W Niemczech herbata jest czymś więcej niż tylko napojem na chłodne wieczory. W wielu domach jest częścią codziennych przyzwyczajeń, a u osób starszych często pojawia się przy śniadaniu, po obiedzie, wieczorem albo wtedy, gdy trzeba po prostu przygotować coś ciepłego do picia.

Jeżeli pracujesz jako opiekunka osób starszych w Niemczech, bardzo gwałtownie możesz zauważyć, iż podopieczny ma swoje ulubione herbaty i często dokładnie wie, którą chce wypić o danej porze dnia.

Co ciekawe, niemieckie nazwy herbat mogą być dla Polaka początkowo nieoczywiste. Kamillentee, Pfefferminztee, Hagebuttentee czy Fenchel-Anis-Kümmeltee to nazwy, które warto znać, szczególnie podczas pracy na niemieckiej szteli.

Poniżej zebrałam herbaty, które warto znać.

1. Kamillentee – herbata rumiankowa

Po polsku: herbata rumiankowa
Po niemiecku: Kamillentee
Wymowa: kamilentee

Rumianek jest jedną z najbardziej klasycznych niemieckich herbat ziołowych. Kamille należy razem z Pfefferminze do najpopularniejszych pojedynczych herbat ziołowych.

Na co pije się rumianek?

Herbatę rumiankową tradycyjnie wybiera się przede wszystkim:

• po cięższym posiłku,

• przy uczuciu pełności,

• przy dolegliwościach żołądkowych,

• jako łagodny, ciepły napój wieczorem,

• podczas przeziębienia.

Warto jednak rozróżnić tradycyjne zastosowanie zioła od potwierdzonego działania leczniczego. Herbata nie jest lekiem i nie powinna zastępować leczenia.

Dla niemieckiego seniora filiżanka Kamillentee może być po prostu dobrze znanym napojem, który pije od wielu lat.

2. Pfefferminztee – herbata miętowa

Po polsku: herbata miętowa
Po niemiecku: Pfefferminztee
Wymowa: pfeferminc-te

Mięta to kolejny absolutny klasyk. Pfefferminze jest jedną z najpopularniejszych wśród pojedynczych herbat ziołowych na niemieckim rynku.

Za charakterystyczny chłodny smak mięty odpowiada przede wszystkim mentol. Herbatę miętową stosuje się przy dolegliwościach żołądkowo-jelitowych i podczas przeziębienia.

Na co pije się Pfefferminztee?

Najczęściej jako:

• herbatę po posiłku,

• napój przy uczuciu ciężkości,

• orzeźwiającą herbatę,

• tradycyjny napój przy lekkich dolegliwościach trawiennych.

W niemieckim domu możesz usłyszeć:

„Ich möchte einen Pfefferminztee.”

czyli:

„Chciałbym/chciałabym herbatę miętową.”

3. Hagebuttentee – herbata z dzikiej róży

Po polsku: herbata z dzikiej róży
Po niemiecku: Hagebuttentee
Wymowa: hagebuten-tee

To jedna z tych herbat, które wielu Polakom również bardzo dobrze kojarzą się z domową kuchnią i tradycyjnymi sposobami dbania o zdrowie.

Hagebutte oznacza dziką różę, a jej czerwone owoce wykorzystuje się między innymi do przygotowywania herbat, przetworów i konfitur.

Dlaczego pije się Hagebuttentee?

Dzika róża jest szczególnie znana z zawartości witaminy C, a także innych składników roślinnych.

Herbata z dzikiej róży jest chętnie wybierana jako:

• owocowy napój na chłodniejsze dni,

• alternatywa dla czarnej herbaty,

• napój do śniadania,

• herbata o lekko kwaskowatym smaku.

Ma również tę zaletę, iż dobrze smakuje zarówno sama, jak i z odrobiną miodu.

4. Darjeeling – klasyczna czarna herbata

Po polsku: herbata Darjeeling
Po niemiecku: Darjeeling Tee
Wymowa: dar-dżiling tee

Darjeeling różni się od pozostałych herbat z tego zestawienia, ponieważ jest czarną herbatą, a nie naparem ziołowym.

Pochodzi z regionu Darjeeling w Indiach i jest ceniona za delikatny, charakterystyczny aromat.

Warto ją znać szczególnie wtedy, gdy podopieczny lubi tradycyjną czarną herbatę.

Dlaczego senior może wybierać Darjeeling?

Przede wszystkim ze względu na:

• charakterystyczny smak,

• aromat,

• zawartość kofeiny,

• przyzwyczajenie do klasycznej czarnej herbaty.

To nie jest więc herbata, którą należy przedstawiać jako „zioło na konkretną dolegliwość”. Jest po prostu klasycznym napojem herbacianym.

5. Fencheltee – herbata z kopru włoskiego

Po polsku: herbata z kopru włoskiego
Po niemiecku: Fencheltee
Wymowa: fenchel-tee

Fencheltee jest w Niemczech bardzo dobrze znaną herbatą ziołową. Koper włoski należy do popularnych pojedynczych herbat ziołowych.

Tradycyjnie Fencheltee kojarzy się przede wszystkim z układem pokarmowym, szczególnie z wzdęciami, uczuciem pełności i lekkimi skurczami.

Ważna informacja

W przypadku kopru włoskiego warto zachować umiar. Ze względu na obecność estragolu zaleca się ją pić jedynie okazjonalne, a nie codzienne przez długi czas.

6. Fenchel-Anis-Kümmeltee – koper włoski, anyż i kminek

Po polsku: herbata z kopru włoskiego, anyżu i kminku
Po niemiecku: Fenchel-Anis-Kümmeltee
Wymowa: fenchel-anis-kymel-tee

To bardzo charakterystyczna niemiecka mieszanka.

Nazwa jest prosta, kiedy się ją rozłoży:

• Fenchel – koper włoski,

• Anis – anyż,

• Kümmel – kminek,

• Tee – herbata.

Taką mieszankę można spotkać szczególnie wśród herbat kojarzonych z trawieniem.

Do czego tradycyjnie się ją pije?

Najczęściej po posiłku, gdy pojawia się:

• uczucie pełności,

• wzdęcia,

• dyskomfort trawienny.

Trzeba jednak pamiętać, iż zawiera koper włoski, dlatego również w tym przypadku nie należy traktować jej jako napoju do bezgranicznego, codziennego spożywania.

7. 8-Kräuter-Tee – herbata z ośmiu ziół

Po polsku: herbata z ośmiu ziół
Po niemiecku: 8-Kräuter-Tee
Wymowa: acht-krojter-tee

Tutaj trzeba uważać na jedną rzecz.

8-Kräuter-Tee nie oznacza jednej, zawsze identycznej receptury. Skład mieszanki zależy od producenta. Dlatego przed podaniem jej seniorowi zawsze warto przeczytać opakowanie.

W takich mieszankach mogą znajdować się różne zioła, na przykład mięta, melisa, rumianek, koper włoski czy inne rośliny.

Dlaczego takie mieszanki są popularne?

Bo pozwalają połączyć kilka smaków w jednej filiżance.

Dla osoby starszej może to być po prostu klasyczna Kräutertee, czyli herbata ziołowa, którą pije zamiast czarnej herbaty.

8. Waldfrüchtetee – herbata z owoców leśnych

Po polsku: herbata z owoców leśnych
Po niemiecku: Waldfrüchtetee
Wymowa: wald-frychte-tee

Waldfrüchtetee to zupełnie inna kategoria niż herbaty ziołowe.

Jest to mieszanka owocowa, zwykle o intensywnym, owocowym aromacie i często czerwonym kolorze naparu.

W niemieckich gospodarstwach domowych herbaty owocowe i ziołowe zajmują bardzo ważne miejsce.

Dlaczego senior może ją lubić?

Ponieważ:

• nie ma typowego smaku czarnej herbaty,

• można ją pić bez cukru,

• ma intensywny owocowy aromat,

• dobrze smakuje zarówno zimą, jak i latem.

W mieszankach owocowych mogą pojawiać się między innymi owoce leśne, hibiskus, jabłko czy dzika róża.

9. Melissentee – herbata z melisy

Po polsku: herbata z melisy
Po niemiecku: Melissentee
Wymowa: melisa-tee

Melisa jest bardzo dobrze znanym ziołem także w Niemczech.

Melissentee kojarzy się przede wszystkim z wieczornym odpoczynkiem i spokojem. Wiele osób wybiera ją jako łagodny napój przed snem.

10. Entwässerungstee – herbata „na odprowadzanie wody”

Po polsku: herbata moczopędna / herbata na odprowadzanie wody
Po niemiecku: Entwässerungstee
Wymowa: entwesserung-tee

To bardzo interesująca nazwa, którą opiekunka w Niemczech może usłyszeć od podopiecznego.

Entwässern oznacza odwadniać lub usuwać nadmiar wody, dlatego Entwässerungstee to określenie stosowane wobec mieszanek mających działanie moczopędne.

W zależności od produktu mogą znajdować się w nich na przykład:

• pokrzywa,

• liść brzozy,

• skrzyp,

• mniszek.

W przypadku seniorów szczególnie ważne jest też odpowiednie nawodnienie.

Dlatego nie powinno się podawać seniorowi Entwässerungstee „na własną rękę”, zwłaszcza jeżeli przyjmuje leki lub ma problemy z nerkami, sercem czy gospodarką płynów.

Jakie herbaty warto znać, pracując u niemieckiego seniora?

Jeżeli dopiero zaczynasz pracę w Niemczech, warto zapamiętać przynajmniej te nazwy:

Nie każda „herbata na coś” jest lekarstwem

To szczególnie ważne podczas opieki nad osobą starszą.

Senior może powiedzieć:

„Ich brauche einen Tee für den Magen.”

czyli:

„Potrzebuję herbaty na żołądek.”

Nie oznacza to jednak, iż opiekunka powinna samodzielnie dobierać zioła do chorób podopiecznego.

Osoby starsze często przyjmują kilka leków jednocześnie, dlatego przy regularnym stosowaniu mocnych mieszanek ziołowych warto zachować ostrożność i w razie wątpliwości zapytać lekarza lub farmaceutę.

Co ciekawe, herbata może być też częścią codziennej rutyny seniora

Dla opiekunki znajomość nazw herbat to nie tylko kwestia języka niemieckiego.

Jeżeli podopieczny codziennie po śniadaniu pije Pfefferminztee, wieczorem wybiera Melissentee, a po obiedzie prosi o Fenchel-Anis-Kümmeltee, gwałtownie staje się to częścią jego codziennego rytmu.

I właśnie takie drobne rzeczy często mają duże znaczenie w pracy z osobą starszą.

A jaką herbatę najczęściej piją Twoi podopieczni?

Czy na niemieckiej szteli spotkałaś się z którąś z tych herbat?
Która jest ulubioną herbatą Twojego podopiecznego – rumianek, mięta, dzika róża, melisa, a może zupełnie inna?

Napisz w komentarzu – może dzięki Tobie poznamy kolejne herbaty, które szczególnie lubią niemieccy seniorzy.