Jeszcze dwa lata temu życie Kasi z Wysocka Wielkiego wyglądało tak, jak życie wielu młodych kobiet. Praca, codzienne obowiązki, plany na przyszłość i zwyczajne marzenia. W kwietniu tego roku skończyła 35 lat. Dziś jej codzienność to szpitale, chemioterapia, ból i walka o każdy krok.
W połowie 2024 roku pojawił się pierwszy niepokojący objaw – krew w moczu. Kasia usłyszała, iż to prawdopodobnie stan zapalny. Nic, co zwiastowałoby dramat, który miał nadejść.
W sierpniu trafiła na Szpitalny Oddział Ratunkowy z potwornym bólem brzucha i problemami z oddawaniem moczu. Diagnoza była druzgocąca: zanerkowa niewydolność nerek, wodonercze i konieczność założenia nefrostomii do obu nerek.
Chwilę później padły słowa, które podzieliły jej życie na „przed” i „po”.
Rak pęcherza moczowego. Rak urotelialny naciekający na ścianę pochwy.
W jednej chwili cały mój świat się zatrzymał – wspomina Kasia.
Od tego momentu wszystko podporządkowane zostało leczeniu. Pięć wyniszczających cykli chemioterapii odebrało jej włosy, siłę i apetyt. Jeszcze bardziej zabrały jednak poczucie normalności.
Przez wiele miesięcy więcej czasu spędzałam na oddziale onkologii niż we własnym domu – mówi.
W lutym 2025 roku przeszła bardzo rozległą operację. Lekarze usunęli pęcherz moczowy, macicę, przydatki oraz część węzłów chłonnych. Powrót do codzienności był niezwykle bolesny i długi.
Gdy wydawało się, iż najgorsze jest za nią, choroba znów zaatakowała.
Po czterech miesiącach Kasia usłyszała, iż nowotwór wrócił. Wznowa pojawiła się w obrębie kikuta pochwy, a przerzuty zaatakowały węzły chłonne.
Rozpoczęła się kolejna walka.
Dziś Kasia ma za sobą już 30 podań leku. Żyje z nefrostomią, przewlekłym osłabieniem, nawracającymi infekcjami i polineuropatią, która stopniowo odbiera jej sprawność.
Ból nóg jest tak silny, iż 35-latka nie jest w stanie normalnie chodzić. Porusza się o kulach. Każdy krok wymaga ogromnego wysiłku.
Codziennie walczy nie tylko z rakiem, ale także o możliwość samodzielnego funkcjonowania. Rehabilitacja i fizjoterapia dają nadzieję, iż nie utraci całkowicie sprawności.
Chcę po prostu znów normalnie chodzić. Chcę móc funkcjonować bez bólu i choć na chwilę odzyskać zwyczajne życie – mówi.
Leczenie, dojazdy do szpitali, rehabilitacja i stała opieka specjalistów generują ogromne koszty. Kasia nie jest w tej chwili w stanie pracować.
Jakby tego było mało, dwa miesiące temu jej tata usłyszał dokładnie tę samą diagnozę.
Rak urotelialny pęcherza moczowego.
Ten sam nowotwór, ten sam strach, ta sama niepewność.
Patrzę dziś, jak osoba, która przez cały czas dodawała mi sił, sama musi zmierzyć się z tym samym lękiem – mówi Kasia.
Mimo wszystkiego nie traci nadziei.
Każdego dnia walczy o kolejny poranek, o chwilę bez bólu, o uśmiech najbliższych i o odrobinę normalności.
Bo choć choroba odebrała jej zdrowie, nie odebrała jej woli walki.
Kasia z Wysocka Wielkiego potrzebuje dziś wsparcia bardziej niż kiedykolwiek. Każda pomoc to realna szansa na dalsze leczenie, rehabilitację i odzyskanie choć części sprawności.
To także sygnał, iż w tej najtrudniejszej walce nie jest sama.
@kasiamal91Mam zaszczyt posiadania obustronnej nefrostomii oraz urostomię, i ze względu na moje doświadczenia podczas ostatniego roku od momentu pierwszych objawów mojej choroby raka urotelialnego pęcherza moczowego, postanowiłam podzielić się własnymi przeżyciami. Początki nie były łatwe, jednak miałam wielkie szczęście, ponieważ trafiłam pod opiekę wspaniałej pielęgniarki, która przyjeżdżała do domu i uczyła mnie oraz moją mamę jak radzić sobie z wymianą opatrunków przy nefrostomii. Podobnie z urostomią; pomoc w domu pielęgniarki stomijnej była niezwykle przydatna. Po kilku miesiącach trudów jestem w stanie wymienić worki nefrostomii oraz urostomii samodzielnie w ciągu 10 minut! Dlatego pragnę pokazać tym, którzy są w podobnej sytuacji, iż da się z tym żyć normalnie, choćby jeżeli czasami czujesz, iż masz dość. #nephrostomy #urostomy #cancer #bladdercancer
Link do pomocy Kasi – https://szczytnycel.pl/z/kasia-rak-pecherza
