„Bohater nie zawsze nosi pelerynę”. Pracownicy socjalni nagrodzeni

razemztoba.pl 3 godzin temu

Praca socjalna, często niewidoczna, w dniu Pracownika Socjalnego jest nagradzana. Tak było i dziś w Elblągu.

W Kamieniczkach Elbląskich uhonorowano trud wkładany w codzienność ludzi potrzebujących przez pracowników socjalnych.

– Jak mówią, iż bohater nie zawsze nosi pelerynę, to dziś chyba to stwierdzenie nabiera jeszcze większego znaczenia. Myślę, iż państwa praca, codzienna państwa praca, która dziś jest w świetle reflektorów – bo dziś wszystkie media, wszystkie aparaty, są kierowane na państwa – jest bardzo trudna, wymagająca bardzo dużego pokładu cierpliwości, wymagająca ogromnego zaangażowania i ogromnego serca – mówił na początku uroczystości Piotr Kowal, wiceprezydent Elbląga. – Dziś oczywiście są nagrody, dziś są podziękowania, ale sądzę, iż dla państwa dla takiej misji, która państwu przyświeca, te podziękowania najważniejsze są wtedy, kiedy widzicie, iż realnie jesteście w stanie pomóc drugiemu człowiekowi. I ten uśmiech, to podziękowanie, to uściśnięcie dłoni, ta wdzięczność, która jest, która bije od tych osób, którym państwo pomagacie (…) jest chyba największym podziękowaniem – podkreślił.

W trakcie uroczystości nagrodzono kilka osób, które działają na różnych polach. Jedną z wyróżnionych osób była Małgorzata Barchanowicz z DPS Niezapominajka w Elblągu, która pracuje z seniorami od 21 lat.

– Nie spodziewałam się tego docenienia, tego wyróżnienia. Jestem bardzo zaskoczona i szczęśliwa – mówi Małgorzata Barchanowicz, starszy terapeuta zajęciowy w DPS Niezapominajka w Elblągu. – Lubię pracę z drugim człowiekiem, w moim przypadku jest to praca z seniorem, uwielbiam ich wrażliwość, ich czułość – dodaje.

– Jest mi niezmiernie miło doceniać pracę mojego pracownika. Uważam, iż Gosia zasłużyła na tą nagrodę w szczególny sposób, właśnie przez to jaką tworzy atmosferę, jaka jest zadaniowa w pracy, jak świetnie czuje potrzeby podopiecznych i umiejętnie dopasowuje działania – zaznacza Joanna Sudomierska, kierownik działu terapeutyczno-rehabilitacyjnego w DPS Niezapominajka. – Jest taką podporą, jedną z wielu w zespole, nakręca ten mechanizm, sprawia, iż nam się ciągle chce, iż mamy świeże pomysły.

Wyróżnienie otrzymała także para, która przez 21 lat była rodziną zastępczą dla 37 dzieci.

– Im więcej dzieci, tym lepsza organizacja musi być. I można funkcjonować, można się bawić, można cieszyć się tym wszystkim, jak jest to dobrze zorganizowane, to się układa – mówi Danuta Dróżdż.

– Najważniejsze jest to, iż trzeba mieć dużo cierpliwości, dużo miłości dać tym dzieciom. Im dziecko bardziej niepełnosprawne, tym więcej tego uczucia trzeba dać, opieki. Jest też więcej wyjazdów do szpitali, lekarzy. Trzeba też dzieciom dawać poczucie bezpieczeństwa i staraliśmy się to wszystko dawać – zaznacza Henryk Dróżdź.

– Trafiały do nas głównie małe dzieci, one też miały większą szansę na adopcję i wszystkie, poza Pawłem, który ma już 16 lat, znalazły nowy dom, nową rodzinę. Paweł musiał trafić do DPS-u – opowiada pani Danuta.

– Musiał trafić do DPS-u, ale chcieliśmy, póki żyjemy, znaleźć mu dobre miejsce, a ten DPS, do którego trafił, to jest dobre miejsce. Ludzie są tam wspaniali, łącznie z dyrektorem, życzliwi. Mamy z nim kontakt, odwiedzamy go systematycznie, urlopować go możemy, np. na święta – dodaje pan Henryk.

Jak podkreśla para, każde dziecko, które u nich było, „było traktowane jak nasze”. Dzieci, które były u nich w domu, przyjeżdżają i odwiedzają ich do dziś.

Idź do oryginalnego materiału