Tajemniczy Antoś – scenariusz zajęć dla klas 1-3

Temat: Tajemniczy Antoś.

Cel ogólny:

Wprowadzenie do języka migowego; rozwijanie tolerancji oraz kształtowanie postaw sprzyjających budowaniu bezpiecznych relacji.

Cele szczegółowe – uczeń:

• rozwija tolerancję w stosunku do osób z uszkodzonym słuchem
• wie, czym jest język migowy i do czego służy
• potrafi rozwiązać zagadki
• potrafi formułować komunikaty wspierające i życzliwe
• rozwija umiejętność współpracy i empatii

Metody:

• opowiadanie edukacyjne
• rozmowa
• autorefleksja i ekspresja twórcza

Formy pracy:

• indywidualna
• grupowa
• zbiorowa

Przebieg zajęć:

1. Przeczytanie opowiadania „Tajemniczy Antoś”.
2. Rozmowa na temat opowiadania:
   • o zachowaniu Emilki,
   • o zachowaniu Andrzeja,
   • o emocjach Emilki i jej uczuciach,
   • o Antosiu.
3. Rozmowa o podobnych sytuacjach w życiu – „Czy spotkaliście kiedyś osobę niesłyszącą? Czy widzieliście jak takie osoby rozmawiają?”.
4. Prezentacja języka migowego. Prezentacja plakatu przedstawiającego alfabet palcowy. Jeśli
   nauczyciel potrafi – może pokazać dzieciom podstawowe znaki języka migowego.
5. Zadanie – łamigłówka. Odgadnij hasło. Karta pracy.
6. Przedstawienie dzieciom reguł, które warto znać. Omówienie tych reguł.
7. Podsumowanie i zakończenie zajęć – „Pralka, walizka, kosz”: Dzieci na karteczkach piszą
   lub rysują, a następnie układają we właściwym miejscu, co chcą zabrać w pamięci – walizka,
   co poprawić – pralka, a co wyrzucić – kosz.

Opowiadanie „Tajemniczy Antoś”

Autorka: Katarzyna Ziach

Dawno, dawno temu… No dobrze, nie tak dawno, bo zaledwie tydzień temu. Do naszego przedszkola przyszedł nowy kolega. Kiedy wszedł do sali, pani powiedziała:

– Dzieci, to wasz nowy kolega. Ma na imię Antoś. Proszę się nim zaopiekować, pokazać gdzie, co jest. Proszę też dać mu czas na oswojenie się z nowym miejscem i nowymi kolegami. Antoś będzie potrzebował trochę czasu, żeby się przyzwyczaić, tak samo, jak wy, gdy po raz pierwszy przyszliście do przedszkola.

Antoś od początku był dziwny. Tak jakby nas nie lubił, albo jakby nic go nie obchodziło. Z nikim nie rozmawiał, nie uśmiechał się. Patrzał tylko na nas tak, jakby chciał coś powiedzieć, ale nic nie mówił. Chciałam spełnić prośbę pani i zaopiekować się nowym kolegą. Dlatego, gdy był czas na zabawę, podeszłam do Antka, który bawił się samochodzikami i powiedziałam:

– Cześć, jestem Emilka. Pobawimy się razem?

Chciałam dobrze, naprawdę… Ale on popatrzył tylko na mnie i nic nie powiedział. Rozumiecie to? Nic, zupełnie nic! I wtedy się zdenerwowałam… Jak tak można? Mama zawsze uczyła mnie, iż dobre wychowanie wymaga odpowiadania na pytania drugiej osoby. I jak ktoś chce się ze mną bawić, to należy zaprosić go do zabawy i podzielić się zabawkami. A on nic! Było mi smutno i byłam trochę zła. Gdy mama odebrała mnie z przedszkola, od razu powiedziałam jej o niewychowanym Antku. Wszystkie dzieci to zauważyły. Nie rozumiałam go. Mama stanęła jednak w jego obronie i stwierdziła, iż może jest nieśmiały i iż mam spróbować jeszcze jutro. Ale następnego ranka było to samo. Już choćby nie próbowaliśmy się z nim bawić. On nas traktował jak powietrze, to my jego też. Jak zwykle po śniadaniu były zajęcia. Usiedliśmy w kole i pani zaczęła:

– Kochane dzieci, dziś porozmawiamy o bardzo ważnym i trudnym temacie. Porozmawiamy o niepełnosprawności…

Pobierz załączniki:

Autorka: Katarzyna Ziach – Czytelniczka Portalu