Zapraszamy do przeczytania fragmentu artykułu pana Wiesława Rączki, który pracuje w naszej Fundacji IB Polska jako asystent osobisty osoby z niepełnosprawnością. Pan Wiesław zainspirowany doświadczeniami ze swojej pracy z podopiecznymi opisuje je w formie krótkiego felieton. Zapraszamy do lektury.
Asystent osoby starszej – Upadły anioł, Anioł Stróż czy przyjaciel?
Tytułem wstępu kilka uwag:
Problem osamotnienia osób starszych to wiek strat; pracy, znajomych bliskich. Im dłużej żyją tym coraz bardziej doświadczają wokół pustkę. Telefon rzadko dzwoni, klasa pustoszeje, zostaje 2-3 osoby z klasy i ten kontakt się urywa.
Denerwuje się, iż czynności, które wcześniej bez trudu wykonywał, sprawiają coraz większą trudność; ubranie buta, umycie naczyń bo dochodzi do tego osłabienie wzroku, przytępienie słuchu czyli to co lekarze określają jako osłabienie funkcji poznawczych, które może przebiegać zgodnie z fizjologią, albo mocno przyśpieszać, co określa się jako patologiczne starzenie się.
Udowodniono naukowo, iż dobry stan psychofizyczny osób starszych zależy od ilości interakcji. To wymaga pewnej aktywności i uczestniczenia w życiu społecznym długo przed przejściem na emeryturę. Człowiek stary potrzebuje kontaktu z ludźmi młodszymi nie koniecznie tylko z młodzieżą, ale takiego face to face.
(…)
Na przykładzie mojej podopiecznej krótko opiszę moją pracę w roli asystenta z podopieczną
Pani Ewa lat 93 mieszkanka Krakowa, absolwentka Politechniki Krakowskiej emerytowana inżynier ochrony środowiska. Mieszka samodzielnie w bloku na parterze ( niestety 8 schodów do wyjścia). (…) Porusza się o laskach, ma problemy ze wzrokiem i współistniejące choroby. w tej chwili rzadko samodzielnie wychodzi z domu ze względu na schody prowadzące do wyjścia.
Czas z którym przebywam z podopiecznymi jest dla nich bezcenny. Osoby te traktują nas jak przyjaciół, na których mogą liczyć. Ważne jest aby nie zawieść oczekiwań. To punktualność, dotrzymywanie danego słowa, stały kontakt telefoniczny. To moje dobre doświadczenie jeszcze z czasów studenckich, kiedy w dobie przed telefonią komórkową, człowiek jak się umawiał na określony dzień i godzinę to musiał dotrzymać tego terminu. Wiedziałem, iż dana osoba w tym przypadku na wózku inwalidzkim czeka już przygotowana przez personel do wyjścia ze mną.
Asystent odwiedza podopiecznego (z którym nierzadko nawiązuje się nić przyjaźni) regularnie i jest stałym punktem w kalendarzu seniora. Wspólne spacery, zwiedzanie ciekawych zakątków miasta, czytanie książki, wspólne przygotowanie II śniadania czy rozwiązywanie krzyżówek, wyjścia do ulubionej kafejki czy na atrakcyjną wystawę. Odkrywam z moją podopieczną niezwykle urocze miejsca w Krakowie, bo chodzi się dużo wolnej i przez to zauważamy interesujące miejsca, ogrody, architekturę budynków. Cieszy nas to wspólne odkrywanie miejsc, które sami wcześniej nie zauważaliśmy, lub na które nie było czasu. Korzystamy z wtorkowych bezpłatnych wejść do muzeum. Te wyjścia to nie tylko forma rekreacji czy rehabilitacji ruchowej, ale forma odciągnięcia osoby starszej od życia przeszłością i wysłuchiwania po raz setny tych samych historii ze swojego bogatego życia. Żyjemy teraz i doznajemy nowych wrażeń co pozwala nam na skupieniu się na nowo odkrywanych miejscach, zdarzeniach itp. Te wypady dokumentujemy zdjęciami, które przesyłam seniorce na telefon, a potem na kolejnym spotkaniu przypominamy sobie te wyjścia.
W zależności od pogody, warunków, czasu planujemy z dnia na dzień, a choćby siadając do auta takie wypady. To dla osoby 90+ jest autentyczne przedłużanie życia. Sami tak mówią, iż dzięki tym spotkaniom są aktywniejsi, zdrowsi i spragnieni nowych wyzwań i przygód. Wróciły plany na kolejny tydzień czy miesiąc a więc żyją pełnia życia. Moja podopieczna p. Ewa twierdzi, ze jestem da niej aniołem stróżem zesłanym z góry, ale jak wolę stwierdzenie, iż jestem raczej upadłym aniołem, który spadł obok jej mieszkania, a tak naprawdę przyjacielem.
