Zmącony obraz. Epidemia chorób psychicznych – jak z nią walczyć?

instytutsprawobywatelskich.pl 3 godzin temu

Katarzyna Prot-Klinger

Rozwiń biogram

Profesor doktor habilitowana nauk medycznych, lekarka psychiatra oraz psychoterapeutka i analityczka grupowa. Wykłada w Instytucie Psychologii Akademii Pedagogiki Specjalnej imienia Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. W pracy naukowej i klinicznej specjalizuje się w problematyce indywidualnych oraz grupowych reakcji na wydarzenia traumatyczne. Jest autorką licznych artykułów naukowych oraz monografii „Życie po Zagładzie”. Jako ekspertka łącząca wiedzę medyczną z perspektywą humanistyczną, opatrzyła przedmową polskie wydanie książki Roberta Whitakera „Zmącony obraz. Leki psychotropowe i epidemia chorób psychicznych w Ameryce”, otwierając debatę o współczesnych modelach leczenia zdrowia psychicznego.

Dysponujemy coraz większą liczbą farmaceutyków najnowszej generacji, które lekarze chętnie przepisują cierpiącym pacjentom. Dlaczego zatem liczba osób zmagających się z poważnymi kryzysami psychicznymi zamiast spadać, rośnie, i to w zastraszającym tempie?
Katarzyna Prot-Klinger

Oto historia medycznej zagadki, arcyciekawej, a zarazem wymagającej pilnego rozwiązania, dotyczy ona bowiem ukrytej epidemii, z powodu której cierpią miliony Amerykanów, w tym coraz więcej dzieci. W ciągu ostatnich pięciu dekad epidemia przybrała na sile. Każdego dnia odbiera zdolność normalnego funkcjonowania kolejnym 850 dorosłym i 250 dzieciom. Co więcej, te wstrząsające liczby nie oddają prawdy o skali problemu, gdyż dotyczą jedynie osób na tyle ciężko chorych, iż ich rodzinom lub opiekunom zostaje przyznane prawo do zasiłków z powodu niepełnosprawności, wypłacanych przez rząd federalny.
Robert Whitaker, „Zmącony obraz. Leki psychotropowe i epidemia chorób psychicznych w Ameryce”

Mówię wszystkim ludziom iż depresja nie istnieje
Ktoś wymyślił kiedyś prozak i się z tego głośno śmieje
Mówię wszystkim ludziom iż są znarkotyzowani
Religiami, doktrynami, tabletkami, aptekami (…)
Witek Muzyk Ulicy, „Głowa spuszczona w dół”

Jako psychiatra z wieloletnim stażem, firmuje pani swoim nazwiskiem książkę „Zmącony obraz”, która podważa fundamenty współczesnej farmakoterapii. Co w argumentacji Roberta Whitakera uznała pani za na tyle rzetelne i ważne, by zaprezentować to polskiemu czytelnikowi, ryzykując polemikę z głównym nurtem środowiska lekarskiego?
Whitaker pokazuje dane sugerujące, iż choć leki dają doraźną ulgę, długofalowo mogą utrudniać powrót do pełnego zdrowia. Jak pani, jako praktyk, godzi te doniesienia z codzienną pracą z pacjentem?
W piosence „Głowa spuszczona w dół” słyszymy o tłumie, który stracił kontakt wzrokowy i bliskość. Jak pani, zajmując się zawodowo traumą i więziami, ocenia wpływ ekranów na naszą biologię? Czy to, co diagnozujemy jako „depresję”, nie jest czasem zdrowym krzykiem organizmu, który nie radzi sobie z cyfrowym szaleństwem, zwanym „cyfryzacją”?
Whitaker sugeruje, iż rozszerzanie kryteriów diagnostycznych (np. u dzieci) służy rynkowi, a nie pacjentom. Czy zauważa pani w polskiej psychiatrii trend „medykalizacji”?
Brakuje w tej chwili rzetelnych danych naukowych na temat prawdziwych skutków przyjmowania leków psychiatrycznych, tak długoterminowo jak i krótkoterminowo. Zamiast tego mamy nieuczciwą naukę, która pozuje na rzetelną i to ją właśnie przedstawia się jako źródło „dowodów” na skuteczność wprowadzanych do użycia farmaceutyków, Robert Whitaker, „Rozmowa z Robertem Whitakerem”.
Proszę o komentarz.
Whitaker mówi o braku „uświadomionej zgody” – pacjenci często nie wiedzą o długofalowych skutkach brania psychotropów. Jak w dzisiejszym, szybkim systemie polskiej ochrony zdrowia budować prawdziwą świadomość pacjenta, by nie był on tylko biernym odbiorcą recepty?
Jakiego ważnego pytania nikt pani jeszcze nie zadał w tematach, o których rozmawiamy? I jaka jest na to pytanie odpowiedź?