2413. Z wizytą na zamku w Suchej Beskidzkiej

W drodze na obóz w Zawoi wraz z "Rafałkami" odwiedziliśmy zamek w Suchej Beskidzkiej. Dotychczas widziałam go kilka razy będąc przejazdem w tym mieście, teraz miałam okazję zobaczyć jego wnętrza. Znajduje się on około 45 minut jazdy z Wadowic, czyli punktu z którego wyruszyliśmy. Położony jest u stóp góry Jasień, nieopodal ujścia Stryszawki do Skawy, kilkaset metrów na północ od centrum miasta. Zamek, w stylu renesansowym, to magnacka rezydencja kolejnych właścicieli dóbr suskich: Castiglione - Suskich, Komorowskich, Wielkopolskich, Branickich oraz Tarnowskich. Przez wielu ludzi nazywany jest "Małym Wawelem", a to ze względu na podobieństwa do krakowskiego zamku w Krakowie. Jest to też siedziba Muzeum Miejskiego w Suchej Beskidzkiej.

Początki zamku suskiego wiążą się z osobą Kaspra Suskiego. To on postanowił na tym miejscu postawić kamienny dwór o charakterze obronnym. w tej chwili jego pozostałości stanowią część południowego skrzydła zamku. Wiadomo też, iż jednym z architektów był Gregorius Kaczorowski, którego zatrudniono przy budowie zamku w 1580 roku.

Na początku XVII wieku zamek trafił w ręce rodu Komorowskich. Pierwszy właściciel z tej rodziny, Piotr Komorowski, dokonał znacznej jego rozbudowy. M.in. powstał trójskrzydłowy układ zamku, który zachował się po dzień dzisiejszy. Styl architektoniczny wskazuje, iż w jego przebudowie mógł brać udział Paweł Baurdarch, architekt Mikołaja Zebrzydowskiego z Kalwarii Zebrzydowskiej. Kolejnej rozbudowy na początku XVIII wieku dokonała Anna Wielkopolska. Dobudowała dwie wieże i zmodernizowała wnętrze zamku. Wielkopolscy najdłużej posiadali zamek - od 1665 do 1843 roku.

W 1843 roku Aleksander Branicki stał się właścicielem zamku. Jego syn, hrabia Władysław Branicki w latach 1882 - 1887 przeprowadził generalną restaurację zamku pod kierownictwem Tadeusza Stryjeńskiego.

Kilkanaście lat później, w 1905 roku, zamek został strawiony przez pożar. Jego odbudowy podjął się ten sam architekt. Jeszcze do 1843 roku zamek otaczał wysoki mur obronny, który sięgał pierwszego piętra. Braniccy zburzyli go, a w jego miejsce postawili ogrodzenie z żelaznych prętów.

Kolejnym ważnym rokiem w historii zamku był 1922, kiedy budynek przeszedł w ręce Tarnowskich. Byli oni jego właścicielami do wybuchu II wojny światowej. W trakcie obydwóch wojen światowych na zamku mieścił się szpital dla rannych żołnierzy. Po zakończeniu II wojny światowej zamek zaczął pełnić różne funkcje: był siedzibą suskiego gimnazjum (przekształconego z czasem w liceum), mieściły się w nim internat liceum, fabryka mebli, magazyn Gminnej Spółdzielni. W 1975 roku Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu zdecydowały o otwarciu tam filii muzeum wawelskiego. Rozpoczęła się wówczas, trwająca do 1991 roku, generalna restauracja i konserwacja obiektu. W 1996 roku zamek przekazano miastu Sucha Beskidzka. Na zamku mieści się Miejski Ośrodek Kultury, restauracja "Kasper Suski" i hotel. W kwietniu 2016 roku po wieloletnich staraniach władz miejskich Suchej Beskidzkiej zespół zamkowo-pałacowy stał się własnością miasta.

Zamek ma prostą trójskrzydłową konstrukcję z otwartym na wschód dziedzińcem. Ozdabiają go cztery wieże wysunięte na zewnątrz. Południowe i zachodnie skrzydła są dwupiętrowe, a północne - parterowe. Od strony dziedzińca wyższe skrzydła ozdobione są krużgankami. Główna sala na zamku nosi nazwę Sali Marszałkowskiej. To na niej odbywały się wielkie uroczystości dworskie. Z dawnego wyposażenia zachował się jedynie kamienny kominek.

Z innych wnętrz na uwagę zasługuje kaplica zamkowa, znajdująca się na wieży zegarowej. Jej ściany pokrywa słabo już zachowana polichromia.

Wystawa poświęcona życiu codziennemu w Suchej Beskidzkiej.

W bezpośrednim sąsiedztwie zamku, od jego południowej strony, znajduje się założony w XIX wieku park. Przeważają w nim typowe dla Polski drzewa: jesiony, dęby, lipy i graby. Można w nim też spotkać platana klonolistnego, dęba czerwonego, sosnę wejmutkę oraz buka czerwonego. Na środku parku znajduje się łąka, a za nią niewielki staw.

Ogólnie na zamku bardzo mi się podobało i mam nadzieję, iż nie jest to moja pierwsza i ostatnia wizyta w tym miejscu.