Rok 2020 nie został w Polsce rozliczony. Nie było prawdziwego audytu decyzji władzy. Nie było odpowiedzialności politycznej ani karnej. Społeczeństwo przyjęło wszystko ze spuszczoną głową, licząc, iż „to już minęło”. Ale nic nie minęło. Zostało zapisane. Zapamiętane. I uznane za dopuszczalne.
Nie rozliczyliśmy Jarosława Kaczyńskiego, Mateusza Morawieckiego ani Adama Niedzielskiego za chaos pandemiczny, za łamanie konstytucji, za rządy dekretami i konferencjami prasowymi. Za zakazy bez podstawy prawnej. Za zamykanie ludzi w domach, firm, szkół i kościołów. Za strach jako narzędzie władzy.
Skoro wtedy było wolno – teraz będzie wolno jeszcze bardziej.
Donald Tusk nie musi niczego udowadniać. On po prostu skorzysta z precedensu. Z gotowego schematu, który społeczeństwo już raz zaakceptowało. Różnica będzie jedna: skala. Większa. Precyzyjniejsza. Lepiej opakowana w język troski, bezpieczeństwa i europejskich standardów.
Społeczeństwo, które cierpi na polityczną sklerozę, zawsze będzie traktowane jak masa niższej kategorii. Jak zasób do zarządzania. Jak problem statystyczny, a nie wspólnota obywateli.
Jeżeli nie było konsekwencji za lockdowny, za zakazy pracy i przemieszczania się, za niszczenie gospodarki i psychiki ludzi – to kolejne obostrzenia są tylko kwestią czasu. o ile nikt nie odpowiedział za eksperymenty społeczne, to kolejne eksperymenty już są projektowane.
Nazwy się zmienią. Hasła będą inne. Ale mechanizm pozostanie ten sam.
Najpierw strach. Potem narracja o odpowiedzialności. Na końcu posłuszeństwo.
Historia pokazuje jedno jasno: władza, która nie została rozliczona, wraca silniejsza. Nie ta sama. Każda następna.
To nie jest teoria spiskowa. To chłodna analiza. Kto raz oddał wolność bez walki, odda ją ponownie – szybciej i taniej.
Pytanie nie brzmi czy to się wydarzy. Pytanie brzmi kiedy i jak bardzo pozwolicie się znowu zamknąć.
Czy czeka nas nowa pandemia i zamknięcie świata. Czy historia z 2020 roku może się powtórzyć
