Autorzy badań opublikowanych na łamach „BMJ Military Health” wskazują, iż podawana dożylnie witamina C może zmniejszać ryzyko zgonu i ciężkich powikłań u pacjentów, którzy doznali poważnego urazu. Naukowcy podkreślają natomiast, iż dowody są jeszcze zbyt słabe, by takie rozwiązanie stało się standardem terapii.
W przypadku ciężkich urazów, np. po wypadku komunikacyjnym, upadku z wysokości czy w wyniku obrażeń wojennych, uszkodzenie tkanek nie jest jedynym zagrożeniem. W organizmie, w ciągu kolejnych godzin, uruchamia się reakcja zapalna, pojawia się stres oksydacyjny, naczynia krwionośne tracą szczelność i zwiększa się ryzyko niewydolności i sepsy. W takich sytuacjach gwałtownie wzrasta zapotrzebowanie na witaminę C, która bierze udział w syntezie kolagenu, wspomaga regenerację tkanek i pomaga utrzymać prawidłowe funkcjonowanie naczyń krwionośnych. Związek ten uczestniczy również w produkcji hormonów, które odpowiedzialne są za regulację ciśnienia krwi, oraz neutralizacji wolnych rodników powstających w przypadku ciężkiego stanu zapalnego. Naukowcy od lat zastanawiają się, czy szybkie uzupełnienie witaminy C po ciężkich urazach mogłoby poprawić stan pacjentów.
Brak mocnych dowodów, ale konieczne kolejne badania
W opublikowanym artykule dokonano przeglądu badań opublikowanych do końca 2025 r. Z łącznie 108 badań wyłoniono 6 spełniających kryteria jakości (trzy badania kliniczne i trzy badania obserwacyjne, które łącznie objęły 5171 osób).
W większości analizowanych badań pacjenci, którzy otrzymali witaminę C dożylnie rzadziej umierali, a także krócej przebywali na oddziałach intensywnej terapii i w szpitalu. U mniejszego odsetka pacjentów dochodziło do rozwoju sepsy. Dwa badania wskazały natomiast na mniejsze ryzyko niewydolności wielonarządowej.
Zdaniem autorów, nie oznacza to jednak, iż za korzyści te rzeczywiście odpowiada witamina C. Liczba badań wciąż jest niewielka, a uczestnicy otrzymywali różne dawki i schematy leczenia. Witamina C nigdy nie była podawana jako jedyny preparat, zwykle pacjenci otrzymywali również inne przeciwutleniacze lub witaminy (B1 i E) oraz selen.
Badania nie odpowiadają również na pytanie, kiedy należy rozpocząć terapię dożylną witaminą C, a także jaka dawka jest najbardziej optymalna. Z tego powodu badacze ocenili, iż jakość dostępnych dowodów jest niska lub bardzo niska, dodając, iż aktualnie nie ma podstaw do uznania takiego leczenia za rutynowe.
Jednocześnie wskazali, iż dalsze badania nad działaniem witaminy C są wskazane, gdyż choćby niewielkie ograniczenie liczby zgonów, przypadków sepsy i niewydolności narządów miałoby ogromne znaczenie.
Źródło: polityka.pl
