Na przestrzeni wieków zęby były nie tylko narzędziem służącym do gryzienia i rozdrabniania pokarmów, ale także nośnikiem znaczeń kulturowych i symboli społecznych. W wielu tradycyjnych społecznościach modyfikacje zębów pełniły funkcje rytualne, estetyczne, lecznicze, a choćby magiczne, odzwierciedlając tożsamość, status czy przynależność do grupy.
W Afryce Zachodniej, w niektórych plemionach, popularne było szlifowanie kłów lub wycinanie części zębów w celu oznaczenia przejścia w dorosłość lub przynależności do klanu. W Nigerii lud Yoruba praktykował niewielkie nacięcia na przednich zębach dzieci, co miało znaczenie zarówno estetyczne, jak i społeczne – wyróżniało jednostki i oznaczało gotowość do uczestniczenia w dorosłym życiu plemiennym. Podobne rytuały praktykowały plemiona z terenów dzisiejszego Kamerunu, gdzie zęby były również ozdabiane złotem lub kością.
Zęby zdobione kamieniami szlachetnymi
W Ameryce Środkowej i Południowej, Majowie oraz Olmekowie nadawali kształt zębom poprzez szlifowanie i zdobienie ich kamieniami szlachetnymi. Dla elity pięknie wyrzeźbione zęby były symbolem władzy, bogactwa oraz prestiżu. Wykorzystanie turkusu, jadeitu czy innych kamieni ozdobnych w zębach przednich miało również wymiar rytualny – miało chronić właściciela przed złymi duchami i świadczyć o wysokim statusie społecznym.
Podobnie w Azji Południowo-Wschodniej, szczególnie na Bali, przez wieki praktykowano rytuał szlifowania zębów (metatah), który stanowił istotny element przejścia w dorosłość. Zabieg polegał na spiłowaniu kłów i siekaczy, aby pozbawić je ostrych kształtów symbolizujących negatywne cechy ludzkiej natury, takie jak gniew, zazdrość czy pożądanie. W kulturze balijskiej wierzono, iż dopiero po tym rytuale człowiek staje się w pełni dojrzały duchowo i społecznie, gotowy do małżeństwa oraz pełnienia obowiązków wobec wspólnoty. Choć sam zabieg miał charakter fizyczny, jego znaczenie było głęboko duchowe i religijne – towarzyszyły mu modlitwy, ofiary oraz obecność kapłana, który nadawał całemu wydarzeniu sakralny wymiar.
Również w Oceanii tradycje stomatologiczne były nierozerwalnie związane z rytuałami. W Papui-Nowej Gwinei w ramach inicjacji plemiennych poddawano dzieci i młodzież szlifowaniu zębów. W kulturze tych społeczności taki zabieg oznaczał gotowość do udziału w dorosłych obowiązkach – stanowił element przygotowania do ról społecznych: jako rodziców i wojowników.
Piękno zębów barwionych na czarno
W Japonii, szczególnie w okresie Heian (VIII-XII w.), rozpowszechniona była praktyka ohaguro, polegająca na czernieniu zębów specjalną mieszanką opartą na związkach żelaza. Zabieg ten był popularny wśród arystokracji oraz zamężnych kobiet i stanowił symbol dojrzałości, lojalności oraz wysokiego statusu społecznego. Czarne zęby uznawano za oznakę piękna i elegancji, a sam rytuał miał również wymiar praktyczny – substancja używana do barwienia działała ochronnie, zmniejszając ryzyko próchnicy.
Z kolei w Afryce i Azji południowo-wschodniej stosowano zioła i okłady na dziąsła lub specjalne wycinanie objętych próchnicą tkanek zębów, co miało funkcję zarówno leczniczą, jak i rytualną – zabieg mógł być przeprowadzany przez szamana, co dodatkowo nadawało mu wymiar duchowy.
Źródła: Alt, K. W., Rösing, F. W., & Teschler-Nicola, M. (red.). Dental Anthropology: Fundamentals, Limits, and Prospects. Springer-Verlag, Wiedeń 1998.
Milner, G. R., Larsen, C. S. Teeth as Tools: Dental Pathology and Cultural Behavior. Academic Press., 2001.
