Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA, Food and Drug Administration) zatwierdziła podskórną postać amiwantamabu w skojarzeniu z hialuronidazą do stosowania we wszystkich dotychczas zarejestrowanych wskazaniach dla dożylnego amiwantamabu.
Niedrobnokomórkowy rak płuca (NSCLC, non–small cell lung cancer) z aktywującymi mutacjami genu receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR, epidermal growth factor receptor), w szczególności delecją w eksonie 19 oraz mutacją punktową L858R w eksonie 21, stanowi istotną podgrupę chorych wymagających leczenia ukierunkowanego molekularnie. Pomimo znaczącego postępu terapeutycznego związanego z zastosowaniem inhibitorów kinazy tyrozynowej EGFR trzeciej generacji, takich jak ozymertynib, u większości pacjentów dochodzi ostatecznie do progresji choroby. W tej populacji szczególne znaczenie ma rozwój kolejnych linii leczenia oraz optymalizacja dostępnych form terapii.
W grudniu 2025 roku Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA, Food and Drug Administration) zatwierdziła podskórną postać amiwantamabu w skojarzeniu z hialuronidazą do stosowania we wszystkich dotychczas zarejestrowanych wskazaniach dla dożylnego amiwantamabu. Decyzja ta obejmuje leczenie chorych na zaawansowanego lub przerzutowego niedrobnokomórkowego raka płuca z klasycznymi mutacjami EGFR, u których doszło do progresji choroby po leczeniu inhibitorami EGFR trzeciej generacji oraz chemioterapii opartej na pochodnych platyny.
Podstawą rejestracji były wyniki globalnego, randomizowanego badania klinicznego III fazy PALOMA-3, w którym oceniano farmakokinetykę, skuteczność oraz bezpieczeństwo podskórnej postaci amiwantamabu w porównaniu z postacią dożylną. Do badania włączono dorosłych pacjentów z zaawansowanym lub przerzutowym NSCLC z potwierdzonymi mutacjami EGFR w eksonie 19 lub 21, u których doszło do progresji choroby w trakcie lub po leczeniu ozymertynibem bądź innym zatwierdzonym inhibitorem EGFR trzeciej generacji oraz po chemioterapii zawierającej pochodne platyny, niezależnie od kolejności stosowanych terapii.
Chorzy byli randomizowani w stosunku 1:1 do leczenia podskórnym lub dożylnym amiwantamabem, przy czym w obu ramionach lek był podawany w skojarzeniu z lazertynibem, doustnym inhibitorem kinazy tyrozynowej EGFR. Podskórna postać amiwantamabu była podawana w dawce 1600 mg z dodatkiem rekombinowanej ludzkiej hialuronidazy, natomiast postać dożylna w dawce 1050 mg, zgodnie z obowiązującym schematem dawkowania.
Pierwszorzędowymi punktami końcowymi badania były farmakokinetyczne kryteria nie gorszej skuteczności (non-inferiority), obejmujące minimalne stężenie leku przed kolejną dawką (Ctrough, trough concentration) oraz pole pod krzywą stężenie–czas (AUC, area under the curve). Wykazano, że podskórna postać amiwantamabu spełniała założone kryteria nie gorszej skuteczności w porównaniu z postacią dożylną. Stężenia minimalne leku oraz ekspozycja całkowita były porównywalne, a różnice mieściły się we wcześniej zdefiniowanych granicach akceptowalności.
Analiza klinicznych punktów końcowych wykazała zbliżoną skuteczność obu postaci leku. Odsetek obiektywnych odpowiedzi (ORR, objective response rate) wyniósł 30% w ramieniu podskórnym oraz 33% w ramieniu dożylnym. Mediana przeżycia wolnego od progresji choroby (PFS, progression-free survival) wynosiła odpowiednio 6,1 oraz 4,3 miesiąca. W analizie eksploracyjnej dotyczącej przeżycia całkowitego (OS, overall survival) wykazano statystycznie istotnie dłuższy czas przeżycia w grupie leczonej podskórną postacią amiwantamabu, przy czym autorzy badania podkreślali eksploracyjny charakter tej analizy.
Profil bezpieczeństwa leczenia był korzystny i przewidywalny. W porównaniu z postacią dożylną, podskórne podanie amiwantamabu wiązało się z istotnie mniejszą częstością reakcji związanych z infuzją oraz zdarzeń zakrzepowo-zatorowych. Szczególne znaczenie kliniczne miało istotne skrócenie czasu podania leku – mediana czasu podania pierwszej dawki wynosiła kilka minut w przypadku drogi podskórnej, w porównaniu z wielogodzinną infuzją dożylną. Przekładało się to na wyższy odsetek pacjentów deklarujących wygodę leczenia oraz potencjalne zmniejszenie obciążenia systemu opieki zdrowotnej.
Warto podkreślić, iż wcześniejsze opóźnienie procesu rejestracyjnego podskórnej postaci amiwantamabu wynikało wyłącznie z kwestii produkcyjnych i nie dotyczyło skuteczności ani bezpieczeństwa leku. Ostateczna decyzja FDA potwierdza równoważność kliniczną obu postaci preparatu.
Rejestracja podskórnej formy amiwantamabu stanowi istotny krok w kierunku dalszej personalizacji leczenia chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca z mutacją EGFR. Umożliwia ona zachowanie skuteczności terapii przy jednoczesnym zwiększeniu komfortu pacjentów oraz usprawnieniu organizacji leczenia systemowego w warunkach ambulatoryjnych.
