W świecie, w którym najgłośniej słychać krzyk i pośpiech, czasem to spokojny głos w słuchawce potrafi uratować życie. Tak właśnie zrobił mł. asp. Jacek Wróbel – policjant, który zamiast komend wybrał empatię, a zamiast presji dał 22‑latce z powiatu strzeleckiego coś, czego najbardziej potrzebowała: poczucie, iż ktoś naprawdę jej słucha.
Są takie interwencje, które nie trafiają na pierwsze strony gazet, bo nie ma w nich pościgów, spektakularnych zatrzymań ani efektownych konferencji. Jest za to człowiek w kryzysie i drugi człowiek, który wyciąga do niego rękę. W niedzielne popołudnie, gdy większość z nas myślała o obiedzie albo drzemce, strzelecka policja dostała informację, iż ze szpitala oddaliła się młoda kobieta – zraniona, zagubiona, w bardzo trudnym stanie psychicznym.
Patrol ruszył w teren, ale najważniejsze okazało się coś zupełnie innego niż radiowóz i sygnały świetlne. Policjant Jacek Wróbel po prostu zadzwonił. Po drugiej stronie była cisza, nieufność, strach. I ta najtrudniejsza bariera: „nie powiem, gdzie jestem”.
To moment, w którym wielu z nas by odpuściło. Ale on nie odpuścił. Rozmawiał. Słuchał. Nie naciskał. Dawał przestrzeń. I krok po kroku zdobywał zaufanie dziewczyny, która – choć sama już nie wiedziała, jak prosić o pomoc – jednak odebrała telefon.
W końcu powiedziała, gdzie jest. Stacja PKP. Mundurowi pojechali natychmiast. Zdążyli. A to słowo w takich sytuacjach znaczy wszystko.
22‑latka trafiła pod opiekę medyczną. I – co najważniejsze – nie została sama. Później przyznała, iż rozmowa z policjantem miała dla niej ogromne znaczenie. Że to właśnie ona była tym cienkim mostem, po którym udało jej się przejść z chaosu do bezpieczeństwa.
To nie jest historia o bohaterstwie w hollywoodzkim stylu. To historia o empatii, która w policyjnym mundurze wcale nie jest oczywistością, choć powinna być. O człowieku, który we właściwym momencie potrafił być nie tylko funkcjonariuszem, ale przede wszystkim kimś, kto widzi w drugim człowieku więcej niż „interwencję”.
I może warto o tym pamiętać – iż kryzys psychiczny nie wybiera dnia ani godziny. Że nie jest powodem do wstydu. Że pomoc istnieje, działa i potrafi przyjść na czas. A czasem zaczyna się od jednego telefonu i jednego zdania wypowiedzianego spokojnym głosem.
Bo w sytuacjach, gdy życie zaczyna się chwiać, nie zawsze potrzeba wielkich słów. Czasem wystarczy, by ktoś po prostu był po drugiej stronie.
Pamiętajmy, iż w sytuacjach kryzysowych nie jesteśmy sami. Warto szukać wsparcia u bliskich, specjalistów oraz służb, które są po to, by pomagać.
W sytuacjach kryzysowych warto korzystać z pomocy wykwalifikowanych specjalistów. Przypominamy o dostępnych numerach pomocowych:
- 116 123 – Ogólnopolska Poradnia Telefoniczna dla Osób Przeżywających Kryzys Emocjonalny, czynny całodobowo;
- 116 111 – Bezpłatny Kryzysowy Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży, czynny całodobowo;
- 800 12 12 12 – Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka, czynny całodobowo;
- 800 70 22 22 – Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym, czynny całodobowo.
W przypadku bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia należy niezwłocznie zadzwonić pod numer alarmowy 112.
Fot. Opolska Policja
