Byłam dla rodziny syna darmową nianią i kucharką, dopóki nie zobaczyli mnie na lotnisku z biletem w jedną stronę.
Nino, cześć! Nie przeszkadzam? głos synowej, Kasi, brzmiał sztuczną wesołością.
Mieszałam łyżką dawno wystygły rosół. Nie przeszkadza. Nigdy nie jestem zajęta, gdy czegoś ode mnie potrzebują.
Słucham, Kasiu.
Mamy nowinę bomba! Wzięliśmy z Leszkiem bilety, lecimy do Turcji na dwa tygodnie! All inclusive, wyobrażasz? Spontanicznie się złożyło, last minute!
Wyobraziłam. Morze, słońce, Leszek i Kasia. A gdzieś poza kadrem ich pięcioletni syn Mikołaj. Mój wnuk.
Gratuluję. Bardzo się cieszę powiedziałam równym, bezdusznym tonem, jakby to była ulotka do lekarstwa.
Więc! Ty weźmiesz Mikołajka, tak? Nie może teraz do przedszkola, znów jakaś ospa wietrzna.
A do tego ma basen, nie warto opuszczać. I logopedę w przyszłym tygodniu, prześlę ci cały grafik.
Mówiła szybko, nie dając mi dojść do słowa, jakby bała się, iż pomyślę i odmówię. Choć nigdy nie odmawiałam.
Kasiu, myślałam, żeby pojechać na działkę na kilka dni, póki pogoda zaczęłam, sama nie wierząc w tę słabą próbę.
Działka? w jej głosie zabrzmiało szczere zdumienie, jakbym planowała lot na Marsa. Mamo, jaka działka, co ty?
Tu wnuk potrzebuje uwagi, a ty o grządkach. My nie na wakacje lecimy, tylko zdrowie poprawiać. Morskie powietrze, witaminy!
Patrzyłam przez okno na szare podwórko. Moje morskie powietrze. Moje witaminy.
I jeszcze bez pauzy kontynuowała Kasia w środę będzie dostawa karmy dla kota, premium, dwanaście kilogramów.
Kurier będzie między dziesiątą a szóstą, więc z domu nigdzie, dobrze? I kwiatki podlewaj, proszę, szczególnie orchideę. Jest kapryśna.
Wymieniała moje obowiązki, jak coś oczywistego. Byłam nie człowiekiem, a funkcją. Darmową aplikacją do ich wygodnego życia.
Dobrze, Kasiu. Oczywiście.
No i rozsądna! Wiedziałam, iż na ciebie zawsze można liczyć! szczebiotała, jakby robiła mi największą łaskę. Całuję, lecę pakować walizki!
W słuchawce rozległy się krótkie sygnały.
Powoli odłożyłam telefon na stół.
Wzrok padł na kalendarz ścienny. Tam czerwonym flamastrem była zakreślona następna sobota dzień spotkania z przyjaciółkami, których nie widziałam prawie rok.
Wzięłam mokrą szmatkę i jednym ruchem zataram tę czerwoną kreskę. Jakbym wymazała kolejny kawałek własnego, nieprzeżytego życia.
W głowie nie było ani urazy, ani złości. Tylko klejąca, wszechogarniająca pustka i ciche, jasne pytanie: kiedy w końcu zobaczą, iż nie jestem darmową aplikacją, a żywym człowiekiem?
Może dopiero wtedy, gdy zobaczą mnie na lotnisku z biletem w jedną stronę.
Mikołaja przywieźli następnego dnia. Syn, Leszek, wniósł do mieszkania ogromną walizkę wnuka, torbę sportową z basenowym strojem i trzy siatki z zabawkami. Unikał patrzenia mi w oczy.
Mamo, szybko, bo spóźnimy się na lotnisko rzucił, stawiając walizkę na środku korytarza.
Kasia wpadła za nim, już w roli wakacyjnej turystki lekka sukienka, słomkowy kapelusz. Rzuciła szybkie, oceniające spojrzenie na moje skromne mieszkanie.
Nino, tylko Mikołajkowi za dużo bajek nie puszczaj, lepiej poczytaj. I mniej słodyczy, bo potem nie da się go opanować.
Oto lista, wszystko spisałam podała mi złożony w czworo arkusz. Tu rozkład, telefony do logopedy, trenera, alergologa. I co mu gotować każdego dnia.
Mówiła, jakbym pierwszy raz widziała własnego wnuka. Jakbym nie siedziała z nim od urodzenia, podczas gdy oni budowali kariery.
Kasiu, pamiętam, co lubi cicho powiedziałam.
Pamiętać to jedno, a dieta to drugie ucinała. No, Mikołajku, bądź grzeczny, słuchaj babci! Przywieziemy ci wielkiego-jeepa!
Wyszli, zostawiając po sobie smugę drogich perfum i uczucie przeciągu.
Mikołaj, zrozumiawszy, iż został, rozpłakał się. Pierwsze trzy dni zamieniły się w maraton.
Basen na jednym końcu miasta, logopeda na drugim. Kaprysy, nocne płacze i ciągłe chcę do mamy. Padłam ze zmęczenia.
Czwartego dnia odważyłam się zadzwonić do syna. Właśnie mieli się zakwaterować w hotelu.
Halo, mamo? Coś się stało? Mikołaj zdrowy? głos Leszka był spięty.
Z Mikołajem wszystko w porządku, nie martw się. Leszku, chciałam porozmawiać Jest mi bardzo ciężko. Nie daję rady w tym tempie.
Może znajdziecie możliwość wynajęcia niani na kilka godzin dziennie? Zapłaciłabym połowę.
Na drugim końcu zapadła cisza. Potem Leszek ciężko westchnął.
Mamo, nie zaczynaj, dobrze? Właśnie przylecieliśmy. Kasia i tak była cała na nerwach przed wyjazdem. Jaka niania? Komu powierzymy dziecko? Ty jesteś babcią. To powinna być dla ciebie radość.
Leszku, euforia nie znosi zmęczenia. Nie młodnieję.
Po prostu odzwyczaiłaś się tłumaczył łagodnie, ale stanowczo. Przywykniesz. Nie psujmy sobie wypoczynku. Nieczęsto gdzieś wyjeżdżamy. No już, mamo. Kasia woła.
Odłożył słuchawkę. A ja patrzyłam na telefon i coś we mnie powoli twardniało. Nie uraza.
Raczej zimne, jasne uświadomienie. Dla niego nie jestem mamą, której może być ciężko. Jestem zasobem. Pewnym, sprawdzonym i, co najważniejsze, darmowym.
W środę, jak obiecała Kasia, przyjechał kurier z karmą dla kota. Młody chłopak obojętnie zostawił ogromny, nie do udźwignięcia worek w progu i poszedł, mrucząc coś o dostawie do drzwi.
Dziesięć minut męczyłam się, żeby wciągnąć te dwanaście kilo do przedpokoju, nadwerężając plecy. Gdy wreszcie się udało, usiadłam na podłodze obok tego śmierdzącego rybą worka i roześmiałam się. Cichym, bezdźwięcznym śmiechem.
Wieczorem zadzwoniła Kasia. W tle szum morza
