Choć mechanizm funkcjonuje od lat, wciąż budzi wątpliwości. O prawie do wsparcia decydują wiek dziecka, jego stan zdrowia, sytuacja domowa oraz roczne limity dni. Nieprawidłowo wypełniony wniosek lub brak wymaganych dokumentów może oznaczać utratę świadczenia.
REKLAMA
Zobacz wideo Czy z noworodkiem powinniśmy pójść do fizjoterapeuty? "W niektórych krajach te wizyty są obowiązkowe"
Kto ma prawo do świadczenia i w jakich sytuacjach można z niego skorzystać? Decydują wiek dziecka oraz realna potrzeba opieki
Prawo do zasiłku ma osoba objęta ubezpieczeniem chorobowym, która musi przerwać pracę, by zapewnić opiekę. Dotyczy to dziecka do 8 lat w razie nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, przedszkola lub szkoły, choroby niani, izolacji z powodu podejrzenia choroby zakaźnej czy pobytu w szpitalu małżonka albo rodzica dziecka, który na co dzień sprawuje nad nim opiekę. W przypadku chorego dziecka granica wieku wynosi 14 lat, a przy dziecku z orzeczoną niepełnosprawnością choćby 18 lat, pod warunkiem spełnienia dodatkowych kryteriów. Z uprawnienia mogą korzystać zarówno matka, jak i ojciec, jednak za ten sam okres świadczenie otrzyma tylko jedno z nich.
Wsparcie obejmuje również opiekę nad innym chorym członkiem rodziny, jeżeli pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym. Chodzi m.in. o małżonka, rodziców, teściów, dziadków czy rodzeństwo. Warunkiem jest brak innej osoby, która mogłaby zapewnić opiekę, z wyjątkiem sytuacji dotyczącej opieki nad chorym dzieckiem do 2 lat. Prawo do świadczenia przysługuje bez okresu wyczekiwania, co oznacza, iż nie obowiązuje minimalny staż ubezpieczeniowy wymagany przy niektórych innych świadczeniach chorobowych.
Roczne limity są sztywne i nie można ich przekroczyć. Po wykorzystaniu dni świadczenie wygasa
Przepisy określają maksymalną liczbę dni w roku kalendarzowym. W przypadku opieki nad zdrowym dzieckiem do 8 lat lub chorym dzieckiem do 14 lat przysługuje do 60 dni rocznie. Na opiekę nad dzieckiem powyżej 14 lat lub innym chorym członkiem rodziny przewidziano 14 dni. W przypadku dziecka z niepełnosprawnością między 8. a 18. rokiem życia limit wynosi 30 dni. Łącznie w ciągu roku nie można otrzymać więcej niż 60 dni zasiłku, niezależnie od liczby dzieci czy osób wymagających opieki, przy czym do tego limitu nie wlicza się dodatkowego zasiłku opiekuńczego przysługującego w pierwszych 8 tygodniach życia dziecka.
Dodatkowy zasiłek opiekuńczy przysługuje ojcu lub innemu bliskiemu w pierwszych 8 tygodniach życia dziecka, jeżeli matka pobierająca zasiłek macierzyński nie może sprawować opieki z powodu hospitalizacji, ciężkiego stanu zdrowia lub porzucenia dziecka. Ten okres nie wlicza się do podstawowego rocznego limitu.
Dokumenty i poprawny wniosek decydują o wypłacie. Nieprawidłowości mogą oznaczać zwrot pieniędzy
Aby otrzymać świadczenie, należy złożyć wniosek do pracodawcy albo bezpośrednio do ZUS w przypadku przedsiębiorców. W zależności od sytuacji wymagane jest zwolnienie lekarskie, oświadczenie o nagłym zamknięciu placówki lub dokument potwierdzający pobyt małżonka w szpitalu. Najczęstsze problemy wynikają z braków formalnych lub wykorzystywania zwolnienia niezgodnie z celem, co może skutkować odmową wypłaty i obowiązkiem zwrotu świadczenia.
Świadczenie nie przysługuje w czasie urlopu bezpłatnego, wychowawczego, odbywania kary więzienia ani wtedy, gdy w okresie zwolnienia wykonywana jest praca zarobkowa. Kontrola może pozbawić prawa do pieniędzy za cały wskazany okres. Wszystkie informacje znajdziesz TUTAJ.
