Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w wyroku z dnia 14 kwietnia 2026 roku (sygn. akt I SA/Gd 187/26), rozstrzygnął istotny spór dotyczący granic stosowania preferencyjnych stawek podatku od nieruchomości przez podmioty prowadzące działalność leczniczą. Orzeczenie to wpisuje się w dotychczasową linię orzeczniczą deprecjonującą apteki, w tym kontekście.
Sprawę zainicjowała skarga spółki T. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w Słupsku, która utrzymywała w mocy wcześniejszą decyzję Burmistrza Miasta Chojnice. Przedmiotem sporu było określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2024 rok.
Skarżąca spółka, będąca zarejestrowanym podmiotem leczniczym, zadeklarowała do opodatkowania preferencyjną stawką budynki o łącznej powierzchni 346,20 m². Argumentowała, iż powierzchnie te są związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej i zajmują je podmioty udzielające tych świadczeń. Organ podatkowy zakwestionował to uprawnienie w odniesieniu do trzech rodzajów pomieszczeń:
WSA w Gdańsku, po rozpoznaniu sprawy, uchylił decyzje organów obu instancji. Wskazał przy tym na błędną interpretację przepisów w kluczowym aspekcie dotyczącym transportu sanitarnego.
Kryteria stosowania stawki preferencyjnej
Fundamentem rozstrzygnięcia była interpretacja art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.). Zgodnie z tym przepisem, obniżone stawki podatku stosuje się do budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń.
Sąd podkreślił, iż dla zastosowania preferencji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek:
Ważnym elementem uzasadnienia było odwołanie się do statusu podmiotu leczniczego. Sąd wskazał, iż uzyskanie wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą (prowadzonego przez adekwatnego wojewodę) jest warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za udzielający świadczeń zdrowotnych. Jednakże, sam wpis do rejestru nie jest automatycznym „paszportem” do niższej stawki dla wszystkich nieruchomości danego podmiotu.
Problem aptek: Placówka ochrony zdrowia czy podmiot leczniczy?
Jeden z najciekawszych wątków wyroku dotyczy statusu aptek. Skarżąca spółka stała na stanowisku, iż apteka, jako placówka ochrony zdrowia publicznego (zgodnie z art. 86 ust. 1 Prawa farmaceutycznego), powinna korzystać z preferencji podatkowej, zwłaszcza jeżeli realizuje szczepienia lub porady medyczne.
Sąd kategorycznie odrzucił tę argumentację. Główne argumenty WSA to:
W konsekwencji, pomieszczenia zajęte na aptekę muszą być opodatkowane stawką najwyższą, adekwatną dla prowadzenia działalności gospodarczej.
– Wskazywane przez stronę skarżącą działania w zakresie szczepień, kwalifikacji i porad medycznych nie uzasadniają uznania, iż zostały spełnione przesłanki opodatkowania apteki na warunkach przewidzianych dla podmiotów prowadzących działalność leczniczą – wskazał WSA.
Administracja i dyspozytornia…
Kolejnym spornym punktem były pomieszczenia administracyjne. Spółka argumentowała, iż administracja jest niezbędna do funkcjonowania opieki zdrowotnej. Sąd stanął jednak po stronie organów podatkowych, wskazując, iż w tych pomieszczeniach nie są wykonywane świadczenia zdrowotne, ale czynności biurowe.
Uzasadnienie odwołuje się do konieczności ścisłego interpretowania przepisów przyznających ulgi podatkowe. Skoro w pomieszczeniach administracyjnych realizowana jest „działalność biurowa”, nie można uznać ich za bezpośrednio związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l..
Sąd uznał również, iż transport medyczny (sanitarny) stanowi świadczenie opieki zdrowotnej. Organ podatkowy stał na stanowisku, iż dyspozytornia transportu medycznego nie jest związana z działalnością leczniczą. WSA uznał to podejście za błędne, wskazując na szereg przepisów:
Sąd nakazał organom podatkowym ponowną ocenę pomieszczeń dyspozytorni, biorąc pod uwagę wpisy w księdze rejestrowej skarżącej spółki. jeżeli transport medyczny jest tam ujęty jako rodzaj udzielanych świadczeń, pomieszczenia te mogą kwalifikować się do preferencyjnej stawki.
Apteki bez preferencji
Wyrok WSA w Gdańsku (I SA/Gd 187/26) utrzymuje dotychczasową linię orzeczniczą w kontekście aptek. Dostarcza jednak też kilku nowych, ciekawych wniosków:
Decyzja Sądu o uchyleniu rozstrzygnięć organów obu instancji zmusza Burmistrza Miasta Chojnice do ponownego przeanalizowania statusu pomieszczeń dyspozytorni transportu medycznego. To może skutkować znacznymi oszczędnościami podatkowymi dla skarżącej spółki.
