Nicolas Hulscher, epidemiolog z McCullough Foundation, opublikował 19 sierpnia 2026 r. na platformie X post, w którym wzywa do powszechnych badań przesiewowych serca u wszystkich zaszczepionych przeciw COVID-19. Powołuje się na przeglądową pracę naukową, której jest współautorem wraz z dr. Peterem A. McCulloughem i M. Nathanielem Meadem. Artykuł ukazał się pod koniec listopada 2025 r. w Medical Research Archives (oficjalnym czasopiśmie European Society of Medicine) pod tytułem COVID-19 Vaccine-Induced Subclinical Myopericarditis: Pathophysiology, Diagnosis, and Clinical Management.
Autorzy wskazują, iż oficjalne ostrzeżenia na ulotkach szczepionek mRNA dotyczą przede wszystkim ostrej, klinicznie jawnej zapalenia mięśnia sercowego i osierdzia (myopericarditis). Ich zdaniem znacznie poważniejszym i niedostatecznie rozpoznawanym problemem jest postać subkliniczna – cicha, bez dramatycznych objawów, która może utrzymywać się miesiącami lub latami.
Według przeglądu długo utrzymujący się syntetyczny mRNA i trwająca produkcja białka Spike mogą gromadzić się w tkance serca, powodując przewlekłą kardiotoksyczność i stan zapalny. Małe ogniska zapalenia, niewykrywalne choćby w rezonansie magnetycznym serca, bywają stwierdzane dopiero w sekcjach zwłok osób, które zmarły nagle. Alarmujące jest to, iż pierwszym objawem może być zatrzymanie krążenia bez wcześniejszych sygnałów ostrzegawczych.
Autorzy szacują, na podstawie kilku prospektywnych badań z pomiarem troponiny, iż subkliniczne uszkodzenie mięśnia sercowego może dotyczyć około 1–3% osób po dawce szczepionki mRNA. Przy globalnej skali szczepień przekłada się to na miliony przypadków. W jednym z cytowanych badań (Buergin i wsp.) po boosterze mRNA-1273 (Moderna) u 2,8% uczestników stwierdzono przejściowy wzrost troponiny wysokoczułej. Inne prace (m.in. Mansanguan) wskazywały na podobne rzędy wielkości.
Hulscher i współautorzy wymieniają szereg możliwych, często bagatelizowanych dolegliwości:
- kołatanie serca lub nieregularne bicie,
- dyskomfort lub nietypowy/pleurytczny ból w klatce piersiowej,
- zawroty głowy, uczucie zbliżającego się omdlenia,
- nietolerancja wysiłku,
- niestabilność tętna (w tym wzorce przypominające POTS),
- chwiejne ciśnienie tętnicze (zarówno skoki, jak i spadki).
W skrajnych przypadkach choroba przebiega bezobjawowo aż do nagłego zdarzenia.
Autorzy przedstawiają protokół oceny i postępowania. Podstawą jest dokładny wywiad (liczba i rodzaj szczepionek mRNA, przebyte zakażenia SARS-CoV-2), ilościowe oznaczenie przeciwciał przeciw Spike, EKG, badania laboratoryjne (troponina wysokoczuła, BNP/NT-proBNP, galectin-3, D-dimer) oraz obrazowanie (echokardiografia, w wybranych przypadkach rezonans magnetyczny serca).
W zakresie leczenia proponują:
- czasowe unikanie intensywnego wysiłku fizycznego do czasu normalizacji markerów,
- seryjne kontrole biomarkerów i obrazowania,
- protokół „detoksykacji” białka Spike oparty na doustnym stosowaniu nattokinazy, bromelainy i kurkuminy,
- kolchicynę w celu zmniejszenia stanu zapalnego mięśnia sercowego i naczyń,
- w wybranych przypadkach inne terapie (m.in. rapamycynę).
W filmie dołączonym do postu Hulscher podkreśla, iż chodzi o pierwsze kompleksowe mapowanie objawów, diagnostyki i leczenia tej postaci choroby, którą uważa za istotny czynnik napędzający część „niewyjaśnionych” nagłych zgonów.
Zapalenie mięśnia sercowego po szczepionkach mRNA jest od 2021 r. uznanym, rzadkim działaniem niepożądanym, częściej występującym u młodszych mężczyzn po drugiej dawce. Oficjalne dane (CDC, FDA i inne agencje) wskazują na ryzyko rzędu kilkunastu–kilkudziesięciu przypadków na milion dawek w grupach najwyższego ryzyka. Większość klinicznie jawnych przypadków przebiega łagodnie i ustępuje, choć u części pacjentów długo utrzymują się zmiany w rezonansie magnetycznym.
Kwestia subklinicznych, bezobjawowych uszkodzeń pozostaje przedmiotem debaty. Część prospektywnych badań z pomiarem troponiny rzeczywiście wykazywała przejściowe, zwykle niewielkie podwyższenia u 1–3% osób. Inne (w tym badania sponsorowane przez producenta) nie potwierdzały istotnych różnic względem placebo.
Post Hulschera i towarzysząca mu publikacja stawiają tezę, iż subkliniczne zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia po szczepionkach mRNA może być znacznie częstsze niż dotychczas zakładano i stanowić istotne zagrożenie dla zdrowia publicznego. Autorzy wzywają do proaktywnych badań przesiewowych oraz proponują konkretny protokół diagnostyczno-terapeutyczny.
Sprawa wpisuje się w trwającą od lat dyskusję o długoterminowych skutkach szczepień mRNA, zakresie i jakości monitorowania bezpieczeństwa oraz proporcjach ryzyka do korzyści w poszczególnych grupach wiekowych. Dalsze niezależne, dobrze zaprojektowane badania prospektywne z długim okresem obserwacji będą najważniejsze dla rozstrzygnięcia, jak duża jest rzeczywista skala problemu i jakie działania prewencyjne są uzasadnione.
