Było już cicho, ostatni klienci wyszli, a ja zaczynałam porządkować ladę. Drzwi skrzypnęły i zobaczyłam go — może dziesięć, jedenaście lat, w za dużej kurtce, z czapką zsuniętą na oczy.
Podszedł powoli.
— Dzień dobry — powiedział cicho.
— Dzień dobry — odpowiedziałam. — W czym mogę pomóc?
Wyciągnął z kieszeni zmiętą kartkę.
— Potrzebuję tych leków.
Spojrzałam na listę. Nazwy znałam dobrze. To nie były witaminy ani syrop na kaszel. To były leki na serce.
— Dla kogo? — zapytałam.
— Dla babci.
Coś w jego głosie sprawiło, iż przestałam traktować tę rozmowę jak zwykłą sprzedaż.
— Masz receptę?
Pokręcił głową.
— Pani doktor powiedziała, iż można je kupić bez.
Skinęłam głową. To się zgadzało.
— Dobrze. Już podaję.
Zebrałam leki i podałam mu cenę.
Zamarł.
Stał przez chwilę w ciszy, jakby liczył w głowie coś, co i tak nie chciało się zgodzić.
— Ja… — zaczął — nie mam tyle.
Spojrzałam na niego uważniej.
— Ile masz?
Wyciągnął z kieszeni kilka monet. Policzył je na ladzie, bardzo dokładnie.
— Tyle.
To była może jedna trzecia potrzebnej kwoty.
Zapadła cisza.
— Mogę… — zawahał się — mogę coś zrobić?
— Co masz na myśli?
Podniósł wzrok. W jego oczach nie było wstydu. Była determinacja.
— Mogę umyć podłogi. Albo poukładać coś. Ja naprawdę umiem.
Serce mi ścisnęło.
— To nie działa w ten sposób — powiedziałam cicho.
Zacisnął dłonie.
— Babcia musi je wziąć dzisiaj — dodał szybko. — Ona mówi, iż nic jej nie jest, ale w nocy było źle. Bardzo źle.
Nie wiedziałam, co powiedzieć.
— Gdzie są twoi rodzice? — zapytałam.
— Nie ma ich — odpowiedział krótko.
Nie dopytywałam.
Stał przede mną i czekał. Nie błagał. Nie płakał. Po prostu czekał, jak ktoś, kto wie, iż nie ma innego wyjścia.
— Mogę przyjść jutro i odpracować — powiedział. — Naprawdę.
Wzięłam głęboki oddech.
— Jak masz na imię?
— Kuba.
— Kuba… — zaczęłam — a gdzie jest twoja babcia?
— W domu. Leży.
— Sama?
Skinął głową.
Poczułam, jak coś we mnie pęka.
Nie zrobiłam tego dla procedur. Nie dla zasad. Nie dla regulaminu.
Zebrałam leki i zapakowałam je do torby.
— Weź — powiedziałam.
Spojrzał na mnie z niedowierzaniem.
— Ale ja nie zapłaciłem.
— Wiem.
— Oddam — powiedział szybko. — Naprawdę oddam.
— Wierzę ci.
Zawahał się.
— Mogę chociaż umyć podłogę?
Uśmiechnęłam się przez łzy.
— Nie dzisiaj.
Wziął torbę ostrożnie, jakby była czymś bardzo cennym.
— Dziękuję — wyszeptał.
— Poczekaj — powiedziałam. — Idę z tobą.
Spojrzał zaskoczony.
— Po co?
— Żeby zobaczyć, czy twoja babcia nie potrzebuje czegoś więcej.
Szliśmy w ciszy. Było zimno, a on co chwilę zerkał na torbę, jakby sprawdzał, czy to wszystko naprawdę się dzieje.
Mieszkanie było małe, ciemne. Zapach wilgoci i leków uderzył mnie od progu.
Babcia leżała na łóżku, blada, słaba. Kiedy mnie zobaczyła, próbowała się podnieść.
— Kto to? — zapytała.
— Pani wnuk przyszedł po leki — odpowiedziałam.
Spojrzała na niego.
— Mówiłam, żebyś nie chodził…
— Musiałem — powiedział.
Podałam jej leki, wyjaśniłam dawkowanie. Zadzwoniłam też po lekarza, choć protestowała.
— Nie trzeba — powtarzała.
Ale trzeba było.
Kiedy wychodziłam, Kuba stał w drzwiach.
— Przyjdę jutro — powiedział. — Posprzątam.
Pokręciłam głową.
— Nie musisz.
— Muszę — odpowiedział stanowczo. — Bo ja nie chcę brać za darmo.
Patrzyłam na niego i wiedziałam jedno.
Ten chłopiec nie przyszedł do apteki tylko po leki.
Przyszedł pokazać, czym jest odpowiedzialność, kiedy życie zmusza do niej zbyt wcześnie.
Następnego dnia rzeczywiście przyszedł.
I umył podłogę.
A ja pozwoliłam mu to zrobić.
Nie dlatego, iż musiał oddać dług.
Tylko dlatego, iż to była jedyna rzecz, której nie chciałam mu odbierać.
Godność.
