Remisja stanu przedcukrzycowego zmniejsza ryzyko niewydolności serca

Stan przedcukrzycowy to nie tylko ostrzeżenie przed cukrzycą typu 2, ale także niezależny czynnik ryzyka chorób układu krążenia. Choć standardem postępowania jest modyfikacja stylu życia ukierunkowana na redukcję masy ciała, długoterminowy wpływ tych działań na obraz kliniczny pozostawał niepewny.

Przełomowe wnioski przynosi najnowsza analiza post hoc dwóch wielkich badań, która sugeruje, iż kluczem do ochrony serca jest nie tyle sama interwencja, co jej fizjologiczny skutek: osiągnięcie remisji, czyli powrót do prawidłowego poziomu glukozy.

Badacze połączyli dane z dwóch niezależnych, wieloletnich programów badawczych: amerykańskiego DPPOS oraz chińskiego DaQingDPOS. Celem było sprawdzenie, czy ustąpienie stanu przedcukrzycowego (remisja) wiąże się z mniejszym ryzykiem zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca w perspektywie odpowiednio 20 i 30 lat.

Wyniki okazały się spójne dla obu populacji i wykazały silny efekt ochronny. W badaniu amerykańskim (DPPOS) osoby, które osiągnęły remisję, miały aż o 59% niższe ryzyko wystąpienia analizowanych zdarzeń sercowych (skorygowany HR 0,41) w porównaniu do grupy stanu przedcukrzycowego. Rezultaty te potwierdziła kohorta chińska, gdzie redukcja ryzyka wyniosła 51% (HR 0,49).

Co niezwykle istotne, korzyści te utrzymywały się przez dekady. Oznacza to, iż wczesne przywrócenie równowagi metabolicznej trwale zmienia rokowanie pacjenta.

Wnioski te mogą zmienić paradygmat leczenia stanu przedcukrzycowego. Autorzy sugerują, iż celem terapii nie powinna być wyłącznie redukcja wagi, ale przede wszystkim powrót do normoglikemii. Podejście to stawia poziom cukru we krwi na równi z ciśnieniem tętniczym czy poziomem cholesterolu – parametrami, których normalizacja jest uznanym standardem w prewencji zawałów i niewydolności serca.