Po wizycie lekarz niepostrzeżenie wsunął mi do kieszeni karteczkę: Uciekaj od swojej rodziny!. Dopiero tego wieczoru zrozumiałem, iż właśnie uratował mi życie Ale to, co się wydarzyło później, przerosło wszelkie wyobrażenia.
Po kolejnym spotkaniu z moim lekarzem rodzinnym, panem Arkadiuszem Borkowskim człowiekiem, którego znałem od lat podczas pożegnania ukradkiem wcisnął mi w płaszcz złożony liścik. Spojrzałem na niego zdziwiony, a on tylko przyłożył palec do ust i pokiwał smutno głową. Rozwinąłem karteczkę dopiero na szpitalnym korytarzu, gdy wyszedłem z gabinetu. Zadrżałem: na kartce pośpiesznie napisane były cztery słowa: Odejdź od swojej rodziny.
Najpierw wydało mi się to niedorzecznym żartem. Ale tego samego wieczoru uświadomiłem sobie, iż ta karteczka mogła uratować mi życie. Wracając do domu, nie mogłem przestać myśleć o dziwnym zachowaniu doktora Arkadiusza. Zajmował się moim zdrowiem jeszcze za życia mojej nieodżałowanej żony. Zawsze troskliwy, rozważny, godny zaufania. I nagle taki gest? Może starość odbija mu się na psychice? Z tymi myślami zgniótłem kartkę i schowałem z powrotem do kieszeni płaszcza.
Moje życie wydawało się ułożone i przewidywalne. Po śmierci żony jedyną euforią stał się syn, Igor. Rok temu przyprowadził do nas narzeczoną, Jolę pokochałem ją jak własną córkę. Po ślubie zamieszkali ze mną w moim trzypokojowym mieszkaniu na warszawskim Ursynowie. Tato, przecież nie zostawimy cię samego! Jesteś całym naszym światem, naszym skarbem! mówił Igor, obejmując mnie. Serce miękło od jego czułości.
Otworzyłem drzwi kluczem. Od progu poczułem przyjemny zapach, z kuchni dobiegała woń świeżo pieczonej szarlotki. Jolka, moja synowa, musiała upiec moje ulubione ciasto. Tato, już wróciłeś! wybiegła z kuchni z szerokim uśmiechem. Co lekarz powiedział? Wszystko w porządku? Jej twarz okazywała taką troskę, iż całkiem zapomniałem o liście. Wszystko dobrze, Jolu. Trochę ciśnienie skacze, dał mi nowe tabletki skłamałem.
Zobaczysz, od razu cię postawią na nogi! Z Igorem przygotowaliśmy też herbatkę ziołową, żeby wzmocnić serce powiedziała, prowadząc mnie do salonu. Igor wyszedł z pokoju. Tata, jak się czujesz? podszedł i pocałował mnie w policzek. Postanowiliśmy cię trochę rozpieszczać. Jolka zdobyła świetne witaminy, bardzo polecane przez znajomego farmaceutę. Będziesz pił z herbatą co wieczór wręczył mi ładny słoiczek. Dziękuję, dzieci. Macie wielkie serca wyszeptałem wzruszony. U mnie nie dzieci, a złoto.
Ich troskliwość była tak uporczywa, iż chwilami czułem się nieswojo. Tłumaczyłem to sobie przesadną miłością choć bywało, iż ta opiekuńczość mnie przytłaczała. Wieczór minął jak zwykle: dzieci ciągle dokładały mi najlepsze kawałki ciasta, dolewały specjalnej herbaty.
Wieczorem poczułem zmęczenie. Poszedłem do siebie. Już prawie zasypiałem, gdy drzwi po cichu zaskrzypiały weszła Jola. Niosła talerzyk z dużą, białą tabletką bez żadnych oznaczeń oraz dymiący kubek z ziołowym naparem. Tato, nie zapomnij o twojej witamince i herbatce wyszeptała cicho.
Postawiła wszystko na szafce i czekała. Usiadłem na łóżku. W tym momencie ich troska wydała mi się wyjątkowo nieznośna, choć nie chciałem robić przykrości synowej. Wziąłem tabletkę, udawałem, iż połykam, ale sprytnie schowałem ją w pięści. Napiłem się odrobinę z kubka i odstawiłem na stolik. Dziękuję, córko, dobranoc.
Odetchnąłem z ulgą. Rozluźniłem pięść, spojrzałem na tabletkę: duża, kredowa, bez smaku wyglądała niepozornie. Rano ją wyrzucę pomyślałem, a potem niechcący upuściłem. Tableta potoczyła się pod stary rzeźbiony kredens. Niech sobie tam leży wzruszyłem ramionami i położyłem się spać.
Nie wiedziałem, iż ten przypadek uratuje mi życie. W nocy obudził mnie dziwny dźwięk cichy, skroboczący pisk. Dochodził spod kredensu. Włączyłem lampkę i zsunąłem nogi z łóżka. Pisk powtórzył się, słabszy. Serce ścisnęło mi się ze strachu. Klęknąłem i zajrzałem pod kredens. Zamarłem.
Pod meblem leżał nasz domowy chomik, puszysty Felek. Zwykle biegał w swojej kuli po całym mieszkaniu, teraz leżał na boku, słabo poruszał łapkami i żałośnie piszczał. Oczy miał ledwo otwarte, oddech przerywany.
Zakląłem i przyciszyłem głos, by nie zbudzić Igora ani Joli. Ostrożnie wyciągnąłem Felka, przytuliłem do piersi. Był gorący, futerko zlepione potem. Co ci, maleńki? wyszeptałem szukając wody.
Nagle zobaczyłem leżącą w rogu tabletkę, tę samą, którą wieczorem schowałem. Leżała obok miejsca, gdzie cierpiał Felek. Piorun przeszedł mi przez głowę: ta biała pigułka, ten witaminowy słoiczek
Drżącą ręką przyjrzałem się tabletce. Żadnych znaków, po prostu biały, gładki owal. Teraz już wiedziałem: to nie są witaminy. To trucizna. Gdybym połknął ją jak kazali
Felek raz jeszcze zadrżał i zastygł. Przytuliłem go czując, jak łzy spływają mi po policzkach. Kiedyś zawsze wyjadał wszystko, co znalazł na podłodze. Musiał znaleźć tabletkę, zjadł i oto co się stało.
W tej chwili przypomniałem sobie karteczkę doktora Arkadiusza: Odejdź od rodziny. On nie żartował. Wiedział, iż grozi mi coś złego i ryzykował wszystkim, by mnie ostrzec.
Serce biło mi jak oszalałe. Rozejrzałem się po pokoju wszystko wyglądało po staremu, ale wrażenie grozy narastało. Musiałem działać szybko, ale dyskretnie.
Owinąłem Felka w chusteczkę i schowałem go głęboko do szafy pochowam później. Teraz musiałem ratować siebie.
Po cichu podszedłem do szafy, wyciągnąłem awaryjną torbę, którą zawsze trzymałem na wypadek nagłego pobytu w szpitalu. Nie śpiesząc się, by nie narobić hałasu, wsadziłem do niej dokumenty, gotówkę, parę ubrań na zmianę. Ręce mi się trzęsły, ale zmuszałem się, by zachować spokój.
Spojrzałem na słoiczek z witaminami, który dał mi Igor. Wziąłem go to może być dowód i również woreczek z ziołami. Może tam też coś dorzucali?
Na palcach otworzyłem drzwi. W mieszkaniu panowała cisza, zegar w salonie tykał monotonnie. Chyba spali albo tylko udawali.
Wysunąłem się na korytarz i nasłuchiwałem. Nic. Powoli, prawie nie oddychając, otworzyłem drzwi wejściowe. Zamek zalaskotał ledwie słyszalnie. Wymknąłem się na klatkę i cicho zbiegłem po schodach.
Na zewnątrz było zimno i pusto. Spojrzałem na okna mieszkania ciemno. Dobrze. Jeszcze nie zauważyli, iż zniknąłem.
Gdzie się udać? Przyszła mi do głowy tylko jedna myśl do doktora Arkadiusza. Tylko on znał prawdę. Tylko u niego mogłem czuć się bezpiecznie i dowiedzieć, co dalej robić.
Mieszkał niedaleko, na sąsiednim osiedlu. Szedłem szybko, obejrzawszy się co chwilę, jakby za każdym winklem miał się pojawić Igor albo Jola. Ale okolica była kompletnie pusta.
W końcu dotarłem do jego klatki. Zadzwoniłem domofonem, ledwo utrzymując się na nogach.
Kto tam? odezwał się cicho przez słuchawkę.
To ja, proszę pana wyszeptałem. Proszę otworzyć. Wszystko zrozumiałem.
Przez chwilę milczał. Otworzył.
Wchodząc po schodach, czułem, jak serce wali mi w gardle. Doktor czekał już na progu, przyjął mnie bez słowa i zamknął drzwi.
Wiedziałem, iż przyjdziesz powiedział, zapraszając do środka. Siadaj, opowiadaj.
Usiadłem na krześle, wyjąłem z torby słoiczek witamin i tabletkę.
Oto, co mi dawali. A Felek zjadł jedną i
Pan Arkadiusz uważnie przyjrzał się tabletce, wyjął z szafki minizestaw laboratoryjny.
Spodziewałem się czegoś takiego powiedział cicho, analizując próbkę. Od miesięcy narzekałeś na zmęczenie, zawroty głowy. Myślałem, iż to starość, ale w badaniach wciąż pojawiały się dziwne substancje. Postanowiłem przyjrzeć się temu bliżej.
Zamilkł, analizując wyniki. Jego twarz stężała.
To neuroleptyk stwierdził. Silny, w tej dawce niebezpieczny zwłaszcza dla starszej osoby. Gdybyś brał regularnie
Zacisnąłem powieki. Moje dzieci. Jak mogły?
Ale dlaczego? wyszeptałem.
Pan Arkadiusz westchnął.
Sam pan niedługo się dowie. Ale teraz nie możesz wracać do domu. Pomogę. Poukładamy to wszystko, najpierw liczy się twoje bezpieczeństwo.
Przytaknąłem, czując łzy napływające do oczu. Teraz to już nie był strach to była złość. Przeżyłem. A prawdy dowiem się za wszelką cenę.
Epilog
Pół roku później wszystko się wyjaśniło ale jakim kosztem
Śledztwo trwało długo. Igor i Jola początkowo zapierali się wszystkiego: utrzymywali, iż witaminy to zwykłe suplementy, herbata uspokajająca mieszanka, a śmierć Felka przypadek. Ekspertyza nie pozostawiła złudzeń: w tabletkach wykryto wysokie stężenie neuroleptyku, w resztkach herbatek ślady silnych środków uspokajających. Okazało się też, iż przez ostatnie trzy miesiące w moich badaniach pojawiały się toksyny, których nie powinno być przy moich schorzeniach.
Igor załamał się podczas drugiego przesłuchania. Płacząc, przyznał, iż to Jola wymyśliła cały plan. Przekonywała go, iż tak będzie dla wszystkich najlepiej: jestem już stary, długo nie pożyję, a mieszkanie mieszkanie potrzebne im na przyszłość. To ona załatwiła leki przez znajomego farmaceutę, dobierała dawki, pilnowała, żebym codziennie przyjmował witaminki. Igor błagał, iż nigdy nie chciał mnie zabić, iż po prostu nie miał odwagi się postawić i teraz nienawidzi siebie za własną słabość.
Jola trzymała się do końca. Twierdziła, iż to wszystko wymyśliłem przez starcze urojenia, a moje zeznania są wytworem chorej wyobraźni. Ale dowody były bezlitosne. Skazano ją za próbę zabójstwa, Igor dostał wyrok w zawieszeniu jako współwinny, który okazał skruchę.
Obecnie mieszkam w innym mieście. Pan Arkadiusz pomógł mi się przeprowadzić, załatwił opiekę u kolegi internisty i choćby znalazł niewielkie mieszkanie w Łodzi za rozsądną cenę. Rano spaceruję po parku, robię na drutach szaliki na zamówienie, czasem bywam w lokalnym klubie seniora, gdzie uczą brydża. Życie jest ciche, ale spokojne pierwszy raz od lat sypiam spokojnie.
Czasem myślę o synu. Serce boli, ale to nie jest strach tylko gorycz. Pamiętam jego uściski, zapewnienia: Tato, jesteś naszym wszystkim, jego uśmiech. Wiem, iż ten Igor, którego kochałem, już nie istnieje. Został tylko człowiek, który pozwolił, by zło weszło do jego serca. Nie wybaczyłem mu, ale też nie nienawidzę. Po prostu wiem, iż nasza rodzina umarła na długo przed tą nocą.
Wspominam Felka. Na półce w nowym mieszkaniu mam jego zdjęcie i pluszowego chomika, którego kupiłem na pamiątkę. Każdego wieczoru kładę tam świeżą truskawkę jakby dla niego. On mnie uratował. choćby nie zdając sobie z tego sprawy.
Pan Arkadiusz przyjeżdża raz w miesiącu sprawdza zdrowie, przynosi nowości i zawsze jakąś książkę, którą według niego koniecznie powinienem przeczytać. Ostatnio powiedział mi:
Czasem myślę, iż to właśnie najważniejsze w naszej pracy nie tylko leczyć choroby, ale umieć zauważyć, kiedy człowiekowi grozi coś gorszego niż diagnoza.
Przytaknąłem i uśmiechnąłem się. Bo teraz wiem na pewno: życie trwa dalej. choćby po zdradzie. choćby kiedy wydaje się, iż wszystko stracone. Zwłaszcza kiedy wreszcie jest się bezpiecznym.
