzo to doceniam.
Nie zawsze jest łatwo. Zdarza się, iż muszę zarwać noc albo zrezygnować z własnych przyjemności, żeby dopilnować spraw organizacyjnych. Bywało też tak, iż długo czekaliśmy na efekty naszej pracy. Jednak ten rok był pod tym względem wyjątkowy. Udało nam się zrealizować kilka ważnych inicjatyw, a pozytywne opinie uczestników wynagrodziły wcześniejszy wysiłek.

E.O.: A jak Twoja narzeczona, Julia, odnajduje się w tym wszystkim? Nie brakuje jej czasami zwyczajnie Ciebie, kiedy stowarzyszenie pochłania tak dużo czasu?

M.L.: Na szczęście Julia bardzo mnie wspiera. Jest moją najbliższą współpracowniczką i osobą, która najczęściej pomaga mi w różnych sprawach.
Oczywiście musi również znosić moje gorsze chwile. Kiedy nie uda nam się zdobyć dofinansowania albo pojawiają się problemy organizacyjne, wpływa to na moje samopoczucie. Staram się jednak oddzielać działalność społeczną od życia prywatnego. Szczególnie zależy mi na tym, żeby znaleźć czas dla córeczki i pamiętać, iż rodzina jest dla mnie najważniejsza.
Wiem, iż dla Julii nie zawsze jest to łatwe. Musi być cierpliwa i zaakceptować moje pomysły, czasami również moje fanaberie. Na szczęście sama czerpie dużo euforii z działalności stowarzyszenia. Lubi pomagać i chętnie uczestniczy w naszych inicjatywach. Bardzo się cieszę, iż mam obok siebie osobę, która nie tylko rozumie moje zaangażowanie, ale również chce być częścią tego, co wspólnie tworzymy.

E.O.: Na zakończenie naszej rozmowy chciałabym zapytać Cię o coś bardziej osobistego. Czy jest jakaś myśl, życiowa dewiza albo wskazówka, którą chciałbyś przekazać naszym czytelnikom?

M.L.: Przede wszystkim chciałbym zachęcić każdego, żeby wierzył w siebie i nie rezygnował ze swoich marzeń. Żeby słuchał głosu serca i robił jak najwięcej, by być szczęśliwym. A jeżeli jest osobą z niepełnosprawnością, żeby starał się przekuwać ją w swój atut, zamiast pozwalać, by definiowała całe jego życie.
Jeżeli ktoś walczy z trudnościami, z którymi nie potrafi sobie poradzić, nie powinien bać się prosić o pomoc specjalistów. Czasami potrzebna jest profesjonalna pomoc, a czasami po prostu rozmowa z drugim człowiekiem. Jestem otwarty na takie rozmowy i chętnie podzielę się własnymi doświadczeniami.
Zapraszamy również do współpracy organizacje, instytucje i osoby prywatne. Możemy zorganizować pokaz blind footballu, przywieźć specjalne piłki z dzwoneczkami i dać uczestnikom możliwość spróbowania swoich sił. Chcemy dzielić się naszą pasją i pokazywać świat z nieco innej perspektywy.

E.O.: Bardzo Ci dziękuję za tę rozmowę. Życzę Ci, żebyś nigdy nie stracił entuzjazmu, który towarzyszy Ci w podejmowaniu kolejnych wyzwań.

A Tobie osobiście życzę spełnienia marzeń, niegasnącej wiary we własne możliwości, wielu pięknych chwil w życiu rodzinnym i jak najwięcej powodów do dumy. Obyś na swojej drodze spotykał ludzi, którzy będą chcieli iść z Tobą ramię w ramię, bo przecież najpiękniejsze sukcesy osiąga się wspólnie.

Galeria zdjęć

Rozmawiała: Ewelina Orzechowska
Zdjęcie z archiwum prywatnego Marcina Lubczyka

Materiał powstał w ramach projektu „Wzmacniamy aktywność”
realizowanego w okresie 01.01.2025 r. – 29.02.2028 r.
przez Lubelskie Forum Organizacji Osób Niepełnosprawnych – Sejmik Wojewódzki

Zadanie publiczne jest dofinansowane ze środków PFRON

UWAGA: Pobieranie, kopiowanie i jakiekolwiek inne wykorzystanie treści dostępnych w powyższym materiale wymaga pisemnej zgody LFOON – SW będącego właścicielem serwisu www.niepelnosprawnilublin.pl.

Idź do oryginalnego materiału