2463. We wspólnocie zawsze lepiej iść przez życie

na-sciezkach-codziennosci.blogspot.com 2 dni temu
Tak się w listopadzie złożyło, iż comiesięczne spotkanie "Dominków" pokryło się z zebraniem Rady Prowincji, do której należą obydwoje koordynatorzy wspólnoty. Mogliby co prawda przełożyć je na inny termin, ale już wcześniej ksiądz kapelan zaznaczył, iż w listopadzie to on może odprawić nam Mszę i w ogóle być z nami, więc nie było sensu zmieniać wszystkiego. Tym bardzej, iż od biedy można sobie poradzić bez koordynatorów. Bez księdza nie odprawi się Mszy świętej, ale spotkanie bez koordynatorów może się odbyć. Zwłaszcza w przypadku, kiedy ma się gotowy plan spotkania. A propos planu spotkania, to na następny raz muszę się upomnieć o moje "Drogowskazy", bo teraz choćby nie miałam do kogo.
Na spotkanie przygotowałam zawsze sprawdzony pleśniak. Po trochu imieninowo (bo integralną częścią każdego spotkania są jubilaci bądź solenizanci z danego miesiąca), po trochu patriotycznie (biała beza i jasne ciasto + czerwony dżem wiśniowy i ciemne ciasto ciekawie do tego nawiązywały). Jeszcze dzień wcześniej kupiłam nowe pudełko do jego przewiezienia, co było dobrym pomysłem zważając na to, iż musiałam jechać komunikacją miejską.
Spotkanie tradycyjnie rozpoczęło się wraz z godziną 15:00 Mszą świętą odprawioną przez nowego kapelana wspólnoty. W zasadzie nie było wiele osób i skończyło się tym, iż choćby procesji z darami nie było. Za to było kazanie, na którym kapłan dzielił się z nami wspomnieniem z dzieciństwa, kiedy to chciał za wszelką cenę zobaczyć, jak świeci się lampa naftowa znaleziona u babci na strychu. Niestety, nie miał nafty, a więc nici wyszły z jego planów. Ale było to niejako nawiązaniem do usłyszanej Ewangelii o pannach mądrych i nierozstropnych - iż zawsze powinniśmy być na wszystko przygotowani, łącznie ze śmiercią. Automatycznie przypomniało mi się, jak mój tata chciał mi pokazać działanie lampy naftowej i wlał do niej... benzynę. Na szczęście babcia w porę zareagowała, bo mogło być (nie) ciekawie...
Po Mszy udaliśmy się do salki, gdzie mieliśmy formacyjną część spotkania. Najpierw poopowiadaliśmy sobie trochę o znaczeniu wody w naszym życiu, przypomnieliśmy sobie opowieść o spotkaniu Jezusa z Samarytanką przy studni, zastanawialiśmy się, co robić, aby być taką Wodą Życia dla drugiego człowieka (odpowiedziałam na końcu całej kolejki, iż powinniśmy nie tylko głosić Dobrą Nowinę, ale też postępować tak, aby inny mogli dostrzec w naszych czynach fragmenty Ewangelii), mieliśmy też powiedzieć jakiś komplement osobie siedzącej po naszej lewej i prawej stronie. Potem solenizanci z miesiąca listopada wyszli na środek i otrzymali życzenia od każdego członka wspólnoty. Czasami było to niewyraźne, ale szczere bąknięcie, a czasami potok słów. Jednak w pierwszym i w drugim przypadku pokazuje to obecność i zakorzenienie we wspólnocie, łączność, empatię, bliskość. To, co we współczesnym świecie jest nie do końca oczywiste. Kolejny raz wiem, iż jestem we właściwym miejscu i czasie. I z każdym spotkaniem coraz bardziej rozumiem, dlaczego Ksiądz Niosący Światło tak bardzo zabiegał, aby mnie wciągnąć w tą wspólnotę. Ale chyba nie przewidział, iż finalnie jestem w dwóch wspólnotach tego typu. Spotkanie zakończyliśmy agapą, czyli małym poczęstunku, kawą i herbatą. I tutaj do głosu doszedł mój pleśniak. Trochę za bardzo kruchy mi wyszedł, ale ogólnie raczej był jadalny.
Za tydzień jadę na spotkanie "Rafałków" do Wadowic. interesujące co tam będzie na nas czekać...
Idź do oryginalnego materiału