Ogórki kiszone, uznawane za jeden z filarów polskiej kuchni i naturalne wsparcie mikrobiomu, przy części schorzeń mogą zaszkodzić — decyduje o tym zawartość soli, niskie pH, histamina oraz witamina K. Lista przeciwwskazań obejmuje między innymi nadciśnienie tętnicze, przewlekłą niewydolność nerek, kamicę nerkową, czynną chorobę wrzodową, refluks, IBS i SIBO.
Sól obciąża serce i nerki
Największym problemem jest ilość soli używanej w procesie kiszenia. U osób z nadciśnieniem tętniczym nadmiar sodu sprzyja skokom ciśnienia i dodatkowo obciąża serce. Podobnie wygląda sytuacja przy chorobach nerek — uszkodzony narząd nie filtruje sodu w wystarczającym stopniu, przez co woda zatrzymuje się w organizmie i pojawiają się bolesne obrzęki.
Solone przetwory mają też związek z kamicą nerkową. Organizm, pozbywając się nadmiaru sodu, wydala z moczem większe ilości wapnia. Ten krystalizuje się w drogach moczowych i tworzy złogi.
Żołądek, przełyk i jelita
Przy czynnej chorobie wrzodowej żołądka lub dwunastnicy porcja ogórków ze słoika potrafi wywołać ostry, piekący ból. To samo dotyczy zaawansowanego refluksu żołądkowo-przełykowego i nadkwasoty — niskie pH kiszonek pobudza żołądek do wydzielania kolejnych dawek soków trawiennych, a efektem bywa zgaga i odbijanie.
Odrębną grupę stanowią pacjenci z zespołem jelita drażliwego (IBS) oraz przerostem flory bakteryjnej jelita cienkiego (SIBO). Duża porcja bakterii fermentacyjnych trafiająca do nadreaktywnych jelit kończy się gazami i uczuciem przelewania w brzuchu.
Histamina i nietolerancja
Podczas fermentacji powstaje nie tylko kwas mlekowy, ale też histamina. Część populacji ma niedobór enzymu DAO, który odpowiada w jelitach za jej rozkładanie. Przy nietolerancji histaminy wystarczy jeden ogórek kiszony, by wywołać silny ból głowy oraz objawy przypominające reakcję alergiczną: nagłe zaczerwienienie twarzy i dekoltu, pokrzywkę, swędzenie skóry.
Ryzyko przy lekach przeciwzakrzepowych
Ogórki kiszone dostarczają sporo witaminy K, odpowiedzialnej za krzepnięcie krwi. Osoby przyjmujące antagonistów witaminy K — warfarynę czy acenokumarol — powinny zrezygnować z dużych porcji. Osłabienie działania leku grozi powstaniem zatoru, a w konsekwencji zatorowością płucną, udarem lub zawałem mózgu. Każdą zmianę w diecie przy takiej terapii trzeba omówić z lekarzem prowadzącym.
